Financieel/Ondernemen
1857928052
Ondernemen

Column: Solliciteren 2019

Recentelijk sprak ik toevallig – onafhankelijk van elkaar - vier talent- en ambitievolle Young and Old Professionals, die op zoek waren én zijn naar een nieuwe baan.

Alle vier hadden gerichte sollicitaties uitstaan. En ze waren in de lopende procedures allemaal uitgenodigd door de potentiële werkgevers met wie ze uiteindelijk constructieve sollicitatiegesprekken hadden gevoerd. Aan enthousiasme geen gebrek. En al helemaal niet toen de kandidaten werd beloofd dat er een concreet aanbod zou volgen.

Alleen dat aanbod kwam nooit.

Bizar.

Toch?

In tijden waarin werkgevers het voor het uitkiezen hebben, kan ik me nog voorstellen dat werkgevers geen zin hebben om charmant met de kandidaten-in-spé om te gaan. Allemaal te veel gedoe. Voor-jou-tien-anderen. Waarom zou je überhaupt reageren op een binnengekomen sollicitatie? Hoewel, ook dán keur ik nog steeds het onfatsoen af. Een beetje communicatie is niet zo heel ingewikkeld, zo lijkt me. Je weet immers nooit hoe klein de wereld is. En, hoe je elkaar ooit nog eens kunt tegenkomen.

Overigens… als je iemand niet aanneemt; ook prima! Maar dat was in deze vier gevallen niet het geval. Ik zei het immers al aan het begin van deze column: het aanbod zou volgen.

Doorjammeren

Maar in tijden met een intens krappe arbeidsmarkt – zoals nu - waarin werkgevers oeverloos en vaak ook publiekelijk doorjammeren dat het zo lastig is om personeel te vinden, is het té merkwaardig dat een sollicitant na drie sollicitatiegesprekken plots he-le-maal niets meer hoort. Alsof het bedrijf van de aardbodem is verdwenen. En als je dan belt, dat je dan slechts mistige antwoorden krijgt.

De glans is er af, zo zei een van de sollicitanten me, terwijl hij zijn middelste vinger betekenisvol én terecht omhoog stak. Het is immers niet leuk als persoonlijke hoop verwordt tot intense ergernis. Wat bezielt deze opportunistische en respectloze werkgevers? Ook zij hebben toch kostbare tijd geïnvesteerd in de gesprekken? Wat drijft mkb’ers om niet adequaat te handelen terwijl diezelfde mkb’ers letterlijk een belofte deden: „Het waren leuke gesprekken. We sturen je een aanbod.”

Zere been

Maar hoe heerlijk was het verhaal van één van de vier, dat ze per 1 juli jl. elders als lid van het directieteam is gestart. Toevallig bij de directe en grootste concurrent (!) van het bedrijf waar ze in eerste instantie had gesolliciteerd.

En jawel… Dát bleek nogal tegen het zere been (zachtjes uitgedrukt!) van het bedrijf waar ze de eerste nieuwe-baan-poging had gedaan. Op 2 juli ontving ze namelijk het lang verwachte aanbod in haar inbox. Te hilarisch eigenlijk. Natuurlijk is dat voorstel vriendelijk doch resoluut afgewezen. Met de mededeling dat ze intussen met enthousiasme bij de grootste concurrent was gestart. Als lid van het directieteam. Eat Your Heart Out!

Maar het mooiste komt nog. De hoogste HR-functionaris van het bedrijf dat initieel geen zin had om het aanbod rap te sturen, schreef in een pissig laatste e-mailbericht: „Beste …….., We zijn zeer teleurgesteld in deze gang van zaken. Zo gaan we niet met elkaar om.”

Gek genoeg had deze verontwaardigde doch naïeve HR-functionaris 100% gelijk met dat narrige slotzinnetje: zo gaan we inderdaad niet met elkaar om.