Financieel/Ondernemen
1880938852
Ondernemen

Column: wat is eigen verantwoordelijkheid?

Als u mijn 269 columns voor deze Wakkere Krant van Nederland terugleest, dan concludeert u absoluut dat ik fervent voorstander ben van het zo veel mogelijk nemen van eigen verantwoordelijkheid. En, dat je áltijd – hoe moeilijk dat soms ook is in bepaalde omstandigheden, zoals bijvoorbeeld een economische crisis - de vraag moet stellen: wat kan ik er zélf eigenlijk aan doen?

Die visie werd mij vaak niet in dank afgenomen. Ik heb beslist niet overal vrienden gemaakt, zeker niet onder bijvoorbeeld de zzp’ers van Nederland die ik ooit badinerend ’Zelfstandigen Zonder Potentie’ noemde.

Onbegrijpelijk dat ze daar boos om werden, want het blijft schrijnend dat juist veel zzp’ers (in normale tijden) riepen dat ze failliet zouden gaan als de zelfstandigenaftrek zou worden afgeschaft. Maar, hoe kunnen ze dan toch twee keer per jaar op vakantie? Voor mij een raadsel.

Of, dat zzp’ers jammeren dat een arbeidsongeschiktheidsverzekering veel te duur is, terwijl ze het vertikken om na te denken over de vraag of ze hun uurtarief niet met een euro zouden kunnen verhogen, zodat ze die verzekering kunnen ophoesten.

Waarom noemen deze zzp’ers zichzelf überhaupt ondernemers? Waar staat de eerste z van zzp eigenlijk voor? Waarom niet de vraag: wat kan ik er zélf aan doen?

Ik heb me er regelmatig over verwonderd.

Rode draad

Echter, dat gejammer gaat veel breder. Of het nu over zzp’ers of mkb’ers gaat, of over werknemers: iedereen beredeneert altijd vanuit zijn eigen voordeel of nadeel.

En dús werd het de norm om het vooral oneens te zijn met een columnist, die nog niet zijn eigen schaapjes op het droge heeft, maar ook niet mag klagen over wat 21 jaar zelfstandig ondernemerschap hem heeft opgeleverd. En daar om de week op deze plek aan appelleerde. Steeds kwam ’mijn thema’ als een rode draad terug: draag verantwoordelijkheid voor de keuzes die je maakt.

Super dat ik daar méér dan tien jaar als columnist over heb mogen schrijven.

Want, beste lezer: vandaag leest u mijn laatste stukje proza op deze plek. Deze 270e bijdrage is mijn afsluiter. Er komen andere dingen op mijn pad, ook internationaal, en uiteindelijk is het ook goed dat iemand anders hier eens zijn of haar verhaal vertelt. En daarmee als een goed columnist prikkelt, plaagt en pleziert.

Ik neem dus afscheid van u. Misschien ziet u me ooit weer eens terug op deze plek. Je weet immers nooit wat de toekomst brengt, maar voor nu is het schluss.

Leuk/niet leuk

Sommigen zullen overigens superblij zijn om die Schluss. Zoals bijvoorbeeld die ’randdebielen’ die daags na publicatie van mijn column over het wankele diversiteitsbeleid bij KPN midden in de nacht aanbelden en me uitdaagden om buiten te komen vechten.

Ja, dat was fijn volk dat zich beledigd voelde door mijn kritische noot ten aanzien van allochtonen op de werkvloer, die vrouwen geen hand willen geven. Ik heb de vier aansluitende nachten in een hotel geslapen. Uit veiligheid.

Maar als columnist maak je ook leuke dingen mee, hoor. Tot twee keer toe heb ik op basis van mijn proza alhier uitnodigingen ontvangen van parlementariërs om hen te ’ondersteunen’ bij hoorzittingen in de Tweede Kamer.

Ik had namelijk met mijn column inhoudelijk bij hen iets geraakt. Ook gaaf dat ik de strekking van diverse stukjes soms nader mocht uitleggen in tv-programma’s bij RTL, de NPO en zelfs ook in Buitenhof. Of bij diverse radioprogramma’s.

Het allerleukste beleefde ik toen ik eind 2014 in Hong Kong was. Ik had al laptoppend vanuit mijn hotelkamer mijn column naar De Telegraaf gemaild en prompt werd ik twee dagen later in de Zuid-Chinese stad Ghangzhou in de metro door een Nederlander aangesproken die net daarvoor mijn column op de site van De Telegraaf had gelezen! Heel bizar.

Maar voor een ijdel mens als ik, was dit toch wel een bijzonder hoogtepuntje om nooit te vergeten!

Oneens

Overigens was die landgenoot het niet eens met wat ik tóen had geschreven. Maar daar hebben we in een waaierige Chinese stationshal leuk over gesproken. Alles beter dan midden in de nacht je deurbel horen gaan en dat een stelletje halvegaren dreigt bij je binnen te komen.

Welnu... Die figuren kunnen nu verheugd zijn. Van mij zullen ze de kritische noot hier niet meer zien. En dat geldt ook voor alle andere ondernemers (van zzp’ers tot mkb’ers) die soms diep verontwaardigd over het fulmineren van mijn kant mijn inbox scheldend vol lieten lopen.

Uiteraard hoop ik dat deze mensen soms juist nog wel aan mijn algemene boodschap blijven denken: neem altijd en onvoorwaardelijk de verantwoordelijkheid voor de keuzes die je zelf maakt.

Het maakt het leven namelijk veel uitdagender en ondernemender.

En, daardoor leuker.

Jerry Helmers is directeur bij Crown Media, bureau voor communicatie en strategie, tevens medoprichter van De Nederlandse Debatclub in Amsterdam.

Zie ook: