Financieel/Ondernemen
1895366
Ondernemen

COLUMN: Bij de les

Enige mate van arrogantie is mij niet vreemd. Als ik mijn Telegraaf-proza en andere provocaties teruglees dan zie ik echt wel dat ik soms wat blasé ben, nogal aanmatigend en ik weet het altijd beter! Dat geldt overigens ook voor mijn ondernemerschap. Tja. En dát is dan best risicovol.

Zoals drie weken geleden, toen ik een e-mailberichtje ontving van een stichting die mij wilde inhuren als dagvoorzitter tijdens een avond-event in een grote boerderij ergens in Noord-Holland. Beetje links feestje, zo was mijn inschatting. An sich leuk om te doen. En, dat soort werk ligt mij goed.

Maar ik zag al aan de kwaliteit van het geschreven mailtje (het kwam van een hotmail-account) dat het natuurlijk weer een visieloze en gemakkelijke online oriëntatie was op gratis dagvoorzitters en debataanjagers. Zo van die ideële wereldverbeteraars die denken dat alles wat ze zouden kunnen inhuren, ook gratis kan. Of, gratis moet.

#BijDeBakker

Ik moest even denken aan de trending hashtag van ongeveer anderhalf jaar geleden: #BijDeBakker. Over dingen die je nooit tegen de bakker zegt maar die blijkbaar vanzelfsprekend zijn om wél tegen een ondernemer te zeggen. Zoals: ‘We hebben geen budget. Maar je krijgt een hoop exposure als je dat gratis voor ons doet’. Heel ondernemend Nederland herkende de ellende. Voor een brood bij de bakker moet je toch ook gewoon betalen?

Ik ken echter mijn pappenheimers. En dús had ik gefronste wenkbrauwen toen ik het e-mailberichtje ontving. De dame vroeg me in de e-mail of we de week daarop – op dinsdag óf op donderdag – konden bellen. Dan was ze namelijk vrij van haar werk en had ze de tijd om met mij aan de telefoon te praten. Oh My God. Vrijwilligers dus.

Geen moeite

Nu ja. Ik zou het wel horen. Ik zou er zelf in ieder geval geen moeite voor doen. Ik zeg ook heel eerlijk dat ik het eigenlijk al weer was vergeten op de daarna volgende dinsdag. Die avond zag ik op mijn telefoon echter een gemist gesprek en daaraan was een ingesproken bericht gekoppeld. Even afgeluisterd. En ja, het was de dame van de stichting. Aardige stem. Dat wel. Ze zou me nog een e-mailtje sturen.

En inderdaad: de volgende dag ontving ik een tweede berichtje in mijn inbox. Of het zou lukken om dan op donderdag te bellen. Voor haar was het belangrijkste eerste gespreksonderwerp het budget. Wel – dacht ik. Het zal wel weer voor een boekenbon moeten. Of een VVV-voucher.

To-The-Point

De dag erna zat ik al vroeg in de auto en ik stond blijkbaar als eerste op haar bellijstje. Ze had me om tien over acht al te pakken. Zakelijk tiepje. Meteen to-the-point. Niks mis mee. En al helemaal niet toen ze me zei dat ze een budget van €2.000 had om een goede dagvoorzitter in te huren. Wow. Dacht ik. Voor €2.000 (en eigenlijk ook wel voor de helft!) kom ik mijn bed zeker wel uit.

Gisteren is de opdracht getekend. Ik ben geboekt. Alles is in kannen en kruiken.

Het is nu dus de hoogste tijd geworden om wellicht wat minder arrogant te zijn. Eigenlijk durf ik me ook niet meer zo aanmatigend of blasé te uiten. Niet het hele ondernemende leven – zelfs niet vanuit stichtingen met allemaal vrijwilligers - blijkt een aaneenschakeling van #BijDeBakker-kwesties. Soms moet juist ik wat meer #BijDeLes zijn.

Simpelweg om te voorkomen dat ik zeer goed betaalde opdrachten misloop.