Financieel/Ondernemen
2002838693
Ondernemen

Column: Is Week tegen Pesten nodig?

Afgelopen weekend ben ik op Twitter uitgescholden voor klootzak, aso, debiel, flikker, kuthomo, pisbakbek, klimaathater en dikke dombo. (summiere selectie).

De reden van deze verwensingen? Ik had mijn twijfel uitgesproken over het vermeende bewijs ten aanzien van de vermeende klimaatopwarming. Ik ben namelijk niet zo goedgelovig. Zo simpel is het. Ik ben verschillig. Over het algemeen wordt dat als een goede eigenschap gezien, maar ineens geldt die gewaardeerde karaktertrek niet als het om het klimaat gaat.

Natuurlijk ben ik niet tegen een fijne aarde voor ons allen. Uiteraard ben ik er voorstander van dat we met z’n allen een beetje zuinig zijn op alles om ons heen. Maar ik ben niet iemand die Goeroe Greta kritiekloos volgt. Ik twijfel gewoon of alle beweringen wel kloppen. Dat de aarde vergaat enzo. Dat we nog maar twaalf jaar te leven hebben. Dat we het Point-Of-No-Return zijn gepasseerd.

Week tegen Pesten

Als ik puber was geweest, dan had ik nu steun kunnen krijgen: deze week is het in het primair- en middelbare onderwijs namelijk de Week tegen Pesten. Veel discussies. Tips. Hoop!

En je kunt lesmateriaal downloaden.

Maar ik ben ondernemer en volwassen. Ik kan intussen wel tegen een stootje. Ik ben aardig weerbaar en lig niet zo snel in de mentale kreukels als ik verwensingen ontvang. Bovendien deel ik ook wel eens uit. Maar dan inhoudelijk uitdagend. Zelfs als ik werknemer zou zijn geweest, dan óók geloof ik dat ik wel wat zou kunnen hebben. Je moet (bij mij) heel ver gaan om me écht van m’n á propos te brengen.

Maar dat geldt helaas niet voor iedereen. Pesten op het werk is een dingetje; volwassenen die elkaar het leven zuur maken op de werkvloer. Soms zelfs met een gezamenlijke onderlinge strategie! Het is schrijnend wat je soms hoort. Helemaal als de baas meedoet!

Lijfsbehoud

Niet-gangbare opvattingen over bijvoorbeeld migratie of klimaat blijken vaak al aanleiding om collega’s te verketteren, ze te negeren en ze niet meer mee te vragen voor de dagelijkse lunchwandeling door het park. Collega-columnist Wierd Duk schreef er al eens eerder over. Werknemers maken daarom dan maar een pas op de plaats met het ventileren van hun eigen mening als die niet overeenkomt met wat het gros van de collega’s mainstream denkt over hete thema’s. Mensen worden ja-knikkers, uit lijfsbehoud en zelfbescherming. Jammer hoor. Want, op je werk moet je toch óók jezelf kunnen zijn?

In Real Life?

Het interessante is echter dat al die mensen die mij die fijne verwensingen gunden, dus ook ergens werken. Ik denk dan: gaan zij in-real-life ook zo om met hún andersdenkende collega’s, die ze dagelijks zien, die ze in de onderlinge samenwerking nodig hebben en waarmee ze (voorheen?) altijd de lunchwandeling maakten? Wordt er dan tijdens een debat ook geroepen: ’Klootzak, aso, debiel, flikker, kuthomo, pisbakbek, klimaathater en dikke dombo?’

Het lijkt er op van niet.

Want, een flink deel van letterlijk exact diezelfde Twitteraars vroeg in de afgelopen dagen ook volop aandacht voor de #weektegenpesten. „We gaan met respect met elkaar om.” „We doen normaal tegen elkaar.” „Schelden doen we niet; we praten!” Prima, denk ik dan. Er is niks mee om jongeren met deze speciale week wat bewustzijn én zelfvertrouwen bij te brengen.

Maar ik denk dan tegelijkertijd over diezelfde scheldende volwassenen: wat vinden ze echt?

Is het daarom niet de hoogste tijd geworden dat deze mensen – als ondernemers, als werkgevers, als medewerkers en als collega’s – ook het lesmateriaal gaan downloaden?