Financieel/Ondernemen

Column: Vrouwen moeten beter leren onderhandelen

In de afgelopen zaterdagse uitzending van Nieuwsuur discussieerden Elske Doets, zakenvrouw van het jaar 2017 en Lilian Ploumen, Kamerlid voor de PvdA over de vraag of er in Nederland een wet moet komen die bepaalt dat mannen en vrouwen bij gelijk werk hetzelfde moeten verdienen. Dit naar aanleiding van een vergelijkbare recent ingevoerde wet in IJsland.

Waar Ploumen slechts wat niet-onderbouwd feministisch gemopper bezigde als ‘Het is onrechtvaardig’ en pleitte voor de IJslandse wet in onze polder, zo kwam Doets wél efficiënt tot de kern van de zaak. Ze stelde dat vrouwen meer kracht moeten ontwikkelen om voor hun eigen rechten en wensen op te komen. En, vrouwen hebben ook gewoon een eigen verantwoordelijkheid om beter te gaan onderhandelen. Die vaardigheid moeten ze zichzelf dan maar leren.

Cursussen

Kortom, als je méér wilt verdienen of betere voorwaarden ambieert, dan zul je je moeten bekwamen in de wijze waarop je dat voor elkaar krijgt. En dat kan, er zijn immers genoeg cursussen, workshops, trainingen en masterclasses in het land.

Ook de ondernemende zzp’er hoeft zich niet te vervelen! Van onderhandelingstechnieken tot aan debatclubs waar je leert argumenteren en je dus een beter verhaal ontwikkelt. En… interessant genoeg, daardoor ook zelfverzekerder wordt!

Al die keren dat ikzelf onderhandel, bijvoorbeeld met zzp’ers die ik op mijn beurt inhuur voor grote klussen, dan probeer ik ook heel ordinair met een voor mij zo gunstig mogelijk tarief die zzp’ers in te kopen. Ik maak daarbij geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Overigens zie ik ook geen verschil tussen homo’s en hetero’s. En of iemand Turks, Argentijns, Belgisch of Amsterdams is, is ook volstrekt oninteressant.

Interessanter businessmodel

Ik zie echter wel dat vrouwen structureel lager inzetten. Dus… om het heel eerlijk te zeggen: ik zit best wel graag aan tafel met de dames. Dat maakt het voor mij makkelijker. Een gesprek met een vrouw is voor mij een interessanter businessmodel. In mijn rol als inkoper kom ik financieel altijd lager uit. En ja, soms denk ik ook wel eens…. Oei, oei, oei… Wat vraag je weinig!

Maar ja. Is het dan aan mij om de andere kant van de onderhandelingstafel te coachen? Nee. Natuurlijk niet. Vrouwen staan toch in hun eigen kracht? Ikzelf kijk vooral naar het allerbelangrijkste aspect: als de dame akkoord gaat, dan mag ik er van uitgaan dat ze tevreden is. Ze kan immers ook ‘Nee’ zeggen. Ik betwist haar mening niet. We zijn immers gelijkwaardig.

Te soepel

Maar ja, onderhandel ik zelf wel goed genoeg? Kort geleden heb ik twee klussen op zzp-basis aangenomen. Bij beide opdrachten heb ik zélf het gevoel – achteraf – dat ik misschien op het financieel vlak iets hoger had kunnen inzetten. Het ging me namelijk vrij makkelijk af om die opdrachten binnen te halen. Misschien iets te makkelijk. Lacht de andere kant van de tafel nu stiekem om mijn te lage financiële inzet?

Heb ik mezelf dus ondergewaardeerd? Ik zal het nooit helemaal zeker weten. Maar geen gemopper achteraf. Linksom of rechtsom: ik had op dat moment nog altijd de keuze gehad om zélf ook ‘Nee’ te zeggen. Ik ga dus gewoon voor deze twee opdrachtgevers aan de slag. Het is dus helemaal geen man-vrouw dingetje. Het is louter een kwestie of je het spel, dat wordt gespeeld, accepteert. Misschien kunnen we hier wél concluderen dat mannen dit dan beter beheersen dan vrouwen.

Dat vrouwen, hetzij als werknemer of als zzp’er, feitelijk minder verdienen dan mannen is dus niet onrechtvaardig. Integendeel. Het is zéér rechtvaardig. Het startpunt bij het begin van elke onderhandeling is namelijk voor iedereen gelijk. Dáár zit namelijk het rechtvaardigheidscriterium.

Wat er daarna gebeurt, is de verantwoordelijkheid van de mensen die het spel spelen.

Jerry Helmers is directeur bij Crown Media, bureau voor communicatie en strategie, tevens medoprichter van De Nederlandse Debatclub in Amsterdam.