Financieel/Ondernemen

FAMILIEZAKEN Vader en dochter runnen Clos Monicord

Bordeaux-wijnen met een verhaal

Vader en dochter Bakx zien het maken van wijn niet als werken. „Het is ons leven.”

Vader en dochter Bakx zien het maken van wijn niet als werken. „Het is ons leven.”

VÉRAC - Clos Monicord is een wijngaard in Frankrijk met een Nederlands tintje. Het bedrijf wordt gerund door Audrey Bakx en haar Nederlandse vader Joep, die samen op het terrein wonen. „Mijn vader is mijn huisgenoot en mijn collega”, lacht ze.

Vader en dochter Bakx zien het maken van wijn niet als werken. „Het is ons leven.”

Vader en dochter Bakx zien het maken van wijn niet als werken. „Het is ons leven.”

Toen de ouders van Audrey het landgoed vlakbij Bordeaux in 2000 kochten, was dat niet met de bedoeling om er een familiebedrijf van te maken of om er permanent te wonen. „Mijn ouders wilden graag een vaste plek in Frankrijk omdat mijn moeder er vandaan komt.” Van de druiven uit de bijbehorende wijngaard werd door lokale mensen wijn gemaakt. In 2010 besloot vader Bakx om zich er permanent te vestigen en zelf wijn te gaan maken.

Audrey verhuisde na haar studie aan de Rietveld Academie ook naar Frankrijk. In eerste instantie om zich daar volledig op haar kunst te richten. Haar interesse in de wijngaard werd echter steeds groter. „Ik tekende al de etiketten voor de wijnen van Clos Monicord”, vertelt ze. „Maar ik ben al snel in de wijngaard gaan werken. Je moet het proces van wijnmaken begrijpen, voordat je het kunt verkopen.”

Inmiddels runnen vader en dochter het bedrijf echt samen. „Onze belangrijkste focus ligt natuurlijk bij de productie en de verkoop van de wijnen, maar mijn tekeningen zijn een belangrijk onderdeel van ons bedrijf. We hopen door onze huisstijl een breed publiek aan te spreken. Bordeaux-wijnen hebben vaak een wat serieus imago, dat willen wij doorbreken.”

Het samenwerken bevalt vader en dochter goed. „Het is mooi en intens tegelijk. Wat wij doen is niet te vergelijken met een ’normale baan’. We wonen waar we werken dus we staan er letterlijk mee op en we gaan er mee naar bed. Maar omdat we het leuk vinden, voelt het niet als werken. Het is ons leven.”