Financieel/Ondernemen

Column: Wanneer mag een ondernemer écht blij zijn?

Jur Engelchor

Jur Engelchor

Ik ben van het type ‘wie goed doet, goed ontmoet’. Maar ook van karma. Als je iets flikt wat niet door de beugel kan, dan weet ik zeker dat je de volgende dag in de stromende regen op de vluchtstrook met een lekke band staat. Als straf.

En, zo kijk ik ook tegen ondernemerschap aan. Vooral niet te vroeg (én publiekelijk) juichen over mogelijke toekomstige opdrachten. Heb nooit verwachtingen. Zo kun je namelijk ook nooit teleurgesteld zijn. Afgelopen week zag ik een Facebookpost voorbijkomen. De betreffende dame is zzp’er. Je hoefde in ieder geval geen diepgaande kennis te hebben van het algoritme van Zuckerberg c.s. om te zien dat ze méér dan superblij was. Ze schreef: „En weer een gesprek ingepland voor een eventuele nieuwe opdracht. Yes!”

De Goden verzoeken

Nou, fijn voor haar, denk ik dan. Maar is dit een reden om blij te zijn? Van gesprekken kan ik in ieder geval niet leven. Nu ja: als je helemaal nooit wordt uitgenodigd, dan is er uiteraard volop reden om je zorgen te maken maar door nu – omgekeerd – zo open en bloot (en daardoor dus kwetsbaar) déze blijheid te delen, dan is het eigenlijk een kwestie van de Goden verzoeken. Er is immers nog niets definitief beklonken! Karma dus.

Want, deelt ze ook het teleurstellende nieuws als dit aanstaande gesprek uiteindelijk tot niets leidt? Zou wel stoer zijn trouwens. Overigens, ik gun haar de opdracht van harte, maar ik vraag me wel af: waarom ben je zo blij met een gesprek? Er is nog geen dubbeltje verdiend!

Turkish Airlines

Zo vergelijk ik die geëtaleerde premature blijheid van zo veel sappelende zzp’ers, met mijn samengeknepen billen, in het vliegtuig, zo’n 20 minuten vóór de landing, als de piloot je dan al bedankt voor het meevliegen. En dat hij zegt: ‘Tot een volgende keer’. Ik denk dan: kom op man, we hangen nog 20 minuten in de lucht en statistisch gezien vinden de meeste ongelukken plaats tijdens de landing. Zouden die piloten van Turkish Airlines in 2009 toen ze boven de Noordzee de draai naar Schiphol maakten, ook hun passagiers al hebben bedankt voor de klandizie en de fijne vlucht?

Daar kwam de klap vrij hard aan.

Ongeboren baby

Wat ik ook nooit zou doen: een dame die op social media met blijheid de echo van haar aanstaande kleinzoon deelde. (“Hoera, ik word oma!”). De vrucht moet sowieso nog 5 maanden rijpen en dan moet je altijd nog maar afwachten of het bij de bevalling goed gaat. Er worden helaas nog steeds kindertjes dood geboren. Statistisch gezien is de bevalling het gevaarlijkste moment. Er is dus helemaal geen ultieme garantie dat deze dame oma wordt. Ook dan kan de klap hard aankomen.

Even voor de duidelijkheid: natuurlijk gun ik haar ook alle geluk op dit vlak. Ik vermoed dat zij een leuke oma wordt. Maar… het is allemaal zo prematuur. Het is de Goden verzoeken, toch?

Huis verkopen

Of, van die mensen, die hun huis proberen te verkopen en dan vrolijk op social media delen, dat het voorlopige koopcontract is gesloten. Pfff…. Wat een tegenvaller als de koper de financiering dan plots niet rond krijgt. Of wat dacht u afgelopen weekend van Almere City FC. Die hadden al samen met de ondernemers van de stad een publiekelijk plan bekend gemaakt om de promotie naar de Eredivisie groots te vieren. Euhm… Ná de zomer speelt Almere City wederom in de Eerste Divisie.

Nee, ik juich nooit publiekelijk als ik ergens op acquisitiegesprek mag. Sterker nog: ik juich ook niet als het contract is gesloten en ik de opdracht binnenhaal. Mag een ondernemer dan helemaal niet blij zijn?

Jawel hoor: als de potentiële klant aan het eind van de rit de rekening op tijd heeft betaald.