Financieel/Ondernemen
217294527
Ondernemen

Column: ’Huur nooit een zzp’er in’

Ooit vertrok ik op eigen initiatief bij een opdrachtgever. Ze bekijken het maar, dacht ik. Ik heb het in deze column over hét voordeel van het zzp-schap: gewoon weggaan, als het ergens intrinsiek niet bevalt.

De betreffende organisatie – waar ik vertrok - is verrot. Natuurlijk ga ik niet ’namen en shamen’ maar deze club is het beste te omschrijven als een semi-overheidsorganisatie met een complex dwarsverband aan politieke stakeholders van hoog tot laag; alles is bovendien afhankelijk van een bizarre subsidiecultuur. Er is een aangestelde directeur en een soort van Raad van Commissarissen, die formeel eindverantwoordelijk is. Alles wat je zegt, wordt op de hypergevoelige weegschaal gelegd. Je loopt de hele dag op eieren. Of, op hete kolen. Het is maar hoe je het bekijkt.

Concurrentie

Daarnaast heeft deze organisatie veel concurrentie die links en rechts inhaalt. Het klantenbestand loopt achteruit. Van ongeveer 100.000 klanten in 2010 tot nu slechts 25.000 afnemers. De alarmbellen zouden moeten gaan rinkelen, zou je zeggen. Of, hadden die al niet moeten rinkelen?

Het probleem van deze organisatie is de directeur.

En dat werd ook mijn probleem. Ooit was ik ingehuurd om als externe kracht impulsen aan diverse organisatorische zaken te geven en om ’de boel flink op te schudden’. En, ik mocht vooral mijn kritische geluid laten horen. Immers, als ’externe’ heb je een frisse en objectieve blik: hét kenmerk van de zzp’er! Soms waren er presentaties in het land, die ik voor mijn rekening nam en vooral op die momenten sprak ik de stakeholders en klanten.

Management-Bullshit

Wat ik ontdekte? Weinig draagvlak voor de directeur. Of beter gezegd; niemand vertrouwde haar. In het begin kon ik dat niet duiden. Maar later wel. Want ondanks de management-bullshit („De deur staat altijd open, we zijn een open en transparante organisatie waar onderling respect de basis is….”), ondermijnde de catastrofale roddelcultuur het onderlinge vertrouwen. Elk prikkelend initiatief om het slechte tij te keren werd met een ’Nee’ en een ’Ja, maar’ begroet.

Je zag het aan de vaste medewerkers. Volledig lam geslagen en naar binnen gekeerd. Ze deden hun werk. Niets meer. Elke willekeurige crematie zou voor hen een vrolijk feestje zijn. Opvallend moment: toen de directeur een kroonleeftijd bereikte, was er geen bereidheid om mee te betalen aan een gezamenlijk bloemetje. Er werd die dag opvallend veel thuis gewerkt. Gezellige boel dus.

Vertrouwen?

Maar even terug naar die roddelcultuur; een competente directeur hoort in te grijpen. Die organiseert veiligheid. Echter… ze roddelde zelf juist de hele boel bij elkaar. Het verklaarde de algehele grafstemming. Maar bovenal werd ik in haar strategische gestook betrokken.

Waarom moet ik iets vinden van meneer A en mevrouw B? Ik kreeg het advies bepaalde medewerkers bij voorbaat niet te vertrouwen. Daardoor borrelde bij mij de vraag op: roddelt deze directeur (dan dus) óók over mij bij anderen? Het voelde niet goed.

Geen zin in dus. Een Mission Impossible. Want ’de boel flink opschudden’ kon alleen als de directeur zou vertrekken. Vergelijk het met het ontslag van Danny Blind bij het Nederlands Elftal. Ronald Koeman nam het over en met dezelfde spelers (!) lukte het wel. Ik gun het deze organisatie ook.

Elimineren

Voor mij was de conclusie daarom snel getrokken. Wegwezen. Ik wil mijn werk goed doen en ik wil me comfortabel voelen. Directeur boos. „Nooit meer zzp’ers”, riep ze uit tijdens een van de laatste bijeenkomsten waar ik aanzat. Overigens heb ik nog wel de Raad van Commissarissen een suggestie gedaan; elimineer dit mens.

Dat was overigens een logische aanbeveling: deze komt namelijk overeen met een advies dat je aan elke organisatie – van mkb tot overheid – zou geven.

Want, als een organisatie of bedrijf niet wil excelleren, als het géén verandering wil, als men intrinsiek niet openstaat voor een kritische blik, als het vastroesten de dagelijkse missie is, als nieuwe frisse inzichten en impulsen vanwege interne politieke verhoudingen onbelangrijk zijn…..

Tja, houd dán vooral vast aan het allesvernietigende credo: huur nóóit een zzp’er in.