Financieel/Ondernemen
3207837
Ondernemen

Column: De aller-allerbelangrijkste ondernemersvraag

Met deze column wil ik nadrukkelijk niet blasé overkomen. Ik zeg het maar meteen aan het begin. Want, het gaat over het verbazingwekkende gemak van geld verdienen. Er is namelijk geen fluit aan.

Ondernemers herkennen het: het is hollen of stilstaan. Je hebt van die periodes dat je denkt dat de hele wereld je vergeten is. De telefoon gaat een week, of langer, helemaal niet. Je ontvangt weinig mailtjes. Er is geen respons op je zorgvuldig uitgestuurde digitale nieuwsbrieven en sociale media-berichten. Er zijn letterlijk lege plekken in je agenda. Kortom… Twijfel!

Wil de markt mij nog wel?

Maar er zijn ook van die momenten dat je van voren niet meer weet hoe je van achteren in elkaar steekt. En omgekeerd. Druk-druk-druk in het kwadraat. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat én in het weekend. Alle deadlines, die toch al zo vaak waren verschoven, lijken plots op één moment samen te vallen. Je hebt niet meer de tijd om fatsoenlijk te eten of adem te halen. Privé-afspraken worden onverbiddelijk verschoven. Vrienden en vriendinnen zijn geen prioriteit meer. En hoe erg het ook is: ik gun me zelf niet eens de tijd om mijn vader in het verpleeghuis te bezoeken. #Schande!

Schokkende urgentie

En dan ineens druppelt die onverwachte aanvraag binnen. Een verzoek om een prijsopgave. Met daarbij de schokkende urgentie: of je meteen de klus kunt doen. Deze week graag nog. Zucht. Hoe ga ik dit organiseren?

Het overkwam me twee weken geleden. Natuurlijk wist ik dat een ’Nee’ vanwege mijn eigen welzijn het beste antwoord kon zijn. Maar toch wil ik niet ’zomaar’ afwijzen. Ik wil de boel omdraaien. Eigenlijk moet de hunkerende klant ’Nee’ willen zeggen. Mijn truc? Een offerte met een projectprijs die bizar hoog is.

Mentaal van het Padje

Ik heb het gedaan. Mijn prijs heb ik met 250% opgeschaald. Voor de nieuwsgierigen onder ons: normaal vraag ik €100 per uur. Het werd dus €250 per uur. Ik las het nog even terug voordat ik de offerte via de verzendknop naar de andere kant stuurde en ik weet nog wat ik dacht: deze klant is écht mentaal van het padje als hij hier akkoord mee gaat. Dit is Ordinair Graaiwerk In Optima Forma.

Maar ja, u raadt het al. De klant ging akkoord. Oef!

’Jemig Krimmel’

Wat een fijne periode dus; nóg minder tijd om fatsoenlijk te eten of adem te halen. Nog meer hens aan dek. Al helemaal geen sociaal leven meer. En toch ook wel – heel stiekem – een lichte glimlach, van oor tot oor, omdat dit zomaar ook een leuke omzetboost was, waar ik initieel niet op had gerekend. Maar Jemig Krimmel – wat is het hard werken om klanten gelukkig te maken. En, een stevige greep uit hun portemonnee te doen.

Inmiddels ben ik twee weken verder; de klant heeft vandaag de nota betaald. En ik kom op adem. Gelukkig daardoor de tijd om weer wat na te denken. Ik moet mezelf namelijk een belangrijke vraag stellen. Juist omdat de klant zonder sputteren akkoord ging met de door mij voorgestelde projectprijs op onfatsoenlijk Graainiveau.

Misschien is het zelfs wel de aller-allerbelangrijkste ondernemersvraag, die er bestaat. En daarom stel ik ’m nu.

Weet ik mijn eigen marktwaarde wel?