Financieel/Ondernemen

Zzp’ers in de zorg: egoïstisch en opportunistisch

Chagrijnige zorg-zzp’ers, ziet columnist Jerry Helmers vooral.

Chagrijnige zorg-zzp’ers, ziet columnist Jerry Helmers vooral.

ANP

Wat bedoelde Hugo Borst toch met dat Zorgmanifest? Hoe is het mogelijk dat hij onder de indruk is van de ’enorm gepassioneerde, liefdevolle, deskundige en überbetrokken medewerkers in de zorg’?

Chagrijnige zorg-zzp’ers, ziet columnist Jerry Helmers vooral.

Chagrijnige zorg-zzp’ers, ziet columnist Jerry Helmers vooral.

ANP

Huh? Waar dan? Ik heb ze nooit ontmoet. Althans, niet zo massaal. Integendeel. Ze zijn juist ongeïnteresseerd, chagrijnig, ondeskundig, egoïstisch en opportunistisch. Vooral zzp’ers. Hoewel ik voorstander ben van veel marktwerking, heb ik hier een conservatieve visie; laten we als-je-blieft géén zzp’er meer in de zorg toelaten. Alleen werknemers, graag.

Zzp’ers in de zorg denken namelijk alleen aan hun eigen belang.

Voor het uitkiezen

Je hebt er dus niets aan. Vooral niet in verpleeg- en verzorgingshuizen. Omdat er zoveel werk is, hebben zorg-zzp’ers het voor het uitkiezen. Ze worden per dag, per week, meerdere keren benaderd door verschillende zorginstellingen, uitzendbureaus en pay-roll bemiddelaars of ze ’s avonds, de komende nacht, morgenochtend etc. willen komen werken. Omdat er zo veel werk is, wachten zzp’ers vaak tot het laatste moment op het beste bod.

Een voorbeeld. Een zzp-zorgdame heeft een toezegging gedaan aan verpleeghuis A om ’s avonds van 17.00 uur tot 23.00 uur een dienst te draaien in de verzorging. Om 16.00 uur wordt ze gebeld door verpleeghuis B, met de vraag of ze dáár de komende nachtdienst wil draaien. Wat doet deze dame dan? Ze kiest voor B. Een nachtdienst levert namelijk meer geld op. En A kan het op het aller-aller-allerlaatste moment schudden. Sterker nog: die wordt vaak niet eens afgebeld.

Het gevolg? In verpleeghuis A is er een tekort. De (wel gemotiveerde) mensen uit de dagdienst (werknemers!) zijn soms bereid om er meteen een avonddienst aan te plakken maar je kunt natuurlijk niet structureel eisen dat mensen dubbele diensten draaien. Of, in plaats van met vier mensen, werken ze die avond met z’n tweeën. Jahaa… dán is werken in de zorg loeizwaar! Bewoners die hoge nood hebben, moeten het dan inderdaad maar in hun broek doen. Letterlijk. Of ze moeten in plaats van vijf nu twintig minuten wachten nadat ze op het alarmbelletje hebben gedrukt. Of, ze worden die dag niet gewassen.

Overdracht

In het verpleeghuis waar ik (helaas) vaak kom, klagen de vaste werknemers steen en been. Vooral rond de overdracht is het spannend. Komt de avonddienst wel opdagen? „Zullen wel weer zzp’ers zijn”, zo hoor ik ze klagen als ze weer met lege handen staan.

Je ziet het ook als er iets leuks is op tv. Dan laten de zzp’ers ook verstek gaan zoals laatst, tijdens de finale van het EK Vrouwenvoetbal. Ik zag een afdeling waar normaal vijf mensen werken, ’s avonds bemand door slechts één werknemer. Woensdagmiddag zijn zorg-zzp’ers ook graag vrij. Dan kunnen ze thuis wat met de kinderen gaan doen.

Billen afvegen

En wie zijn hier de dupe van? Juist! De bewoners in een zorgcomplex. Moet je je eens voorstellen als je als zeventigjarige in een verpleeghuis woont, omdat je ooit een aantal fatale herseninfarcten hebt gehad. Je hebt dan niet alleen fysieke hulp nodig; emotioneel zit je ook anders in elkaar. Je hebt dan juist behoefte aan vaste vertrouwde gezichten om je heen, bij wie je kwetsbaar kunt zijn. Dit type patiënten ziet echter steeds nieuwe gezichten die de woonkamer binnenstappen. Zou u het fijn vinden als in één week gemiddeld zeventien verschillende mensen je billen moeten afvegen?

Weg dus met de zzp’ers in de zorg.

Ze zijn egoïstisch en opportunistisch terwijl je in de zorg juist de focus moet hebben op degenen om wie het werkelijk draait… Échte ondernemers omschrijven dit als volgt: de klant staat centraal.