Financieel/Ondernemen
3277204
Ondernemen

Column: Categorie: ‘Niet-Te-Vertrouwen’

Ik hoop dat ik als ondernemer vertrouwen uitstraal. Dat mensen zien dat ik integer ben. Natuurlijk weet ik dat ik graag een debatje aanga. Ik ben best een haantje en kan inderdaad een Pain In The Ass zijn. Maar, dit alles hoeft geen afbreuk te betekenen aan het vertrouwen dat klanten en leveranciers in mij kunnen hebben.

Wordt dit dan een filosofische column? Nee, helemaal niet. Ik ben slechts ernstig geïrriteerd. Want… ook omgekeerd hoop ik in de ondernemers waar ik producten en diensten afneem, vertrouwen te vinden.

Overigens gaat het bijna altijd goed; zo werk ik al achttien jaar samen met dezelfde websiteleverancier. Er zijn wel eens akkefietjes geweest, maar ergens zit het snor. Ook trek ik al lang op met mijn advocaat. Is net zo’n recht-door-zee-typje als ik. Dat botst. Maar het is okee. Dat voel je. Er is echter één beroepsgroep nu door mij toegevoegd aan de categorie ‘Niet-Te-Vertrouwen’. En dat zijn de tandarts-ondernemers.

Kwetsbaar en kansloos

Helaas lijkt het er op dat ik me de komende twee á drie jaar kan vermaken bij de ‘gewone’ tandarts, de orthodontist, kaakchirurg en mondhygiënist. Daar is recentelijk een parodontoloog aan toegevoegd. Twee weken geleden het eerste bezoek afgelegd. Met angst. En, huivering. Want ik ben geen held. Ik wil eigenlijk heel tuttig aan het handje worden meegenomen, stap-voor-stap, bij elke handeling die bij mij wordt verricht als ik ultiem kwetsbaar en kansloos in de stoel lig. Ik ben meer dan ooit op zoek naar vertrouwen. Zoals een vrouw dat heeft bij haar gynaecoloog.

Maar nog voordat (!) de parodontoloog een blik had geworpen op de beoogde binnenstedelijke renovatie van mijn gebit, vertelde ze me dat ik ab-so-luut een specifiek merk tandenborstel moest gaan gebruiken.

Ze overhandigde me een folder van merk X. En, een coupon met kortingscode.

Jawel. Een. Kortingscode!

Gekke Henkie?

Flabbergasted was ik. Werkt ze dan op provisie van deze tandenborstelfabrikant? De scepsis was een feit. Want hoe kun je me een merk tandenborstel aanraden zonder dat je hebt gekeken naar waar het om gaat; mijn gebit. Weg vertrouwen. Blijkbaar zat ik tegenover een makkelijke geldgraaiende tandheelkundige, die in de veronderstelling was dat ik Gekke Henkie was.

Omdat dit niet goed voelde, ben ik op zoek gegaan naar andere praktijken in Amsterdam en omgeving. Kijken of er een plek was waar wel vertrouwen heerst én waar niet op provisie werd gewerkt. Er viel me iets op. Overal ben ik (uiteraard) van harte welkom voor een intakegesprek. Maar overal worden bij dat intakegesprek meteen foto’s gemaakt en wordt er een reguliere controle uitgevoerd. Je bent dan dus zó 150 euro verder, als het niet meer is.

Elke keer als ik verzocht om eerst een kennismaking met de tandarts, om een gevoel te krijgen, om te ontdekken of er natuurlijke empathie voor de bibberende patiënt was, werd dat afgewezen. ‘Zo werkt dat niet bij ons’, was het standaard antwoord dat ik kreeg. Kortom; een intake is meteen een commerciële (be)handeling. Maar dat wil ik helemaal niet; ik wil pas een keuze voor een behandelaar maken als ik vertrouwen heb. Immers, ik vind het doodeng! Het gaat hier niet om de aankoop van een banaan bij de groenteboer. Het gaat om veel meer. Misschien wel duizenden euro’s in mijn geval!

Gelul in de ruimte

Kijk, als er in mij – als mens, als ondernemer – geen vertrouwen is, dan is dat jammer. Ik werk in de beroepsgroep ‘Gelul In De Ruimte’; marketing en communicatie. Daar gaat geen mens van dood als ik geen empathie toon. En ook je tanden vallen er niet van uit. Maar juist een beroepsgroep, zoals de tandartsen, móeten (ja: ‘moeten’!) de natuurlijke zorg om hun klanten wel uitstralen én praktizeren. Het gaat immers om iets medisch. Het gaat daar écht om mensen.

Natuurlijk mag een tandarts-ondernemer een goed belegde boterham verdienen. Ik ben daar helemaal niet op tegen. Maar graag wel integer. En zeker niet ten koste van Gekke Henkie.

Maar wie vertelt het de tandarts-ondernemers van Nederland?

P.S. Natuurlijk wilt u nu weten welke beroepsgroepen al een plekje hadden veroverd in de categorie Niet-Te-Vertrouwen. Antwoord: autoverkopers, politici en taxichauffeurs.