Financieel/Ondernemen
3546093
Ondernemen

Column: Zzp’ers, verhoog je uurtarief met €2!

Of er een verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zzp’ers moet komen, is weer (politieke) actualiteit. U hebt het vast voorbij zien komen. Er is zelfs een petitie gestart en die lijkt behoorlijk succesvol, qua aantallen ondertekenaars. Als je uitgaat van de eerste Z uit de afkorting zzp, dan hebben zzp’ers gelijk. Ze zijn zelfstandig, ze kunnen (dus?) verstandige keuzes maken. Zzp’ers zijn ondernemers. Punt.

Het is daarom de enige, legitieme (zelfs: democratische!) reden waarom we hen deze verplichting dus niet moeten opleggen. Zzp’ers willen ondernemend denken en handelen en ze hebben de bewuste keuze gemaakt om de verantwoordelijkheid te dragen voor de keuzes die ze maken.

Hoewel ikzelf ook zéér tegen een verplichte AOV ben, in tegenstelling tot pensioensparen, wat wél opgelegd zou moeten worden, eventueel gekoppeld aan het recht op zelfstandigenaftrek, hebben de vóórstanders van de verplichte AOV – gek genoeg - een sterk inhoudelijk punt. Ze zien heel goed dat veel mensen het begrip eigen verantwoordelijkheid niet snappen én niet aankunnen.

Kwijlend vanuit het revalidatiecentrum

Ondanks het feit dat niet iedereen arbeidsongeschikt gaat raken (vanuit statistisch oogpunt bezien), zal er helaas toch altijd een deel zijn dat met een zekere mate of zelfs een volledige arbeidsongeschiktheid te maken krijgt. Van hersenbloeding tot botkanker. Van een dramatisch auto-ongeluk tot aan een hartaanval. En van een zware psychische depressie tot aan de ziekte van Crohn. Noem het maar op. De vraag is hoe de getroffen zzp’ers daar dan praktisch op reageren, zittend in een rolstoel, hangend aan het infuus of kwijlend vanuit het revalidatiecentrum. Dus wat zeggen, voelen en denken ze op het moment dat ze écht uit de running raken, voor hele lange tijd. Of, misschien wel voor altijd?

Hebben ze dán nog steeds een grote mond? Zo van: flikker op met die verplichting! Ik kan mijn eigen boontjes doppen. Zijn ze dán werkelijk in staat om heel zelfstandig te regelen dat er toch wat maandelijkse euro’s binnenkomen zonder de samenleving daarmee te belasten? Of… houden ze dan toch hun handje ineens op bij de overheid? Zo van – je moet me helpen. Kom maar over de brug.

Dat laatste is een realistisch scenario. De mens zit nu eenmaal zo in elkaar. Verantwoordelijkheid nemen blijkt op cruciale momenten een lastig dingetje.

Te duur?

Het meest gehoorde argument van zzp’ers die géén verplichting willen, is dat ze niet opgezadeld willen worden met hoge premiekosten. Zzp’ers vinden het te duur. Ze kunnen het dus niet betalen. En precies dáár zit de uitdaging.

Echter, snappen zzp’ers die uitdaging wel? Zijn ze ondernemer genoeg om verantwoordelijkheid te nemen?

Uurtarief

Stel nu eens dat je gemiddeld 30 declarabele uren per week onderneemt. Op jaarbasis is dit 1.560 uur. Als je je uurtarief met (slechts!) €2 verhoogt, dan betekent dit een extra jaaromzet van €3.120. Van dát bedrag kun je uiteraard (nog luxer!) vakantie vieren of prima op Michelin-niveau uit eten gaan, maar je kúnt deze extra omzet ook gebruiken om een AOV-premie te financieren, die bovendien nog als aftrekpost bij de aangifte IB kan worden opgevoerd. Je uurtarief hoeft dus slechts €2 per uur omhoog om jezelf te redden en de samenleving niet op onnodige kosten te jagen. Ik noem dat verantwoordelijk gedrag!

Voor iedere zzp’er die dan ook zweert bij de betekenis van de eerste Z uit de afkorting zzp, moet deze schamele verhoging dan toch geen probleem zijn?

De uitdaging is derhalve heel helder: de zzp’er moet bewijzen dat ie écht een ondernemer is.