Nieuws/Financieel
449106
Financieel

Niet voor nop

Onlangs heb ik besloten om géén offerte uit te brengen aan een potentiële klant. Simpelweg omdat ik het niet vertrouwde. Noem het een borrelend of knagend onderbuikgevoel. En achteraf kreeg ik gelijk.

Vlak voor kerst werd ik benaderd door een naburige gemeente met de vraag of ik een inspirerende workshop wilde verzorgen voor starters waarbij ik hen zou inspireren om succesvol ondernemer te worden. Ze zou vertellen hoe ze konden streven naar financiële onafhankelijkheid. Dus: tips, tricks en triggers hoe ze klanten en omzet zouden kunnen genereren. Er werd mij verzocht of ik het vooral óók over de valkuilen van ondernemerschap wilde hebben. Leuke uitdaging. Ik sta wel vaker voor zaaltjes. Het past ook wel bij mij.

In dit geval zou mijn mogelijke keynote bovendien onderdeel worden van een groter project dat deze gemeente vorig jaar zomer al was opgestart; onder begeleiding van een coach worden ongeveer 35 starters, allemaal zzp’ers, intens begeleid op weg naar groei in hun ondernemerschap. Daar heeft zo’n gemeente immers ook wat aan. Economische groei was en is natuurlijk een belangrijke pijler. En ik begrijp dat een wethouder Economische Zaken iets ‘moet’ met dat legertje zzp’ers. Je wil uiteindelijk succesverhalen binnen je eigen gemeentegrenzen creëren… En liefst geen bijstandspotentie.

Gratis?

Toen ik – één dag voor kerst – een half uurtje ging koffie drinken met de desbetreffende coach in het bijzijn van de ambtenaar die het verzoek bij mij had neergelegd, kwam er een verrassend aapje uit de mouw: of ik het gratis wilde doen. Gratis??? Dat verbaasde me. Waarom voor nop?, zo legde ik het duo voor. Want, de coach wordt toch ook betaald? En de ambtenaar krijgt een salaris. En, de catering die tijdens de workshop geserveerd zou worden (een smakelijke lunch) moet toch ook worden afgerekend? En wat te denken van het zaaltje? Ja, ook dat was niet gratis.

En…. als van mij als keynote wordt verwacht dat ik startende ondernemers inspireer dan klopt het niet als er een filantroop voor de groep staat. Want wát wordt dan de boodschap naar de starters? Doe alles maar gratis. Ehm, daar kun je je rekeningen niet van betalen! En dan heb je juist bijstandspotentie!

Fantastische promotie

De coach en de ambtenaar gaven niet op. “Jerry,” zo zeiden ze . “Als er één persoon op deze aarde is, die deze workshop bruisend en boeiend kan verzorgen, dan ben jij het wel!” Ja ja. Leuk die complimentjes maar wat zijn ze waard? Ze hielden me voor dat dit werk bovendien voor mij ook fantastische promotie zou zijn. Want ik zou met mijn hoofd in alle lokale krantjes komen te staan, ik zou een publicatie op de gemeentesite krijgen én – dat was nog het mooiste van alles – zo kon ik toch ook vorm geven aan Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Er is niets mooiers dan andere mensen helpen… Toch?

Merkwaardig vind ik dat dat anderen durven te bepalen wat voor mij Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen is. Je kunt me ook gewoon betalen – dacht ik – waarna ik met de opbrengst ook hele mooie dingen kan doen voor de maatschappij. Zelfs in de betreffende gemeente. Dat doe ik overigens ook. Maar wel ten behoeve van eigen gekozen maatschappelijke doelen.

Welnu, ze vroegen me om in ieder geval toch die offerte maar uit te brengen. Er werd mij toegezegd dat men zou proberen nog ergens wat budget los te weken. De ambtenaar zou het er bovendien persoonlijk met de wethouder over hebben.

Niet koosjer

Die offerte heb ik niet opgesteld. Ik zei het u al in het begin van deze column. Ik heb me begin januari afgemeld want soms voel je aan je water dat het verhaal niet koosjer is. Gewoon het idee dat je catastrofaal in de maling wordt genomen. Ik had ook echt geen zin om twee volle uren te werken aan een prachtig werkvoorstel en dan achteraf te vernemen dat ik de opdracht niet zou krijgen omdat de opdrachtgever kiest voor gratis, elders. Zonde dus van mijn tijd. En dat heb ik de coach en de ambtenaar dan ook maar verteld in een mailtje.

Geen reactie meer op gehad. Maar ik zag deze week wel in de lokale kranten dat inderdaad een andere keynote de workshop zal geven. En ik ken haar toevallig. En ja, ze doet het gratis. Het initiële gevoel was dus goed: concurreren met gratis concurrenten is een ongelijke strijd. Daar doe ik niet aan mee, daar ben ik te goed en te waardevol voor. Bovendien houd ik niet van selectieve argumentatie. Als de broodjes kroket, het soepje én de koffie én thee ook bij de cateraar moeten worden betaald, dan van mij ook een nota.

Zo simpel is het.

Veel plezier!

Ik wens de deelnemers aan de workshop begin maart overigens veel plezier. Van harte hoop ik dat ze worden geïnspireerd en dat ze een passende ondernemende boodschap van de andere spreker ontvangen.

Echter, de belangrijkste boodschap krijgen ze ongemerkt toch van mij. Juist door het feit dat ik de workshop niet geef. Want wat is de belangrijkste boodschap van mijn afwezigheid? Alleen voor niks gaat de zon op. En: vertrouw op je onderbuikgevoel.

Het is de basis voor succes. En je vermindert je eigen bijstandspotentie.