Nieuws/Financieel

Wachten tot de kust veilig is...

Wat doet u als uw beleggingsadviseur zegt dat u uw geld maar beter in kas kunt houden? Dat is momenteel een actuele kwestie hier in Azië en wellicht ook in Nederland.

Ik had afgelopen week het genoegen deel te nemen aan een rondetafel van 60 regionale Chief Investment Officers van alle grote lokale en internationale beleggingshuizen. De mannen en vrouwen aan tafel vertegenwoordigden vele biljoenen aan belegd vermogen.

Angst over China

Ik was benieuwd naar wat de ervaren beleggers van de huidige markt vinden. Aziatische markten (m.u.v. Japan) behoorden de afgelopen vijf jaar tot de zwakkere broeders in het internationale aandelenveld: er is in die periode geen cent verdiend! Je zou denken dat het (voorzichtige) optimisme langzamerhand wel de overhand zou hebben. Maar niets was minder waar. Van de aanwezigen verwachtte 75% opnieuw een negatief jaar voor Aziatische aandelen. De angst over China zit er duidelijk goed in, met een grote meerderheid die de yuan naar tenminste 7 (nu zo’n 6,60) tegenover de dollar ziet dalen. En dan is de vrees gerechtvaardigd dat de zaken uit de hand zullen lopen en de Chinese harde landing, waarover al sinds 2007 gespeculeerd wordt, toch echt haar beslag krijgt.

Ik heb ik daar al vaker over geschreven en mijn mening is dat China nog over te veel veerkracht en monetair wapenarsenaal beschikt om het zover te laten komen. Er is een kleine kans dat Chinese beleidsmakers hun kaarten verkeerd spelen, maar die lijkt me niet groter dan 10%, gezien de slimheid waarmee zij tot dusver het wereldwijde economische spel gespeeld hebben.

Pessimistisch

Maar dat is nu niet de essentie. Waar het mij om gaat, is wat er gebeurt als al die gestudeerde en betrouwbare mensen aan de top van beleggingsinstellingen zo pessimistisch naar de toekomst kijken. Wat voor invloed heeft het als zij met hun klanten praten en hun voorzichtigheid  in gesluierde vorm of in klare taal overbrengen? Dan zullen die klanten ook eerder geneigd zijn hun geld toch maar even van tafel te halen, lijkt mij. Vorig jaar is er een slordige $33 miljard uit Aziatische beleggingsfondsen gestroomd, een nieuw record. De beheerders hebben zo’n 10% van hun klanten in één jaar verloren. En in 2013 en 2014 was het niet veel beter met uitstroom van $23 miljard.

Dan gaat er bij mij toch iets jeuken. Hoe geloofwaardig momenteel ook de verhalen over economische hel en verdoemenis klinken, de kans dat het wel mee gaat vallen in Azië lijkt me momenteel aanzienlijk groter dan dat het echt misgaat. De economieën staan er daarvoor ook gewoon nog te gezond voor. Ja, het groeit niet meer zo hard, maar dat is het einde van de wereld niet!

Koopmoment

Als iedereen negatief is, zullen de zwakke handen er al uitgegaan zijn en zitten alleen de echte “die-hards” nog op hun posities. Dat kan een goed koopmoment zijn. Maar onlangs schreef ik ook over de trend en voor Azië is die nog evident negatief. Het is gemakkelijker een goeroe op korte termijn te zijn en te voorspellen dat de trend zich nog wel even zal voortzetten dan op lange termijn een omslag te voorzien.

Waar is al dat geld dat de afgelopen weken aan wereldwijde beurzen is onttrokken, naartoe gegaan? Veilige staatsobligaties zijn wel iets opgelopen, maar niet genoeg om een verklaring te kunnen zijn. Aan de stabiel lage goudprijs is al helemaal niet te merken dat beleggers daarin gevlucht zijn. Mijn enige vermoeden is dat het geld allemaal tijdelijk in kas gestald is, klaar om terug te komen zodra de kust weer veilig is. Aandelen zijn in deze laagrentende omgeving nog altijd de meest aantrekkelijke belegging.

Dus wachten op bodemsignalen en dan toeslaan in Azië moet de strategie voor 2016 luiden. Want vanaf de bodem kan het heel hard gaan! Ik houd u op de hoogte.