498983
Financieel

Dit pikken we niet meer

Op 2 november 2012 schreef ik onder het kopje “Oorlogsverklaring” een stukje over de denkfouten van onze regering. Zij meenden hun finan­cie­ringsprobleem “even” via de Middenklasse te regelen. Ik zei dat die denkfout bin­nen twee jaar er toe zal leiden, dat deze op die manier gepiepelde middenklasse via loonstijgingen hun aandeel zullen terugpakken. En wat lezen wij nu vandaag? Ik citeer De Tele­graaf van zondag 27 september:  “Er is iets gaande in de samenleving. Dit pikken we niet meer”. Het is dus geen twee maar drie jaar geworden.

Bijval door kenners

Op 6 augustus 2014 schreef Lex Hoogduin in DFT het volgende:

Nederland is hard toe aan extra loonsverhogingen. Jaar na jaar zijn hier de lonen gematigd, maar daar moet nu een einde aan komen. Zelf zei ik in het artikel van 2012, dat loons­verho­gingen óók zouden betekenen dat de inflatie versterkt wordt, de rente zal gaan stijgen, maar ook dat het MKB nog verder in de problemen komt en de motor van werkend Nederland volledig tot stilstand zou komen. 

Ik gaf verder aan dat in het bijzonder de gepensioneerden én de uitkeringsgerechtigden, die men zo graag wilde ontzien, de dupe zullen worden. En om de maatschappij dan te gaan besturen met draconische maatregelen zoals een complete loonstop, is de deur open­zetten naar de anarchie, de marginalisering van hun politieke partijen en is de voedingsbodem voor rechts extremisme; zeker indien dit nu ook nog eens gevoed wordt door de immense instroom van asielzoekers. Daarnaast worden met dat soort loonsverhogingen de beginselen van oorzaak en gevolg met voeten getreden. Méér salaris wakkert geen economische groei aan, hooguit meer werklozen. De enige motor is de groei in investeringen. Maar daar­voor moet het bedrijfsleven wel het perspectief zien. Nou, kijk dan maar eens om je heen.

De Eurozonde

De gedachte dat wij Europa konden besturen als een lokomokipkanariefantje is echt wel voorbij, alleen hikken wij in de Eurozone nog steeds aan tegen de euro. In deze krant bepleitte ik eerder dat de weeffouten van het verdrag van Maastricht hersteld moesten worden. Ik schreef er zelfs een open brief over aan Weidmann en Lagarde. Kern van mijn verhaal was dat de Europese landen per land een monetair beleid moeten kunnen voeren. En dat kan alleen als je de rente pér land kunt bepalen.

De vraaguitval

De recessie in Italië b.v. wordt specifiek veroorzaakt door de huidige daling in lonen die in feite dáárvoor al jarenlang veel te lang gestegen waren zonder onderliggende economische basis. Zij waren a.h.w. gerevalueerd maar zonder dekking. Indachtig het lokomokipkanariefantjedenken van het grote Europese gedachtegoed zouden wij in Nederland en in Duitsland nu hetzelfde spelletje moeten spelen. De achter­liggende gedachte daarbij is dat onze economieën (Noord en Zuid) wat meer naar elkaar zouden toetrekken. Maar ook hier is de wens de vader van de (onbezonnen) gedachte, namelijk wij zouden onze lonen laten groeien zonder onderliggende economische dekking. Brr….Les 1 macro economie.

Onbegrijpelijk

Ik herhaal mijn gezegde van twee jaar geleden. Het is werkelijk onbegrijpelijk dat dit soort idiote ideeën door toch niet de eersten de besten worden tentoon gespreid. Waren wij eindelijk op weg om de bancaire sector op de rails te krijgen en te saneren, worden dit soort maatregelen bedacht die in feite zo contraproductief zijn, dat alle tot op dit moment gebrachte offers volledig voor niets zijn geweest. We hebben al een keer met belastinggeld de banken gered, maar de illusie om met loonsverhogingen de euro te redden is vergelijkbaar met gratis cocaïneverstrekking. Iedere shot halveert het genot en is daarmee omgekeerd evenredig aan de kosten.

Onze leiders

Wij treffen het wel met onze leiders. Te weinig wordt er door deze regering ingezien dat zij er voor óns, lees het Nederlandse volk zijn en veel te veel worden wij alleen maar als koeien gezien. Als stemvee en vooral als melkkoeien wel te verstaan.

Willem Okkerse is CEO van het OK-Score Institute. Hij doceerde port management aan de Universiteit van Delft, strategie aan de Hogeschool van Arnhem en na zijn promotieonderzoek rond de OK-Score, Ratingmethodieken aan de Universiteit van Leuven.