Financieel/Ondernemen
74528891
Ondernemen

Column: Wie doorbreekt het zzp-taboe?

Stelt u zich eens voor dat Sylvie Meis, Annemarie van Gaal, John de Mol en Marcel Boekhoorn zzp’ers zijn. Gewoon voor het gemak. En, voor deze column natuurlijk. Hoe zouden zij – als zzp’ers dus - reageren op het nieuws, dat de zelfstandigenaftrek voor zzp’ers wordt versoberd?

Wel, ik schat in dat ze denken: „Jammer, voorheen mocht ik €7.280 aftrekken bij mijn aangifte IB en vanaf volgend jaar nog maar €5.000. Zonde. Maar, So Be It.”

Meteen daarna gaan ze verder met ondernemen omdat ze weten (daarom zijn het topondernemers) dat ze zélf verantwoordelijk zijn voor hun inkomen. Dat doen ze door slim en strategisch te handelen. Ze snappen immers vanuit hun genen dat een zelfstandig ondernemer moet groeien. Al is het alleen maar om te anticiperen op mogelijke wegvallende klandizie elders. Maar ook omdat het leven steeds duurder wordt. Daar moet je omzet op meebewegen. Het ontwikkelen van een groeimodel is hun tweede natuur. Tegenwind zullen ze overigens ook ervaren. Maar daar kunnen ze wel wat mee.

Maar hoe dan?

Anders dan anders

We zouden het eens kunnen vragen aan Sylvie, Annemarie, John of Marcel. Ik vermoed dat ze iets antwoorden als ‘anders dan anderen’ durven zijn. Iets met voor de troepen vooruit willen lopen. Geen grijze muis willen zijn. Niet meteen jammerend klagen dat het in de eigen branche onmogelijk is om hogere tarieven met opdrachtgevers uit te onderhandelen. Iets met persoonlijke ontwikkeling. Iets met jezelf én je producten en diensten innoveren…

Het lijken me goede antwoorden. Maar helaas… alle andere zzp’ers zien het anders. Ze geven liever de voorkeur aan de structurele klaagmodus. Dat hen wéér ‘’alles’ wordt afgepakt door die graaiers in Den Haag. En dat de doodsteek is voor hun (vermeende!) ’ondernemerschap’!

Taboe

Het is aansluitend een groot taboe om het met deze zzp’ers over groei te hebben. Ze moeten dan nadenken. En dat kunnen ze niet. Ze weten dan dat ze geconfronteerd worden met de vraag of ze wel écht ondernemer zijn. Ze beweren natuurlijk van wel. Maar al proestend van het lachen om die gebrekkige zelfkennis is er toch maar één conclusie mogelijk; het ondernemerschap onder zzp’ers is door de aangemeten slachtofferrol nog ver te zoeken. Ze weten niet dat groei een keuze is.

Het bizarre is bovendien dat ze ‘goed draaiende zzp’ers’, flinke verwijten maken: „Je hebt makkelijk praten met je interimklus bij de bank.” Of: „Jij verdient goud geld omdat je geen concurrentie hebt.”

Gek: waarom luisteren deze klagers niet eens naar het inspirerende (succes)verhaal van die ‘goed draaiende zzp’ers’? De kans is groot dat ze dan te weten komen waarom deze ‘goed draaiende zzp’ers’ uiteindelijk niet zo veel last hebben van de afschaffing van de zelfstandigenaftrek. Een potentieel leermomentje dus, dat de zzp’ers op zichzelf zouden kunnen toepassen. Resultaat: groei!

Pijn voelen

Nee, ondernemen is niet altijd even eenvoudig. Ikzelf lig ook wel eens twijfelend wakker. Maar de jammermodus levert sowieso geen omzet, nieuwe klanten en opdrachten op. Sylvie, Annemarie, John en Marcel zullen het met me eens zijn; je móet gewoon de bereidheid hebben om een beetje pijn te willen voelen om te kunnen groeien. Het is een essentiële voorwaarde.

Precies daarom is het goed dat de overheid pijn creëert om groei te stimuleren. Dus, dat de zelfstandigenaftrek voor zzp’ers wordt versoberd en op termijn wordt afgeschaft. De huidige regeling werkte bovendien niet. De naam zei het al. De regeling was bedoeld voor zelfstandigen.

En dat zijn zzp’ers niet.