Nieuws/Financieel
817908
Financieel

Verbod op cash II

Steeds meer topeconomen spelen met het idee om cash geld te verbieden. De redenen waarom ze dit willen en wat de eventuele implicaties zijn voor de burger en investeerder, komen in deze column aan bod.

Het FD pakte recent uit met een artikel over een mogelijk verbod op cash. De trouwe lezer van de Financiële Telegraaf wist dit natuurlijk allang, want ik heb daar een jaar geleden al een column aan gewijd Cash wordt verboden. Ik raad u zeker aan om deze oude column te (her)lezen. Waar het idee in het kort op neerkomt, is dat een verbod de financiële repressie door overheden effectiever zal maken.

De ECB probeert namelijk de grote schuldenlast draaglijk te maken voor de regeringen, bedrijven en individuen. De lage rentestand is een van de vele maatregelen. Het doel is om economische groei (maakt schulden draaglijker) en om inflatie aan te wakkeren (smelt de schuld voor een deel weg). Probleem is alleen dat de consument en het bedrijfsleven niet al te happig zijn om de consumptie dan wel investeringen op te schroeven. Ondanks de lage rente, wil het maar niet lukken.

Daarom komen topeconomen met het vreselijke idee om cash geld te verbieden. De redenering gaat als volgt: de ECB moet de rente negatief maken, zodat spaarders moeten betalen aan banken als ze een positief saldo hebben. Normaliter zouden de meeste spaarders hun geld opnemen en onder het matras stoppen in plaats van het aan te wenden voor consumptie en/of investeringen. Maar als er dus een verbod op cash zou zijn, dan moet de spaarder wel zijn geld uit gaan geven. Meer groei en meer inflatie dus; precies wat deze topeconomen voorschrijven als oplossing voor de schuldenproblematiek.

Onvoorziene schade

De lage rente zorgt er echter voor dat er meer leningen worden aangegaan, om bijvoorbeeld overnames te doen of een aandeleninkoop te financieren. Hypotheekverstrekkingen stijgen nu dan ook in Nederland en de stabiliserende werking van strengere eisen worden dus teniet gedaan door de lagere rente. Als iemand nu op 2% financiert, 5 jaar vast, wat gebeurt er als de rente bij herfinanciering op 5% staat? Schulden en risico’s nemen dus toe, terwijl de reële impact op de economie miniem en/of schadelijk is.

Tijdelijk effect

Een eventueel verbod op cash zal dan wel effect sorteren, maar alleen op korte termijn. Op langere termijn zal het negatief uitpakken. Belastingdruk zal toenemen, waardoor werk (dus inclusief wat nu zwart gebeurt) nog minder loont en er dus minder gewerkt gaat worden. Verder zal de geforceerde consumptie/investeringen tot verdere misallocatie leiden (het geld wordt in verkeerde projecten/consumptie gestopt), wat later dus voor de nodige problemen zal gaan zorgen.

Maar topeconomen, met hun ingebakken voorliefde voor de planeconomie (zeg maar de maakbare samenleving), hebben zich nog nooit laten stoppen door de realiteit. Mocht een verbod op cash er komen, dan zullen veel mensen proberen hun geld om te zetten in bezittingen zoals goud. Nu kan het bezitten van goud ook weer verboden worden, iets wat Roosevelt in de jaren 30 ook heeft gedaan. Toen werden Amerikanen geforceerd het goud in te leveren tegen de vaste koers van USD 20,67 per ounce. Enkele jaren later werd het weer vrijgegeven tegen USD 35 per ounce (69% winst voor de overheid). Als goud ook aan de beurt komt, waar moet de spaarder/belegger dan heen?

Alternatieven

Gelukkig zijn er alternatieven voor goud; namelijk papier goud (denk aan bijvoorbeeld een Turbo long op goud) of aandelen in goudmijnbedrijven. Een verbod hierop is te gecompliceerd, werkt averechts ten opzichte van de beoogde doelstellingen en kan makkelijk omzeild worden. Dit geeft instrumenten zoals Turbo’s op goud en aandelen in goudmijnoperatie dus een extra aantrekkelijk element.

Leuke goudmijnbedrijven

Aandelen in goudmijners zijn echter niet voor de belegger met zwakke zenuwen. Ze zijn inherent risicovol en moeten dan ook in dat licht worden bezien. Gelukkig is in deze hoek van de investeringswereld er nog wel een goede relatie tussen risico en potentiële beloning. Door het beleid van centrale banken is het namelijk zo dat in veel beleggingscategorieën een investeerder niet meer naar behoren wordt betaald voor de risico’s die hij aangaat. Om de mogelijkheden in kaart te brengen van mijn visie, heb ik contact gezocht met Dhr. Jongen van Total Investment Services, een conculega die aardig wat kennis heeft opgebouwd in die sector. Hij noemde gelijk aandelen zoals Agnico Eagle, Silver Wheaton en ook wat exploratiebedrijven die volgens hem nu erg aantrekkelijk zijn. Interessante investeringen waar ik wellicht binnenkort een column aan zal wijden. 

Onconventionele tijden

De centrale banken gebruiken wel eens de frase dat onconventionele tijden vragen om onconventionele maatregelen. Hetzelfde geldt voor investeerders. Het is naar mijn mening dus geen slecht idee om wat aparte posities op te nemen in een beleggingsportefeuille; posities die soelaas bieden als het met de rest van de portefeuille tegenzit.