Nieuws/Financieel

Verkorte loondoorbetalingsplicht niet de oplossing!

Er wordt druk gepraat  over het verkorten van de loondoorbetalingsplicht bij ziekte voor werkgevers van twee naar één jaar of misschien zelfs naar 6 weken. Dit naast andere plannen als het verkorten van de financiële verantwoordelijkheid van werkgevers voor WGA-uitkeringen van tien jaar naar vijf jaar, waar dan weer andere verplichtingen tegenover staan. De reden is dat de kosten voor met name MKB-werkgevers te hoog zijn en de bedrijfscontinuïteit in gevaar komt.

Maar is (al weer!) zo’n wijziging van het stelsel nu wel zo goed idee? En ligt de oorzaak van deze discussie niet ergens anders? Ondanks alle argumenten die ik hoor, kunnen we concluderen dat de huidige aanpak, inclusief Wet Verbetering Poortwachter heeft geleid tot een lagere instroom in de WIA. Dit komt niet door een betere aanpak van het UWV. Dit komt niet omdat verzekeraars de verzuimbegeleiding nu zo goed hebben opgepakt, maar wel omdat de werkgever en werknemer direct financiële gevolgen ondervinden van langdurig verzuim. Anders gezegd: het stelsel werkt!

En voor wat betreft de kosten voor de werkgever: een werkgever heeft de mogelijkheid de kosten van de loondoorbetaling volledig zelf te dragen of het risico af te dekken door middel van een verzuimverzekering. Bij deze laatste oplossing zijn verzekeraars ook nog bereid (uiteraard uit eigenbelang) om mee te betalen aan maatregelen om het verzuim te verkorten. Hetzelfde geldt voor de financiering van het WGA-uitkeringsrisico, daar is zelfs ook nog de mogelijkheid dit bij de overheid te verzekeren.

Stel nu dat de loondoorbetalingsplicht wordt beperkt tot één jaar of zelfs 6 weken. Wat gebeurt er in de tussenliggende periode? Echte WIA-gevallen worden niet voorkomen door de voorgestelde maatregel, want die werknemers blijven gewoon arbeidsongeschikt. Wie doet de uitvoering? Gebeurt dat centraal? Door UWV? Is het dienstverband beëindigd en komt er een soort WW? Of een centraal ziekenfonds voor werknemers langer dan één jaar zieke (of 6 weken)? De lessen uit het verleden zijn dat dit centraal regelen niet goed werkt en dat de kosten voor de werkgevers weer zullen stijgen, alleen dan via een ander potje. Is de wet BeZaVa niet juist in het leven geroepen nadat de overheid constateerde dat de begeleiding van zieke ex-werknemers beter door ex-werkgevers kan plaatsvinden dan door het UWV, juist omdat de werkgevers betere resultaten boeken als er financiële gevolgen aan verbonden zijn? Wordt er wellicht voor dit ‘gat’ weer een mogelijkheid van eigenrisicodragerschap in het leven geroepen? Wat is dan het verschil met de huidige regeling? Wordt het stelsel dan niet nog onbegrijpelijker dan het al is? Allemaal vragen, die voortkomen uit de vraag of verkorting van de loondoorbetalingsplicht wel de goede oplossing is of dat de oorzaak van de (te) hoge verzuimkosten voor het MKB misschien ergens anders is gelegen.

Naar mijn mening is de oplossing niet zo heel moeilijk. De bestaande verzekeringsproducten waarmee de werkgever zijn kosten afdekt zijn zeer toegankelijk en ook betaalbaar ten opzichte van het risico.

De uitvoering van de verzuimaanpak werkt na jaren nu redelijk tot goed.

Toch wordt er blijkbaar niet voldoende gebruik van gemaakt en komen met name kleinere werkgevers in financiële problemen zodra werknemers ziek worden. Waarschijnlijk gaat niet bij iedereen de begeleiding goed en lopen werkgevers onverwachte financiële risico’s. .

Hoe kan dat? Volgens mij omdat het schort aan kennis over de materie en een ieders rol in het gehele proces van verzuim en arbeidsongeschiktheid en meer specifiek de verantwoordelijkheden van de deelnemende partijen. Hierdoor worden verkeerde keuzes gemaakt op verkeerde (financiële?) gronden. Gevolg is dat er plannen en berichten worden gemaakt die zijn gebaseerd op wat de gemiddelde burger graag wil horen. Laten we nu niet elkaar napraten omdat het zo makkelijk klinkt, maar gebruik maken van adviseurs die de materie en de processen begrijpen en de risico’s voor werkgevers overzien. Waar het nu nog aan schort is dat de noodzakelijke kennis te veel versnipperd is over de diverse partijen. Veel specialisten zijn met het onderwerp bezig, maar kennen elkaars rol niet voldoende. Wat doet de arbodienst en waar stoppen de werkzaamheden? Wat is de adviesrol van de accountant? Welke rol speelt de advocatuur in de begeleiding van werkgevers? Zo maar enkele partijen die naast de werkgever en werknemer betrokken zijn in het verzuimproces. De een vanuit praktisch oogpunt, de ander vanuit een financieel aandachtspunt. Maar wie heeft het totaaloverzicht? Er is behoefte aan adviseurs die het geheel overzien en zowel bedrijfseconomisch als qua verzuimmanagement een goed advies kunnen geven waardoor de risico’s van de werkgever beperkt blijven. De oorzaak van de discussie moeten we uiteraard serieus nemen, maar niet overhaast stappen ondernemen en wets- c.q. stelselwijzigingen doorvoeren. Nederland heeft na al die jaren een bijzonder ingewikkeld, maar goed werkend stelsel. Laten we nu niet alle argumenten om tot dat stelsel te komen, te makkelijk weer overboord gooien.