Nieuws/Financieel
861079
Financieel

We don't benefit

Het is werkelijk onvoorstelbaar hoe verzekeraars soms tot het uiterste gaan om maar geen schadevergoeding te hoeven uitkeren. Er wordt daarbij bewust en tegen beter weten in geprobeerd om een zaak zó lang te frustreren dat de consument het erbij laat zitten. Dat is geen suggestie, maar dat blijkt uit de afloop van sommige schadekwesties. Zo ook bij Frans en Ingrid. Zij waren gelukkig vasthoudend bij het indienen van hun schadeclaim, maar de meeste consumenten zijn bij een dergelijke behandeling dan al afgehaakt, waarmee dan het doel van de verzekeraar is bereikt!

Tijdens vakantie in Duitsland, op weg naar Kroatië, wordt het polstasje van Frans gestolen waarin alle papieren en passen waren opgeborgen, een ramp dus! Dat wordt helaas pas opgemerkt als ze voor de grens met Kroatië staan, omdat de één van de ander dacht dat die het tasje wel bij zich zou hebben gestoken. Gevolg: niet Kroatië binnen, maar rechtsomkeert gemaakt. Helaas! Je kunt immers niks anders, maar je vakantie is wél meteen naar de knoppen.

Het vervelende met dit soort situaties is dat je als consument dubbel wordt 'gepakt' als je verzekering dan moeilijk begint te doen. Je denkt dat je verzekerd bent, je betaalt daarvoor premie, maar in de shit die je al hebt wordt je dan óók nog door je verzekeraar belazerd. De bagage van Frans was gestolen en de reis moest worden geannuleerd. Frans claimt de schade bij zijn reisverzekeraar.

 

Geloof het of niet, maar  tot drie maal (!)  toe houdt deze vol dat de schade niet verzekerd is, omdat het polstasje op dat moment niet gedragen werd, maar naast hem op de stoel lag. Frans zou niet voorzichtig genoeg zijn geweest. Tevens zou maar een gedeelte van de bagage zijn gestolen, niet alles; daarom werd de schade niet in behandeling genomen. De annulering van de reis kon men ook niet vergoeden, onder verwijzing naar "pagina 11 van de polisvoorwaarden". Een specifieke uitsluiting werd voor het gemak daarbij niet genoemd. Klinklare onzin dus, want een verzekeraar moet altijd duidelijk zijn als zij iets weigert! Als die iets stelt, moet het onderbouwd worden.

Als de zaak aan de helpdesk Verzekeringsklachten wordt voorgelegd en de Schadecoach een mail naar de verzekeraar stuurt, erkent deze schoorvoetend dat de annulering inderdaad had moeten worden vergoed. Met excuses voor het ongemak! Maar de claim op de bagage was volgens de verzekeraar terecht -en "volgens de polisvoorwaarden"- afgewezen. 

 

Opnieuw dus per email uitgelegd hoe men de (eigen!) polisvoorwaarden dient te lezen. Waarop de mededeling kwam, dat óók de bagage alsnog werd vergoed. Maar, zo stelde men, de kosten voor deskundige bijstand (van Schadecoach) waren beslist niet onder polisvoorwaarden gedekt, dus die kwamen voor rekening van de verzekerde.

Toen maar wéér een mail gestuurd met de mededeling dat de verzekeraar, als zij onterecht afwijst, wettelijk verplicht is die kosten te betalen, de polisvoorwaarden staan daar namelijk buiten. Vervolgens kwam er een email terug: deze kosten vinden wij te hoog, we betalen maar een gedeelte.

 

Daarop een laatste sommatie gestuurd, inclusief dreiging met een klachtenprocedure. Meteen daarop gaf de verzekeraar zich gewonnen en werd ook het resterende deel van de kosten voor bijstand vergoed. Deze keer kon er geen excuus meer af.

De moraal van dit praktijkverhaal is dezelfde als bij eerder in deze columns beschreven voorbeelden: er wordt door verzekeraars getraineerd om te traineren. Een schaderegelaar bij een verzekeraar weet immers best hoe de eigen polisvoorwaarden in elkaar steken. Als je uiteindelijk tóch alle schade vergoedt, had je dat óók direct wel kunnen doen!

Je moet wél lef hebben, als je als verzekeraar in je campagnes de reclameslogan "we all benefit!" durft te voeren....