Nieuws/Financieel
863389
Financieel

Waarheden, halve waarheden, leugens en bluf

Hoe nadrukkelijker bankiers of politici iets ontkennen hoe groter de kans is dat het tegengestelde de waarheid is. Het meest historische voorbeeld hiervan is natuurlijk ex-president Clinton in 1998 met de uitspraak: ‘I did not have sexual relations with that woman, Miss Lewinsky’.

Ook in Europa is liegen of op zijn minst de waarheid verdraaien een 'normaal' verschijnsel bij bankiers en politici. Juncker, de huidige president van de Europese Commissie, maakte het in 2012 klip en klaar toen hij zei: "When it becomes serious, you have to lie."

Vervreemding tussen elite en bevolking

Meer en meer vervreemden bankiers en politici van de gewone bevolking. Democratie wordt ondergeschikt gemaakt aan hun idealen en/of eigenbelang. Het zogenaamde 'hogere' belang gaat voor democratie en levensstandaard van normale stervelingen.

Terwijl een groot deel van de Griekse bevolking onder de armoedegrens leeft probeert Europa - sterker nog: eist Europa - van Griekenland dat zij hun failliete banksysteem in stand houden. Meer dan 90% van de 240 miljard euro steun die Griekenland ontving, is rechtstreeks naar de Europese banken gegaan.

Door de Europese repressies en extreme bezuinigingen heeft Griekenland recentelijk democratisch gekozen voor de nieuwe politieke wind van Syriza die het belang van de ’gewone’ Griek wil behartigen.

Afgelopen week kregen we de keiharde realiteit te horen van de kersverse Griekse minister van financiën Yanis Varoufakis, die geen blad voor de mond neemt: ‘Ik ben de financiële minister van een failliet land’.

Dit staat haaks op te woorden van Nouy, de voorzitter van de Raad van Toezicht bij de Europese Centrale Bank. Hij zei recentelijk: "De Griekse banken zijn ‘vrij gezond’ en hebben hun balansen versterkt. De ECB verwacht dat de Griekse banken de huidige crisis zullen overleven."

Ratingbureau Standard & Poor’s verlaagde afgelopen vrijdag de rating voor Griekenland van B naar B-, een stap dieper in de 'junk-zone'. Inmiddels heeft onze eigen Jeroen Dijsselbloem de duimschroeven bij de Grieken verder aangedraaid door een deadline te zetten op 16 februari voor verlenging van financiële steun.

Ontsnappen uit een wurgreep

De banken en politici zijn in shock. Na hun bluffen, liegen en waarheden verdraaien is er nu opeens een regering die de waarheid zegt. De media doen ons geloven dat de Griekse regering knock-out in de hoek ligt en de eisen van Europa zal slikken. Maar ik ben van mening dat Griekenland niets te verliezen heeft en tot het uiterste zal gaan om de belangen van de gewone Griek te behartigen.

Europa echter heeft veel te verliezen. Als Griekenland uit de Europese Unie stapt of zware concessies van Europa krijgt, zal de democratie gezegevierd hebben. Dit schept dan meteen ook een precedent. In andere Europese landen kan dan het vuur hoger worden opgestookt om ook onder de wurggreep van Europa uit te komen. Het is dan nog maar een kwestie van tijd voor het Europese kaartenhuis uiteenvalt.

De eerlijkheid van Varoufakis is ongewenst in de moderne politiek en kan zelfs gevaarlijk zijn want het ondermijnt het vertrouwen in het hele systeem. Maar aan de andere kant het leven in een soort matrix die bestuurd wordt door een elite die bepaald wat goed is voor het ‘gepeupel’ een gevaar voor de democratie. Griekenland is de bakermat van de democratie en lijkt anno 2015 democratie nieuw leven in te blazen.

(N)euro

Sinds ruim een jaar is er een opmerkelijke ontwikkeling gaande in het hart van Europa namelijk Duitsland, Nederland, België en Oostenrijk. Deze vier landen zijn bezig om een groot deel van hun goudvoorraad uit de kluizen van New York, Parijs en Londen te verschepen naar eigen bodem.

Waarom? En waarom niet omruilen in euro’s of dollars? Er kan maar één verklaring zijn: centrale banken vertrouwen elkaar niet meer en deze landen houden er serieus rekening mee dat de Europese Unie uiteenvalt en de euro het niet overleeft. Door goud op eigen bodem te bewaren is het makkelijker om een nieuwe munt te creëren. Bijvoorbeeld een neuro.

Een onmogelijk scenario? Nederland had in 2012 een back-up plan om een nieuwe munt te introduceren mocht de euro omvallen. Dit scenario werd in 2014 schoorvoetend bevestigd door Klaas Knot van De Nederlandsche Bank en ook door Jeroen Dijsselbloem.

Draghi’s mythische woorden te doen ‘whatever it takes’ om te euro in stand te houden worden dus duidelijk ondermijnd door recente acties van Duitsland, Nederland, België en Oostenrijk. Als je wilt weten wat politici van plan zijn moet je dus niet geloven wat ze zeggen maar wat ze doen.

Jan van Gemeren (1958) is een oude rot in de vermogensbeheerwereld die zijn actieve loopbaan eind 2000 vaarwel zei en sinds 2003 woonachtig is in Thailand. Sinds 2008 is hij eindredacteur en analist bij GannAnalist. Via deze beleggingsresearchservice publiceert hij wekelijks een tweetal beleggingsanalyse rapporten: Brains & Analysis en WaveRider. Meer info en dagelijks bijgewerkte analyses op www.gannanalist.com