Financieel/Ondernemen
878732255
Ondernemen

Column: Wel of niet je mening geven?

Is het verstandig voor een ondernemer om op Twitter of Facebook (fel) mee te discussiëren over maatschappelijke kwesties? Is het strategisch slim om scherp je ongezouten mening te geven?

Of het nu gaat om de klimaathysterie, Sylvana Simons, de immigratieproblematiek, het boerkaverbod, de soap rondom Forum voor Democratie… Ondergetekende kan er in ieder geval als privépersoon met een gestrekt been ingaan. Ik geef het eerlijk toe.

Tegelijkertijd denk ik: zou die soms gepeperde opiniëring in 140 tekens mijn bedrijf omzet kunnen kosten? Immers, prospects zitten ook op social media. En iedereen weet intussen dat mensen die het met je oneens zijn, je per definitie gaan haten. It’s The World Of Twitter. Lastig: want, geen enkele ondernemer kan het zich permitteren als de hele wereld zich tegen hem keert. Maar ja, die vrijheid van meningsuiting, hè… die geldt ook voor ondernemers. Toch? En, die krijgen bovendien altijd het advies om authentiek te zijn. ’Blijf dicht bij jezelf. Het is dé succesfactor’.

Twijfel

Toch twijfelde ik vorige week of ik mijn ongezouten mening moest ventileren op een politiek dingetje in mijn gemeente. Vooral omdat ik een aardige klantenportfolio heb in die contreien. Lang verhaal kort: een van de wethouders publiceerde op zijn privé accounts een nogal onhandige persoonlijke profielfoto die je meervoudig kon interpreteren. Niet handig voor de beeldvorming rondom zijn persoon.

Deze wethouder is bovendien van een partij die net iets te vaak in verband wordt gebracht met de belangenbehartiging voor de grote corporates. Daarnaast zijn er nogal wat integriteitsschandalen in die betreffende partij. Ik zei het uiteindelijk toch hardop op social media: is het handig voor deze wethouder om deze foto prominent te gebruiken? Heeft hij wellicht een eigen verborgen agenda? Kortom; de foto – en wat er op stond (iets met een corporate) – draagt niet bij aan het vertrouwen dat je als burger in politici wil hebben. Een beetje domme wethouder dus. Zo meende ik.

Azijnzeiker

Ná mij reageerden nog enkele anderen die de foto ook onverstandig vonden. De eerlijkheid gebiedt echter wel te zeggen dat het overgrote merendeel van de discussiedeelnemers de foto niet als een probleem zag. Ondergetekende was hoe dan ook – met de eerste reactie – uiteraard toch de azijnzeiker.

Dus, slechte profilering voor mezelf?

Nee. Toch niet.

Althans, ik werd de dag ná mijn berichtjes gebeld door een ondernemer die de discussie had gezien en juist mijn visie waardeerde. „Je bent een slimme communicatiestrateeg”, zei hij. „Juist zo’n man heb ik nodig voor een aantal projecten.” Kortom; ik ben nu onverwacht in een offerte-traject beland en wie weet mag ik binnenkort van start. Met dank dus aan mijn ongezouten mening.

Verantwoordelijkheid

Overigens is het niet gezegd dat de domme wethouder in de problemen komt. En zo wel: ik zit er niet mee. Het is zijn eigen verantwoordelijkheid. Maar dat geldt ook voor mij. Deze aanstaande nieuwe klant kan nu wel zeer gecharmeerd zijn van mijn scherpe visie op communicatie, maar als ik mijn werk voor deze nieuwe klant niet tot een goed einde breng, dan zal ik er daar toch ook uitvliegen.

Ik moet mijn rendement dus nog wel bewijzen. Maar vooralsnog klaag ik niet. Ik ga daarom lekker door met het ventileren van mijn eigen mening. Want ook uit deze publieke discussie bleek andermaal dat er altijd mensen zijn die vanwege je mening juist wel iets in je zien en dat koppelen aan wat je professioneel voor hen kan betekenen. En aansluitend graag zaken met je willen doen.

Prima! Zo hoort het ook. Want, als je zegt wat je denkt, dan ben je wie je zegt. Authentieker kan het bijna niet.