Nieuws/Financieel

Zzp’er wordt afgezeken

Wát doe je als op je Social Media ‘te zeik’ wordt gezet door een ontevreden klant? Of beter gezegd: door een potentiële klant? Het overkwam me. Sterker nog: haar eigen gemeenschap heeft me via Facebook ook drastisch in de uitverkoop gedaan. Is dit het plotse einde van mijn zzp-bestaan?

Dat er over mij wordt gejammerd, is me overigens niet vreemd. Maar dat heeft doorgaans te maken met de stellingname, die ik inneem in mijn columns of tijdens mijn spreekbeurten. Dat ik een ‘Dikke Homo’ ben, die z’n ‘Kankerbek’ moet houden, weet ik al lang. Niks nieuws onder de zon. Prima hoor. (Ik ben overigens een Dikke Homo). Maar publiek gemopper over mijn dienstverlening, was me wel vreemd.

Eerst even de casus.

LinkHet gaat om mevrouw Paula (voor het gemak even een eenvoudige fictieve naam gekozen), die wat  dienstverlening wilde afnemen. Ze kon op het laatste moment de gemaakte afspraak niet  nakomen waardoor een bepaling uit de algemene voorwaarden in werking trad. En daar werd ze link(s) over. Vrijwel meteen klaagde ze op Facebook. Ze erkende in haar eerste ‘post’ weliswaar dat ze akkoord had gegeven op de algemene voorwaarden maar ze schreef ook dat ze die niet had gelezen (!). Want, zo zei ze, ze ging uit van wat normaal was binnen de branche. Dus: minder stringente voorwaarden. Of zoiets.

SpelregelsTja, dat iemand eigen spelregels in de branche implementeert, was nieuw voor haar. En een compliment voor mij. Ik ben immers ondernemer! Die behoort van nature regels te tarten en te breken. Maar mag je mij dat dus verwijten? Ik verplicht immers niemand om met mij in zee te gaan. Dat je akkoord geeft op iets wat je niet hebt gelezen, blijft voor mij echter een raadsel. Er bestaan dus inderdaad on-ge-loof-lijk domme mensen. En dat geldt niet alleen voor mevrouw Paula. Ook al haar volgers vonden dat ik de branche grote schade toebracht! Ja, ik was weer even de ‘Dikke Homo’ die kon oprotten, nu met z’n ‘Kanker-voorwaarden’.

GoedpratenHet geklaag wekte mijn nieuwsgierigheid. Wie was mevrouw Paula eigenlijk? En: wat waren de achtergronden van al haar fans? Hoe kon deze gemeenschap goedpraten dat het volstrekt normaal is dat je eenvoudige algemene voorwaarden niet van te voren checkt maar wél aanvinkt voor akkoord?

Mijn angstige vermoeden werd bevestigd toen ik de portretfoto van mevrouw Paula zag. Zo’n links tiepje, met een jaren 80 Pax-Christie kapsel, een wollen trui en geheid bijpassende instappers. En haar meest fervente klagende volgers? Allemaal ‘maatschappelijk’ actief bij linkse politieke partijen en andere zogenaamde sociale FeelGood-clubjes. Zelfs een (voormalig) medewerker van de FNV Jongerenbeweging zat erbij. Twee keer doorklikken en ik zag de naïeve ellende.

De logische ondernemersvraag is tegelijkertijd: wil ik zulke (potentiële) klanten wel aan me binden?

Nee – natuurlijk niet! De betreffende algemene voorwaarden kun je immers simpelweg vergelijken met deurbeleid van een hippe disco. Als je geen fashionista bent, dan mag de portier je weigeren. Wegwezen! Wil je er wel in? Kleed je beter!

Nadenken?Maar goed: even terug naar de casus. Door de reacties van de fans van mevrouw Paula, ben ik ineens des te meer gaan begrijpen dat we linkse politieke partijen (hard!) nodig hebben in Nederland. Die vertegenwoordigen immers dat deel van de bevolking dat niet zelf kan nadenken. Of in ieder geval niet in staat is om eigen verantwoordelijkheid te nemen. Ik noem het de ‘Ja-Maar-Populatie’. Ik merkte dat bijvoorbeeld in een reactie van de arme mevrouw Paula, toen ik haar schreef dat ik een Telegraafcolumn hierover zou gaan schrijven. ‘Ik wil niet dat u mijn naam daar noemt. En het mag ook niet traceerbaar zijn dat het om mij gaat,’ antwoordde ze bibberend.

En ook dát is weer zo’n voorbeeld. Eerst publiekelijk op Facebook – met naam en toenaam – klagen en mij weg zetten als een grote schande (prima, dat mag!) en dan aansluitend niet de verantwoordelijkheid nemen voor de mogelijkheid dat ik mijn citerende kans pak in het stukje proza alhier.

Voor gek        Toch ben ik best een redelijke vent. Mevrouw Paula hoeft niet te sidderen. Ik moet het ook niet erger maken dan het al is. Ze heeft namelijk al genoeg voor gek gestaan. De bestaande klanten hebben zich immers rot gelachen om het Pax-Christie kapsel en de aanverwante domheid, want ook hén was de Facebookdiscussie niet ontgaan. Ze is voor eeuwen gestigmatiseerd. Zo werkt het immers met Social Media.

Toch ben ik mevrouw Paula intens dankbaar.

Haar publieke geklaag heeft mijn bedrijf en mijn doelstellingen namelijk beter dan ooit gepositioneerd. Nóg meer mensen weten precies wat ze bij mij mogen verwachten en welk type klanten ik vooral graag verwelkom. En welke mensen je bij mij niet zult treffen.

Conclusie? Leve de Social Media.