Nieuws/Gesponsord
1438863001
Gesponsord
Gesponsord door Kinderpostzegels
Deze inhoud valt buiten de verantwoordelijkheid van de hoofdredactie van De Telegraaf.

Pianiste Iris Hond: ‘Ik weet hoe het is om geen thuis te hebben’

Iris Hond: ,,Ik blijf de rest van mijn leven spelen voor daklozen.”

Iris Hond: ,,Ik blijf de rest van mijn leven spelen voor daklozen.”

Vanaf woensdag 25 september tot en met 2 oktober gaan basisschoolleerlingen weer de deuren langs voor de jaarlijkse Kinderpostzegelactie. Het opgehaalde geld gaat dit jaar naar kinderen die geen veilig thuis hebben. Pianiste Iris Hond (32) weet hoe dat voelt: ,,Ik heb zelf op straat gewoond, dus ik voel me met hen verbonden.”

Iris Hond: ,,Ik blijf de rest van mijn leven spelen voor daklozen.”

Iris Hond: ,,Ik blijf de rest van mijn leven spelen voor daklozen.”

Wonen in een gewoon huis, buiten spelen met vriendjes, chatten via Instagram of Snapchat: het lijkt zo normaal, maar voor ruim 8500 kinderen in ons land is dat niet zo. Zij wonen in een daklozen- of vrouwenopvang. Locaties waar Iris Hond regelmatig komt om op te treden. ,,Ik blijf de rest van mijn leven spelen voor daklozen en anderen die niet naar de concertzaal kunnen komen. Sinds ik zelf op mijn veertiende een tijd op straat woonde, weet ik wat zij doormaken.”

Iris speelt wereldwijd op grote podia, opende shows van Diana Ross en werkte met grootheden als Leonard Cohen. Pas enkele jaren geleden durfde ze echter voor het eerst met haar ouders en anderen te delen wat er in haar jeugd was voorgevallen. Haar droom kwam uit toen ze op haar veertiende werd aangenomen op het conservatorium. Vanwege de reistijd verhuisde ze van haar ouderlijk huis in Harderwijk naar een gastgezin in Den Haag. Maar daar ging het heel erg mis: ze werd misbruikt, liep weg en belandde op straat. Ondertussen maakte ze het conservatorium af en wist niemand van haar grote geheim.

Angst

,,Mensen denken vaak dat daklozen nergens meer terechtkunnen of geen familie hebben, vertelt Iris. ,,Maar vaak is dat niet zo. Alleen is er iets wat hen ervan weerhoudt om naar huis te gaan, zoals trots of schaamte, niet op anderen willen leunen, het zelf willen oplossen. In mijn geval was het angst. Ik durfde het misbruik niet aan mijn ouders te vertellen, uit angst dat ze het niet aan zouden kunnen. Ik wilde hen beschermen.”

Achteraf zou ze willen dat ze het eerder aan haar ouders had verteld. ,,Dan had ik ze de kans gegeven er voor me te zijn. Nu stonden ze machteloos tegenover wat er is gebeurd. Tegen die jonge Iris zou ik zeggen: ga naar huis, je bent een kind. Je mag kwetsbaar zijn. Laat anderen voor je zorgen, zij kunnen dat aan. En tegen kinderen die bijvoorbeeld in opvanglocaties wonen waar het wel veilig is, maar waar het nooit echt een ‘thuis’ is, zou ik willen zeggen: je bent het waard. Waard om goed voor te zorgen, waard om lief te hebben. Dat vergeet je als je geen goede basis hebt. Je eigenwaarde verdwijnt heel makkelijk. Wie stevig in zijn schoenen staat, maakt andere keuzes.”

Overleven

,,Ik herinner me een moment, rond mijn zeventiende, dat ik op een kruispunt stond: of ik ga nu heel hard aan mezelf werken, of ik ga de vernieling in en het loopt verkeerd af. Ik zorgde niet goed voor mezelf, vertoonde destructief gedrag, was vaak ziek. Ik heb de knop omgezet om mezelf een kans te geven. Elke ochtend yoga, gezond eten, mediteren, opschrijven wat er gebeurde om dingen te verwerken… Toen ging het steeds beter. Ik hou ook een muzikaal dagboek bij: alles wat er gebeurt, krijgt vorm in de muziek. Ook als niemand het

ooit hoort. Pianospelen heeft me helpen overleven. Ik heb mijn emoties kunnen omzetten in muziek, iets wat ook anderen kan ontroeren en inspireren. Misschien zet ik ergens die emoties meteen om in muziek zodat ik ze niet te diep hoef te doorvoelen. Dat echte voelen, is soms moeilijk.”

Met haar stichting, de Iris Hond Foundation, zamelt ze geld in om te kunnen blijven spelen op plekken als gevangenissen, ziekenhuizen en opvanglocaties. ,,Plekken waar geen muziek is, maar waar muziek juist nodig is, omdat het echt iets kan betekenen.”

Iris staat dit jaar nog in de theaters met haar clubtour ‘Iris speelt Einaudi’. In 2020 gaat ze op tournee met haar nieuwe voorstelling en gelijknamige album: ‘Home’. ,,Optreden op een groot podium is geweldig en voelt totaal anders. Ik ben dan de artiest, met mooie kleren, hoge hakken en ik krijg applaus. Tijdens concerten voor de stichting wil ik geen opsmuk, dan ben ik compleet ondergeschikt aan het hogere doel: de verbinding, mensen even laten ontsnappen aan hun zorgen en verdriet. Na een optreden in een gevangenis zei een man die al twaalf jaar zat opgesloten tegen mij: ‘Mijn hart was voor het eerst even vrij.’ Dat is wat muziek kan doen.”

Help mee!

De ruim 8500 kinderen in ons land die op opvanglocaties verblijven, hebben al genoeg verdriet meegemaakt. Een deel van het opgehaalde geld van de Kinderpostzegelactie gaat daarom naar deze kinderen. Zodat zij de periode in de opvang zo goed mogelijk doorkomen en een nieuwe start kunnen maken. Helpen kan door producten te kopen van de kinderen die aan uw deur komen of te doneren via: www.kinderpostzegels.nl/doneren/