Nieuws/Gesponsord
1661889558
Gesponsord

In samenwerking met

Op de vlucht voor ex: ’Was hij maar dood’

Op 25 september start de jaarlijkse Kinderpostzegelactie. Dit jaar gaat een deel van het opgehaalde geld naar de ruim 8500 kinderen in ons land die in een daklozen- of vrouwenopvang verblijven. Wij spraken met de 26-jarige Melissa, die maandenlang met haar 4-jarige dochtertje in een opvanghuis voor vrouwen verbleef.

„Het begon met veel bellen. In het begin denk je nog: wat lief, hij is geïnteresseerd in me. Maar het was alleen maar om mij te controleren. Alles wilde hij weten, mijn telefoon werd gecheckt en hij was voortdurend argwanend. Ik deed niks verkeerd, maar toch was ik iedere keer bang dat hij iets zou ontdekken. Hij voelde zelfs aan de stoelen als hij thuiskwam. Als er dan eentje warm was waar ik op dat moment niet zat, vroeg hij waarom ik was verplaatst. Ik had totaal geen eigen leven meer. Dat vond ik misschien nog wel erger dan de klappen die ik kreeg.”

Terug naar de hel

Melissa is een prachtige, slimme en krachtige vrouw met veel humor. Toch verbleef zij tien lange jaren onder het juk van een ware tiran. „Ja, natuurlijk vragen mensen waarom ik dat deed. Maar vraag eens aan een alcoholist waarom hij drinkt, of aan een gokverslaafde waarom ’ie doorgaat met gokken. Ik zie het als een soort verslaving. En ik dacht echt dat ik niks waard was, dat ik zonder hem niets voorstelde. Hij had er ook voor gezorgd dat ik geen vriendinnen meer had. Een keertje, na de zoveelste ruzie, ben ik bij hem weggegaan. Maar ik durfde niet door te zetten en ben teruggegaan. Naar de hel.”

Die hel bestond naast fysiek geweld uit verregaande treiterijen. „Ik noem het psychisch martelen”, zegt Melissa. „Ik mocht bijvoorbeeld niet slapen. Dan maakte hij me continu wakker. Hij trok me aan m’n benen het bed uit, of scheen met licht in mijn ogen. Hij wilde altijd weten waar ik aan dacht. De deur kwam ik niet meer uit en hij werd om alles agressief. Ik stond echt doodsangsten uit.”

Het werd zo erg dat Melissa zich weleens schuldig voelde dat zij haar dochtertje op deze wereld had gezet. „Maar uiteindelijk is zij het mooiste dat me is overkomen. Als je me vraagt of ik spijt heb van de jaren met hem, kan ik daar dus niet volmondig ’ja’ op zeggen. Omdat het me mijn lieve dochter heeft opgeleverd. Zij speelde ook een grote rol in de beslissing om uiteindelijk toch te vluchten voor hem. Zij moest die situatie niet als voorbeeld hebben. Ze heeft evengoed, ondanks dat ze zo jong is, al best veel meegekregen. ’Papa schreeuwde altijd tegen jou he?’, zegt ze soms.

Therapie

Uiteindelijk kwam Melissa met haar dochtertje in een Blijf Van Mijn Lijf Huis terecht. Op een geheime locatie vond ze rust. „Je hebt daar veel steun aan de andere vrouwen. Natuurlijk is er ook weleens ruzie. We hebben allemaal een kort lontje daar”, lacht ze. „Maar eindelijk zie je dat je niet de enige bent. Joh, het zit vol met vrouwen die hetzelfde meemaken. Echt van allerlei soorten. Je kunt geen stempeltje drukken op vrouwen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld. Dat is echt te makkelijk. Het kan iedereen overkomen.”

Met het verblijf in het huis is de angst nog niet verdwenen. „Natuurlijk ben ik bang dat hij ons zal vinden. Ik heb wel zijn dochter, dat is zijn eer te na. Weet je, eigenlijk hoop ik dat hij doodgaat. Dan ben ik pas écht vrij en hoef ik mijn dochter nooit te vertellen wie en wat haar vader is. Want stel dat zij hem later toch wil zien. Wat moet ik dan doen?”

In het opvanghuis kreeg Melissa therapie, net als alle andere vrouwen. „Daar beginnen ze snel aan. De eerste vier maanden zijn cruciaal, dan is de kans op een terugslag groot. En met terugslag bedoel ik dat je toch weer terug naar je ex gaat. Ik weet dat dat ongelooflijk klinkt, maar het gebeurt heel vaak. Vergeet niet dat je alles kwijt bent. Je staat letterlijk met twee plastic tasjes en je kind aan de deur van het Blijf Van Mijn Lijf Huis. Ik vond het heel moeilijk om daar naar binnen te stappen, want ik wilde alsnog niet. Maar het is zo goed voor me geweest. Met hulp van de Stichting Kinderpostzegels worden er ook dingen geregeld zodat de kinderen iets te doen hebben en aandacht krijgen, want dat is heel belangrijk. Mijn dochtertje knapt zienderogen op.”

Wijze les

Melissa begint binnenkort aan een nieuwe start in een eigen woning. „Ik zie dat als een nieuw leven. Aan de ene kant heel fijn om weer eens vrij te zijn. Want in mijn relatie was ik een gevangene en ook in de opvang moet je je aan regels houden. Aan de andere kant vind ik het doodeng. Straks sta ik er echt alleen voor, met mijn dochtertje. Nou ja, ik heb gelukkig nog een heel lieve moeder. En wie weet ontmoet ik wel een leuke vent”, zegt ze lachend.

„Want daar sta ik zeker weer voor open. Dat leer je ook tijdens die therapie; dat niet alle mannen slecht zijn. En ik weet nu heel goed wat ik níet meer wil en dat is ook belangrijk. Misschien moet ik de afgelopen jaren zo maar zien dan; als een vreselijke, maar heel wijze les.”

Stichting Kinderpostzegels wil onder het motto ’Dichtbij ieder kind’ bereiken dat kinderen zich veilig, thuis en welkom voelen in een opvanghuis.

Om privacyredenen is de naam de naam van de moeder gefingeerd en die van haar dochtertje niet genoemd.