Nieuws/Lifestyle
1021736
Lifestyle

Oogstrelende meditatie

Filmrecensie| Samsara

Bij gebrek aan een beter woord zou je Samsara een documentaire kunnen noemen, maar het is specialer dan dat. Een magistraal stuk film dat moeilijk in woorden te vangen is. Het is met vrijwel niets te vergelijken.

Meest in de buurt komt Koyaanisqatsi uit 1982, een montage van indrukwekkende beelden waarin een maatschappijkritische boodschap zat verwerkt. Commentaar werd er niet geleverd, de muziek van Philip Glass en de visuele elementen deden al het werk.

Dat het door Ron Fricke geregisseerde Samsara daar gelijkenissen mee vertoont, is geen toeval. De Amerikaanse filmmaker schreef mee aan Koyaanisqatsi en nam tevens de baanbrekende cameravoering voor zijn rekening. Het prachtwerk dat nu in de bioscoop verschijnt is nog beter, in technisch opzicht en qua inhoud.

Frickes film biedt een minder cynische blik en meer ruimte om zelf conclusies te trekken. Daarbij combineert de cineast hier levendig 70mm-film met de nieuwste technieken, wat weergaloze beelden oplevert. Terwijl de camera elegant opzij glijdt, zien we zo hoe er in een paar seconden een hele nacht wordt overbrugd. Het verschuivende maanlicht zorgt voor een betoverend schaduwspel. En dat is nog maar een van de tientallen hypnotiserend mooie momenten, ondersteund door een goed passende soundtrack.

Met taferelen van over de hele wereld worden natuur, kunst, technologie en godsdienst vloeiend met elkaar afgewisseld. Het leven op de planeet in al zijn facetten. Dat klinkt misschien overambitieus of zweverig, maar wie zich er voor openstelt, krijgt een overweldigende bioscoopervaring. Het woord documentaire doet deze film tekort. Samsara is een belevenis.