Nieuws/Lifestyle
1081894
Lifestyle

Blauwe formule ongewijzigd

Filmrecensie| The Smurfs 2

Smurfen! Gargamel haat ze, maar kan ook niet zonder. In The Smurfs 2 smeden de onhandige tovenaar en zijn nét iets slimmere kat Azraël wederom plannen om het blauwe volkje gevangen te nemen. Niet alleen om hun smurfenmagie tot de laatste druppel uit hen te persen, maar ook om de toverformule in de wacht te slepen die Smurfin tot een echte smurf maakte.

Opnieuw parachuteert regisseur Raja Gosnell zijn digitale versie van Peyo*s geesteskinderen in de echte wereld. Belandden de Smurfen in hun commercieel zeer succesvolle filmdebuut in New York, deze keer vormt lichtstad Parijs het decor.

Gargamel (Hank Azaria) viert er triomfen als magiër en laat intussen Smurfin kidnappen door twee zelfgeschapen creaturen: Vexy en Hackus. 

Deze Stouterds zijn een soort nepsmurfen, net zoals Smurfin dat ooit was. Die gedeelde afkomst schept een band en stort Smurfin in een identiteitscrisis.

Terwijl Grote Smurf met hulp van Patrick Winsow (Neil Patrick Harris) en zijn gezin een expeditie op touw zet om Smurfin te redden, weet Gargamel haar onder valse voorwendselen steeds verder in te palmen.  

Gosnell blijft trouw aan de blauwe formule van zijn eerste Smurfensucces en mengt vrolijkheid, humor, milde spanning en moraliserende levenslessen in gelijke delen door elkaar.

 In die mix past ook het dik aangezette spel van Hank Azaria, die als konkelende toverklungel de (uit)lachers op zijn hand krijgt.

De confrontatie van de smurfen met onze alledaagse realiteit is in deze tweede film wat minder goed uitgewerkt.

Jammer misschien voor de ouders die zulke knipoogjes zullen missen, maar hun kinderen zal 't smurf zijn.