Nieuws/Lifestyle
1114783589
Lifestyle

Dit zijn de designtoppers van de redactie

Oktober is woonmaand, en niets persoonlijkers dan een eigen interieur. Een mooie aanleiding voor de redacteuren van VRIJ om hun eigen designtrots te tonen, en het verhaal erachter te vertellen.

Het vintage Philips radiomeubel van verslaggever Sigrid

Geen idee hoe oud het beste kastje is, maar zowel de radio (zij het krakerig) als de platenspeler (zij het hortend) doen het nog. Dat, plus het fijne design, is al bijzonder, maar het verhaal erachter nog meer.

Het vintage houten Philips radiomeubel was een cadeau van dierbare vrienden Corrie en Arie. Als vintage liefhebbers hadden zij een andere parel op de kop weten te tikken en deze over. Het paste destijds perfect in mijn huis. Eenmaal naar een kleinere woning in Amsterdam getrokken, stond het meubel echter twee jaar eenzaam, maar goed verpakt, in een opslag.

Corrie was inmiddels op veel te jonge leeftijd overleden, en met een nieuw en groter huis(je) gekocht, moést het dressoir een plek krijgen, uit eerbetoon aan een mooi mens. De plek waar hij moest komen was al voor het tekenen van het koopcontract bedacht. De rest van het interieur is eromheen bedacht: het dressoir zou de eyecatcher worden.

Het wordt vooral gebruikt als dressoir, met erop een foto van mijn overleden moeder; ze stierven kort na elkaar aan dezelfde ziekte. Samen met de zeker zestig jaar geleden door mijn inmiddels 94-jarige omaatje gevonden en ingelijste klavertjes vier vormt het een klein altaar. Niet alleen mooi qua design, maar ook en vooral qua herinneringen.

De Bubble chair, Eero Aarnio van chef Babette Wieringa

„Het was destijds een rib uit mijn lijf, maar ik had mezelf voorgehouden dat designklassiekers nooit in waarde zullen dalen. Toen ik mijn Bubble chair aanschafte, woonden we in een loft met een plafond van zo’n 5 meter hoog. De stoel hing met een enorme ketting aan het plafond, en stond prachtig. Mijn zoon, toen nog klein, en zijn vriendjes waren er niet uit weg te slaan. En dat was weliswaar een groot feest, maar heeft de stoel geen goed gedaan: er zijn heel wat krassen op het kunststof gekomen. Of ’ie hierdoor in waarde is gedaald? Ach, dat maakt me niets meer uit. Deze stoel gaat toch nooit meer weg.

Toen ik daarna ging verhuizen, lukte het niet de stoel een plekje te geven. De ruimte leende zich er niet voor en de Bubble chair moest de opslag in. Ik vond het vreselijk. Twee jaar geleden verhuisden we weer, dit keer naar een woonboot. Hoewel de bergruimte hier spaarzaam is, heb ik een inbouwkast bij het raam laten verwijderen zodat de stoel een mooi plekje kon krijgen. Het is absoluut mijn lievelingsplek op de woonboot. Doordat de huiskamer dieper ligt dan de waterlijn, zwemmen de eendjes op ooghoogte voorbij, en de zon schijnt vol op de stoel. Daarnaast is de akoestiek in de stoel geweldig, je zit echt in je eigen cocon. Heerlijk.

Ik heb de stoel inmiddels 15 jaar, maar dat is helemaal niet lang als je bedenkt dat Eero Aarnio ’m al heeft ontworpen in 1968. Meer dan 50 jaar geleden en nog altijd zie je de Bubble chair op de meest hippe plaatsen terug. Dat vind ik wel het meest toffe aan de stoel, het ontwerp is echt tijdloos.”

Het verdwenen schilderij van (beeld)redacteur Frank van der Vleuten

Zonder titel en vol met kleur, gemaakt door kunstenaar en vriend Pierre Cops. Het werk raakt me, kan er minutenlang naar kijken en zie steeds weer andere dingen. Wat ik vooral mooi vind is dat ook de lijst beschilderd is.

Zo’n 20 jaar geleden kreeg ik het, ik was net verhuisd en deze beauty paste perfect boven de bank, de hele woonkamer fleurde ervan op. Ik werd er blij van als ik binnenkwam.

Dit was echter van korte duur want al na een paar dagen was het ineens verdwenen. Ik zag het meteen, ik kwam de kamer binnen en schrok me rot van die lege muur. Als een soort inspecteur Columbo ging ik door het huis op zoek naar de clou. Nergens inbraaksporen, gelukkig, de werkster zal toch niet...? Nee, die vertrouwde ik totaal. Wie had er nog een sleutel, m’n moeder! Nee, ook uitgesloten.

Na een paar dagen bleek de verklaring toch niet bijzonder spectaculair. Het haakje was afgebroken en het schilderij was achter de bank gevallen en daarna eronder gegleden, alleen zichtbaar als je met je gezicht op de grond lag. Goddank onbeschadigd.

Ik ben nog vaak verhuisd daarna, en het eerste wat steeds hangt is deze kleurrijke Cops. Binnenkort weer een nieuwe plek, ik kan niet wachten tot het hangt. Maar wel met stevige plug en schroef!

De kleurrijke Wave-stoel van verslaggever Marjolein

Ik had al een mooie bank en een fraai kleed. Maar toch miste er iets in mijn kamer. Een Bijzonder Stuk! Ooit had ik ergens in een winkel deze stoel gezien in knallend paars: de Wave van Esprit. Teleurstelling alom, de stoel bleek niet meer te worden gemaakt. Op Marktplaats vond ik ’m alsnog, voor 150 euro.

We sjouwden het loodzware geval uit een Delftse studentenwoning en hij bleek na een kleine schoonmaak wonderwel te passen bij de rest van het interieur. Juist omdát hij zo uitgesproken is. Ik houd van de bijzondere, vloeiende vormen en de opvallende kleur, terwijl Wave ook nog eens heerlijk zit. Mijn puberzonen vouwden zich er jarenlang in allerlei houdingen omheen.

Helaas zijn ook katten dol op de stoel, vooral op het uitstekende bovendeel dat ze abusievelijk aanzien voor krabpaal. Twee jaar geleden heb ik ’m daarom na een verhuizing van een nieuwe hoes laten voorzien. Na lang dubben met allerlei kleuren stoffenstalen toch opnieuw in een knalkleur paars.

Dat opnieuw bekleden gebeurt vaker, zag ik in het vintagecircuit waar de stoel erg populair blijkt te zijn. Zo kwam laatst een heel bijzondere petrolkleur voorbij. Misschien voor over twee jaar; want dan hebben mijn katten opnieuw het binnenwerk bereikt, vrees ik…

Veilig betalen
14 dagen bedenktijd
webshop logo
Meer van De Telegraaf Webshop
Veilig betalen
14 dagen bedenktijd
webshop logo
Meer van De Telegraaf Webshop