Nieuws/Lifestyle
1175477
Lifestyle

Mooie liedjes op Songbird Festival

Opperste concentratie, afgelopen zondag tijdens de tweede editie van het Songbird Festival in Rotterdam. Zowel van artiesten als publiek werd namelijk veel gevraagd op dit evenement waar singer-songwriters centraal staan. Kortom, de aandacht erbij houden, dat lukte het massaal aanwezige publiek niet altijd, in andere gevallen leidde het tot indrukwekkend mooie optredens, waaronder de laatste soloshow van één van Nederlands meest getalenteerde zangers.

Het is een opbloeiend genre, die van de singer-songwriter. Steeds meer mensen vallen voor intieme sets van solo-artiesten, alleen met gitaar of subtiel begeleid door een kleine band.

En zo ontstond vorig jaar het Songbird Festival, een evenement in het zalencomplex van De Doelen in Rotterdam, speciaal voor dit genre.

Verspreid over zes malen keerde het festival afgelopen zondag nog groter (en wederom uitverkocht) terug voor een vervolg.

Wegdromen

Met namen als Jake Bugg en Michael Kiwanuka heeft deze editie meteen een paar goeie headliners -dit zijn tenslotte dé namen van het moment.

Maar eigenlijk is het de hele middag en avond wel genieten in de havenstad; met name acts die het grote publiek nog niet hebben bereikt weten te verrassen.

De gevoelige liedjes van Justin Nozuka, een Japans-Canadese zanger, weten bijvoorbeeld de Grote Zaal volledig in stilte te dompelen.

Op akoustisch gitaar, begeleid door lichte drums, laat hij zomaar even 2000 man wegdromen op zijn aangrijpende, met veel soul geïnfecteerde stem.

Niet voor niets speelt Nozuka ook een geweldige cover van Marvin Gaye's What's Going On -zijn stem lijkt ervoor gemaakt.

Stevig

Op hetzelfde moment staat in de Willem Burger-zaal een relatief stevig bandje te spelen.

De in Amerika wonende Brit Jamie N Commons maakt namelijk heerlijk rockende liedjes, gedompeld in blues en country.

Een mooi contrast met de stilte in de andere zaal; hier kun je gewoon met biertje in de hand losgaan op wat ronkende gitaren, dat is óók Songbird.

Lastige klus

Al vergt zo'n soloshow wellicht meer moed; alleen het podium op, jezelf bloot geven, geen band om je achter te verschuilen. Het is een pad dat Tim Akkerman, voormalig frontman van Di-Rect, bewust heeft gekozen.

In de Jurriaanse Foyer staat hij begin van de avond, slechts begeleid door een elektrisch gitarist, voor de lastige klus om zijn nieuwe materiaal aan de man te brengen.

Lastig, omdat het publiek hier duidelijk niet dezelfde concentratie heeft als in de Grote Zaal.

Veel geroezemoes tijdens Akkermans toch wel indrukwekkende songs -alsof er een serene zaal met stoelen nodig is om mensen stil te krijgen.

 

Oudgedienden

Wat ook gebeurt in de Jurriaanse Zaal bij de set van Tanita Tikaram, één van de weinige oudgedienden dit festival.

Zij opent juist met het dansbare Good Tradition, een hit uit '88, om vervolgens veel nieuw werk ten gehore te brengen.

Het ruim opgedaagde publiek verdampt vervolgens langzaam. Want Tikaram lijkt weliswaar niets veranderd, nog altijd hetzelfde zwarte sluike haar en knappe uiterlijk, haar eveneens nog altijd diepdonkere stem lijkt het ongeduldige publiek steeds minder te boeien.

De nummers die de Britse samen met haar fijn jazzy spelende bandje laat horen zijn weliswaar goed, tegen het einde van de show zijn vele rijen stoelen angstvallig leeg geraakt.

 

Verslavend

Nee, dan moet je Lianne La Havas hebben, de naam van dít moment. Zij weet in een goedgevulde Willem Burger-zaal wel de aandacht vast te houden.

Solo op gitaar of begeleid door een fijn soulvol bandje, de stem en uitstraling van deze rijzende ster uit Engeland is verslavend.

Zozeer dat iedereen die zich iets te lang aan haar show laaft geen tijd meer heeft om bij Michael Kiwanuka binnen te komen.

Vorig jaar nog aanstormend talent in de foyer van Songbird Festival, vandaag gearriveerd headliner, het is snel gegaan met deze Londense zanger die eerder deze avond ook een gouden plaat voor zijn debuutalbum Home Again kreeg uitgereikt.

De Grote Zaal is afgeladen, lange rijen aan de buitenkant om nog iets van hem en zijn band te horen.

Laatste show Bertolf

Uitkijkend op die rijen is Bertolf, de man met de hitgevoelige songs, die in de Arcadis zaal op sterke wijze het festival afsluit.

En ook meteen zijn eigen carrière, dit is namelijk zijn laatste show als solo-artiest, vertelt hij al snel, vanaf nu gaat hij zich richten op andere muzikale projecten.

Hopelijk net zo aanstekelijk als zijn eigen songs, want de catchy melodieën en koortjes die Bertolf's songs kenmerken blijven toch een van de beste uit de recente Nederlandse popgeschiedenis.

Moge hij snel terugkeren, net als het Songbird Festival, dat ook deze tweede editie van een succes mag spreken.

Mooie liedjes zijn tijdloos, blijkt maar weer. Of dat nu echo's zijn van oude folk, of juist hedendaagse pop, soul en rock in een akoustisch jasje, dit festival brengt het allemaal samen.