Lifestyle/Wetenschap
1201954477
Wetenschap

The Legend of Zelda: Link’s Awakening Review

Al in de jaren ’90 bracht Nintendo haar eigen variant van Robinson Crusoe naar de GameBoy. Het schipbreukavontuur werd een van de meest geprezen titels in de The Legend of Zelda franchise.

Reden genoeg voor Nintendo om het spel anno 2019 niet zomaar nogmaals uit te brengen, maar compleet opnieuw te maken. Een meesterzet zo blijkt, want het spel is sterker dan ooit, al is deze niet perfect.

Wat is het?

In Link’s Awakening vaart Link in onbekende wateren als er ineens een storm opsteekt. De jonge zeevaarder worstelt om zijn bootje varende te houden op de woeste golven, maar als de bliksem inslaat op het schip is een schipbreuk niet te voorkomen. Als een digitale versie van Tom Hanks in Cast Away spoelt Link op het eiland Koholint aan. Gelukkig is Link niet alleen op het eiland, maar maakt hij al snel kennis met de vele kleurrijke inwoners. Vanaf dan krijgen spelers Link onder de knoppen met als opdracht de legendarische Wind Fish te wekken. Dit is namelijk de enige manier om ooit van het eiland af te komen.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Zoals in ieder ander spel of film is er ook in hier geen rechte weg naar het einde toe. Spelers gaan tien uur lang op zoektocht naar acht instrumenten die als wekker fungeren voor de magische vis. Deze zitten verborgen in doolhof-achtige kerkers op alle uithoeken van het eiland en worden telkens door een baas bewaakt. Met onder andere bommen, pijl en boog, magische schoenen en ander gereedschap baan je je een weg over het eiland met maar één doel: naar huis gaan.

Is het wat?

Dat laatste is iets wat je alleen niet per se wil. De blokkerige beelden uit 1993 hebben namelijk plaatsgemaakt voor een uiterst schattige look, waarbij de kleuren van je scherm springen, ondersteund door een volledig georkestreerde soundtrack. De karakters en de omgeving zijn daarbij vormgegeven alsof ze van plastic zijn. Verder kom je onderweg allerlei bekende Nintendo personages tegen uit andere spellen zoals Mario’s dinosaurusmaatje Yoshi uit de Super Mario spellen en het kleine roze bolletje Kirby. Dit zorgt ervoor dat je altijd wel íets herkent in Links avontuur en benieuwd bent wat er nog meer komen gaat.

Het enige nadeel in de grafische stijl is een waas bij de randen van het scherm. Deze zie je gelukkig alleen als je erop let en geloof ons: dat doe je bijna nooit. Je bent namelijk veel te druk met het ontdekken en vechten in de enorme wereld die Nintendo voor je klaar heeft staan. Omdat het spel je telkens nieuwe omgevingen voorschotelt en nieuwe mogelijkheden geeft blijft het uitnodigen om al bezochte plekken vaker dan ééns te doorlopen op zoek naar geheimen. Dit laatste geldt voor nieuwe spelers, maar ook voor oudgedienden. Link’s Awakening is namelijk in grote lijnen hetzelfde als het origineel, maar hier en daar is een aanpassing te vinden om oude rotten te verrassen.

Sommige vijanden vechten bijvoorbeeld net even anders dan voorheen én er zijn nieuwe geheimen in de game te ontdekken. Als laatste is het mogelijk om ook je eigen kerkers te bouwen, maar deze optie is wat beknopt. Je kunt bijvoorbeeld niet je eigen kamers maken, maar moet het met een soort bouwblokjes doen. Daarbij kun je je kamer niet delen met vrienden tenzij je de juiste Amiibo-poppetjes hebt. Online functies zijn er dan ook niet bij in deze versie van het spel, wat in deze tijd een merkwaardige keuze is. Al is het bouwen van je eigen kerkers bijzaak. Het hoofdverhaal is het belangrijkste element en dat staat als een huis, waar zelfs de meest woeste storm niks tegen kan beginnen.

Plus- en minpunten

+ Geweldige grafische stijl

+ Blijft je uitnodigen om verder te spelen

+ Bekende Nintendo cameo’s

- De rand van het scherm is wat wazig

- Kerkers niet helemaal zelf te maken

- Is wat aan de korte kant

Conclusie

De remake van Link's Awakening is eigenlijk nagenoeg hetzelfde als het origineel en dat is een goede zaak. Het spel begint met een ramp, maar bloeit al snel op tot het meesterwerk dat Nintendo ooit voor ogen had. De grafische stijl is een schot in de roos en de game blijft je vanaf het begin tot aan het einde uitnodigen om door te spelen. Als het spel dan klaar is en Link naar huis kan, wens je hem bijna meteen weer een schipbreuk toe, zodat je opnieuw aan de slag kunt. Het spel kent wat schoonheidsfoutjes, maar deze zijn niet noemenswaardig en bederven het spelplezier geen moment.

Deze review is in samenwerking met XGN.nl