Nieuws/Lifestyle
1254716
Lifestyle

Filmrecensie:‘Happy End’ ✭✭✭✩

Michael Haneke’s Greatest Hits

— WAT: film, drama

— REGIE: Michael Haneke

— MET: Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant, Mathieu Kassovitz

Na een onontdekte gruweldaad wordt de 13-jarige Ève (Fantine Harduin) opgenomen bij haar rijke familie in Calais.

Na een onontdekte gruweldaad wordt de 13-jarige Ève (Fantine Harduin) opgenomen bij haar rijke familie in Calais.

Eerst vergiftigt de 13-jarige Ève haar huisdier met pillen, daarna is haar moeder aan de beurt. We zien het in Happy end gebeuren omdat zij alles filmt met haar smartphone. Zoals we in deze film van Michael Haneke (Amour, Das weisse Band, La pianiste) wel meer verwikkelingen indirect meekrijgen. Via bewakingsbeelden zijn we getuige van een bedrijfsongeval dat de gemoederen bezighoudt. Ook leren we via sms'jes en chatberichten over stiekeme verhoudingen en seksuele obsessies.

Na een onontdekte gruweldaad wordt de 13-jarige Ève (Fantine Harduin) opgenomen bij haar rijke familie in Calais.

Na een onontdekte gruweldaad wordt de 13-jarige Ève (Fantine Harduin) opgenomen bij haar rijke familie in Calais.

De Oostenrijkse cineast bewijst in deze film opnieuw dat hij een sterke radar heeft voor sociaal ongemak én voor goed acteren. Hij toont hoe Ève (Fantine Harduin) na haar onontdekte daad in het huis van haar rijke familie in Calais wordt opgenomen, waar ze bij haar vader Thomas (Mathieu Kassovitz) en diens veel jongere vrouw en hun baby komt te wonen. Onder één dak met de hoogbejaarde pater familias Georges Laurent (Jean-Louis Trintignant) die het liefst dood wil en met haar tante Anne (Isabelle Huppert). Ook de Noord-Afrikaanse huisknecht en zijn vrouw, samen verantwoordelijk voor het draaiende houden van het huishouden, wonen er. Al tellen zij volgens de andere bewoners niet echt mee.

Vrijwel alle personages die de regisseur hier opvoert hebben een groot gebrek aan compassie, of lijden daar juist onder. Wat nog eens wordt onderstreept doordat de Laurents de vluchtelingencrisis in hun stad opzichtig negeren. Met uitzondering van Anne’s getroebleerde zoon Pierre (Franz Rogowski). Die menselijke kilheid is geen nieuw gegeven in Haneke’s werk, zoals hij dit keer wel meer thema’s en stijlvormen hergebruikt. Happy end lijkt daardoor op een album vol Greatest Hits. Maar dan in aangepaste uitvoeringen, die net wat minder briljant zijn dan het origineel.