Nieuws/Lifestyle
1287485
Lifestyle

Ouwe jongens

De liefdesextremist

‘Ik heb een kaart over voor De wonderbaarlijke genezing van een depressieve moslim. Ga je mee?’ De verbijstering die opkwam na deze vraag van mijn goede vriendin Bregje begin 2015, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Louter uit beleefdheid vroeg ik wat het was. ‘Kabier Noor Mohamed geeft een voorstelling in het Bijlmer Parktheater. Cabaret.’

De debuutshow van een lollige Surinaams-Hindoestaanse moslim die optreedt in ’s lands meest criminele buurt? Ik had er geen enkel beeld bij, dus ik ben meegaan op een grauwe winteravond. Met het openbaar vervoer, steeds over mijn schouder kijkend.

Eenmaal in het theater werd de verbijstering alleen maar groter. De artiest liep zelf nog in de foyer, groot blik bier in de hand, gezellig te babbelen met zijn publiek. Het leek wel of ‘Kabiertje’ zijn hele vriendenkring had uitgenodigd.

Wat volgde overtrof echter mijn stoutste verwachtingen. Anderhalf uur lang (harde) grappen en liedjes vol zelfspot. Over zijn jeugd waarin hij van het chique Amsterdam-Zuid met zijn ouders naar het beloofde nieuwbouwparadijs De Bijlmer verhuisde. Maar ook over hete hangijzers als moslims, probleemwijken, zelfmoordpogingen, mislukte relaties en zijn wèl ‘succesvolle’ liefde voor drank en pillen.

Thema’s waarbij je tegenwoordig op je woorden moet passen omdat er altijd wel een Gutmensch klaarstaat om je neer te sabelen, maar Kabier walste lachend alle heilige huisjes omver. Zijn boodschap: ‘Ik ben een jihadstrijder, maar op mijn manier: de grootste jihad is het bestrijden van het kwaad in jezelf.’

Het bruggetje van die jihad naar Het hart van een liefdesextremist, zijn nieuwe theaterconcert, is snel gemaakt. De première afgelopen donderdag in Kapitein Zeppos, een piepklein theatertje aan het Gebed zonder End in Amsterdam, was stijf uitverkocht. Zestig toeschouwers, waaronder Bregje en Vlam aan mijn zijden. Je moet als man tenslotte ook een beetje meedoen in die Surinaamse machocultuur…

Wat mij direct opviel is dat Kabier de blikken bier tijdens de voorstelling heeft ingeruild voor glazen water. Alsof hij gedachten kon lezen. ‘Ik heb de laatste tijd wat meer aandacht voor mijn hart en wat minder voor mijn lever...’, waarna hij het hart uit zijn ‘lijf’ rukte en de zaal liet rondgaan.

Meer liedjes dit keer – de man is idolaat van André Hazes – en wat minder grappen, maar zeker niet slechter. Over de pijn van een verboden jeugdliefde en de tango die bindingsangst en verlatingsangst sindsdien samen dansen in zijn leven. En een handleiding om het radicaliseren tot liefdesextremist te onderkennen. Maar ook onze kennismaking met zijn op één na grootste idool: goeroe Tampeloeroe. Speciaal voor ‘de vrouwtjes’.

Bijgestaan door de bekende accordeonist André Vrolijk, slagwerker Kees van Lent en zangeres Judith Jobse, liet Kabier zijn publiek de volle anderhalf uur gieren van de lach en soms een traantje wegpinken.

En net als na zijn eerste show snap ik niet waarom hij niet de kans krijgt om vaker en in grotere zalen te spelen. Aanstaande donderdag is zijn tweede optreden in Zeppos. Daarna is alles nog ongewis.

Dus ga die man zien! Hij heeft mijn cabarethart veroverd.