Nieuws/Lifestyle
1298774
Lifestyle

Blog Ouwe Jongens

Voetzoekers

De gewoonte om aan het eind van het jaar terug te blikken, is zo ongeveer de laatste traditie die niet onder vuur ligt.

Want het gedoe in deze ‘feestmaand’ is niet van de lucht. Al die aandacht voor een stel drammers dat de bijl aan de wortels van ons polderlands cultureel erfgoed wil zetten. Klagen, klagen, klagen. Met verdeeldheid tot gevolg.

Van de weeromstuit heb ik op de valreep een wensboompje in huis gekerstend en nog wat ouderwetse kerstkaarten verstuurd. Gewoon omdat het kan.

Toch waren er lichtpuntjes. De moeder aller zeurpieten is gaan omdenken en wil ineens mensen met elkaar verbinden. Datzelfde, maar dan spontaan en geloofwaardig, deed de 6-jarige Tijn.

Zelf ongeneeslijk ziek, maar dolgraag andere kindjes die het slecht hebben, willen helpen. Ineens was heel Nederland in de ban van nagellakken voor het goede doel. Zo’n mannetje dat écht reden tot klagen zou hebben, wist met zijn onbaatzuchtige actie de harten van mensen te veroveren.  

Maar terugdenkend, blijft vooral de enorme stroom berichtend over leed en treurnis hangen. 2016 is een jaar om met een enorme knal naar de geschiedenis te blazen.

En dat doen we traditioneel met vuurwerk. Al wordt er door sommige gemeenten stevig geknaagd aan de verworven vrijheid van mensen om dat naar believen te doen. Ook hier ontstaat een schisma tussen de bevolking. ‘Knallen of niet knallen? Dat is de vraag’, aldus Shakespeare 2.0.

Mijn oudste herinneringen aan vuurwerk zijn uit de tijd van 7-klappers, gillende keukenmeiden en voetzoekers die over het trottoir van links naar rechts schoten. Veilig verscholen achter mijn vader die het spul afstak.

Als puber kocht ik tijdens de skivakantie in Oostenrijk de eerste strijkers; enorme knallers die gewoon tussen de ontbijtkoek en de toiletrollen in de supermarkt lagen. Met mijn maatje uit het hotel knalden we erop los tot we moesten opdraven voor het avondmaal.

Tot die keer dat Rick op het lumineuze idee kwam om, met wat rotjes, het slot te forceren van een reclamekastje bij de afgelegen dependance van het hotel. In het flesje zonnebrandolie dat werd aangeprezen in de vitrine duwde hij een aangestoken strijker.

De puinhoop die daarop ontstond zie ik nog zo voor me.

Werkelijk alles binnen een straal van enkele meters was zwart en besmeurd. Van top tot teen glibberde hij van de olie. De gevolgen waren indrukwekkend: nieuw skipak naar de knoppen, schoonmaakstraf van het hotel en huisarrest van z'n moeder. Het was een les voor het leven.

Maar knallen hoort erbij, toen en nu. Al heb ik geen enkel begrip voor idioten die vuurwerk gooien naar mensen of dieren. Dan mag een geschrokken Bello zich ontpoppen tot een hellehond die de dader in zijn eigen sterretje bijt.

Op naar een veilige jaarwisseling en een vrolijker 2017.