Nieuws/Lifestyle
1347787
Lifestyle

Spijt

'Nooit met pleegouders gepraat'

Direct na mijn geboorte werd ik in een dekentje gewikkeld en in een taxi naar mijn pleegouders gebracht. Vlak na de Tweede Wereldoorlog kon dat kennelijk nog buiten de officiële kanalen om. Sterker nog: mijn biologische moeder wilde en kreeg veel geld, anders kregen mijn pleegouders mij niet.

Mijn natuurlijke moeder was de oudste van vele kinderen met, zoals we dat nu noemen, een kamper-achtergrond. Haar heb ik een paar keer ontmoet: één grote leugenachtige teleurstelling. Mijn natuurlijke vader vond het niet de moeite waard om naar mij om te kijken. Hij is helaas de grote onbekende in mijn leven. Maar dat zijn andere verhalen.

Ik had oudere pleegouders, overlevenden van de Tweede Wereldoorlog, zonder kinderen maar met een kinderwens. Rijk qua geld, een beetje kak zoals dat nu heet. Emotioneel groeide ik echter straatarm op.

We leefden met zijn drieën volkomen langs elkaar heen, met vrijwel geen (pleeg)familie. Mijn pleegvader had het druk met een groot bedrijf. Mijn pleegmoeder was druk met haar sociale leven buitenshuis. Beiden waren bijna nooit thuis.

Ik ’kende’ hen niet, noch hun beweegredenen om mij te adopteren. Niet hun geschiedenis. Een groot gemis. Er werd gewoon nooit gepraat.

Lees hier het hele verhaal (premium).