Nieuws/Lifestyle
1363381
Lifestyle

INTERVIEW KEJE MOLENAAR

Slangenkuil? Liever paling

De rust is terug in het leven van advocaat Keje Molenaar (58). Als voetbalprof van Ajax overwoog hij ooit serieus om het veld uit te lopen en nooit meer terug te komen. Als voetballiefhebber stapte hij onbezoldigd in een slangenkuil om de idealen van Johan Cruijff te verwezenlijken. De kater is weggespoeld, de liefde voor het spel gebleven.

Tijdens de Europa League-finale van Ajax tegen Manchester United zat Keje Molenaar als analist in de studio van Fox Sports en baalde. Weinig zo aangenaam in het ondermaanse als leuk aanvallend voetbal, maar wanneer de trainer van United het vermaak met z’n eigen loopgravenoorlog verpest... „Ik had een taak en moest dus blijven kijken, anders was ik leukere dingen gaan doen. De tactiek van zo’n Mourinho, daar ren je toch bij weg? Dan kun je toch beter een boek gaan lezen?”

Zoals altijd onberispelijk gekleed, dit keer in stemmig grijs. „Kom even mee”, zegt hij bij de begroeting in paviljoen Smit Bokkum achter de haven van Volendam. We lopen door een schuur naar het (in deze contreien) heilige der heiligen: de plek waar Jan Smit de beste paling ter wereld schoonmaakt. De aalberg op de tafel is hoog, de oogst rijk. „Goeie spits vroeger, Jan. Van FC Volendam. Maar ja, akelige blessure... Dus kwam hij in de vis terecht en ook daarin is hij een hele goeie. Vakman, hoor.”

Keje Molenaar maakt een ontspannen indruk. Zelfstandig advocaat inmiddels, niet langer werkend in de hectiek van een maatschap. Verlost ook van de gekte die losbarstte toen hij Johan Cruijff steunde in diens pogingen om Ajax te hervormen.

Terug in het restaurant, met uitzicht op het IJsselmeer. „Je mag wel zeggen dat ik inmiddels weet hoe een slangenkuil eruitziet.”

Voor een voetballiefhebber als jij is het spel van je twee zoons op het veld toch veel aantrekkelijker dan de vuile spelletjes van volwassenen aan vergadertafels?

„Véél aantrekkelijker. Mijn liefde voor het spelletje op zich gaat ver. Ik heb met mensen binnen Ajax de afgelopen maanden vaak discussies gevoerd over het gebrek aan prijzen. Dat werd in de schoenen geschoven van trainer Peter Bosz: leuk dat voetbal van hem, maar wat hebben we nou gewonnen? Als ik die geluiden hoor, denk ik: ben ík nou gek? Het gaat er toch om dat je de mensen vermaakt? Daarom was ik zo’n bevlogen aanhanger van de ideeën van Johan Cruijff: voetballen doe je voor het publiek. Als profs de lol en de gedrevenheid uitstralen van jongetjes die op straat tegen een bal schoppen, dan wordt iedereen die naar hen kijkt vanzelf heel erg blij. Ik krijg dat gevoel als ik naar m’n twee zoons kijk.”

Jij begeleidt de jongste, jouw vrouw Christiane de oudste, verdienstelijke spits in de jeugd van FC Volendam. Een bewuste rolverdeling?

„Ja, dat gebeurt op verzoek van de oudste. In het begin probeerde ik hem een beetje te coachen, maar dat vond hij op een of andere manier te belastend. Ik deed het altijd heel rustig en toch had hij liever dat z’n moeder met ’m meeging dan z’n vader, de ex-profvoetballer. Ik ga wel regelmatig naar hem kijken, soms met Sjaak Swart die hij als zijn opa ziet, maar ik blijf op de achtergrond. Hij is zestien, een gozer van 1.94 meter, slimme jongen. Heerlijk om te zien hoe hij zich ontwikkelt, heerlijk om naar dat soort jongens te kijken.”

Waarom had het bestuurlijke gesodemieter bij Ajax zo’n magnetische werking op jou? Waarom doet een geslaagde advocaat met een leuk gezin zichzelf die ellende aan?

„Dat heb ik mezelf achteraf ook afgevraagd. Maar het gebeurde gewoon. Het ging slecht met Ajax, dat zagen m’n kinderen en ik vanaf de tribune. Echte Ajacieden, die twee jongens, dat speelde ook nog een rol in mijn keus. Johan Cruijff veegde in z’n Telegraaf-column de vloer aan met het beleid en ik werd als reactie daarop gebeld door ras-Ajacied Lex Hes. ’Keje, we kunnen de boel alleen veranderen als we ex-voetballers in de ledenraad zien te krijgen’, zei Hes. Vond ook Cruijff een goed idee. ’Heb je daar zin in?’ vroeg hij me vanuit Barcelona. M’n vrouw had ook iets van: ’Jezus, waar begin je aan’, maar na goed overleg hebben we toch besloten dat ik het moest doen.”

Lees de gehele reportage dit weekend in ons magazine VRIJ of online via deze link (premium)