Nieuws/Lifestyle
1370604
Lifestyle

Ouwe Jongens

Lekker leren

Een leven lang leren is ‘hot’. Werken tot je erbij neervalt na het behalen van een schooldiploma voldoet niet meer, stellen arbeidsmarktdeskundologen: je moet jezelf blijven ontwikkelen. Dus na cursussen motorsleutelen, pijproken, lassen en sjamanistisch healen met je stem, was ik hard toe aan een volgend leermomentje.

‘Wil je de masterclass rum of de masterclass whisky doen?’, wilde organisator Richard van het festival Whisky en Rum aan Zee vooraf weten. Een duivelse studiekeuze.

Rum drink ik eigenlijk alleen in Cuba, vooral vermomd als Cubata: 7 jaar oude bruine rum gemixt met cola. En dan in gezelschap van vrolijke fuifnummers die ‘mas fuerte’ roepen tegen de barman om te voorkomen dat je alsnog een laf Bacootje tegen je gehemelte voelt klotsen. Met als gevolg dat we in de hotelbar meestal de fles naast het glas gezet krijgen: leng hem zelf maar aan.

Rumstudie

Whisky daarentegen - niet te verwarren met whiskey, want die extra e staat voor een wereld van verschil - drink ik al jaren graag. Tot dusver in huiselijke kring, maar een langgehoopt bezoek aan Schotland gloort. Daarom gekozen voor de rumstudie.

Zaterdag was het zover in het altijd bruisende IJmuiden. Het dorp stond bij aankomst rond het middaguur al volledig op z’n kop. Niet vanwege de spiritualiën, maar omdat honderden motormuizen van heinde en verre daar verzamelden om een overleden clublid naar zijn laatste rustplaats te brengen. Helaas was er geen tijd om naar al dat brullende motorgeweld te blijven kijken, want de schoolbel luidde al in de verte.

Een kleine 30 leergierige rumliefhebbers namen in een hotelzaaltje plaats in de bankjes, met daarop voor iedere student zes glaasjes, een schrijfblok voor aantekeningen en een grote fles water om de mond te spoelen na iedere test. Op een tafel terzijde de flessen vuurwater.

Jean-Philippe, ambassadeur van Trois Rivières, een rumfabrikant op het Frans-Caraïbische eiland Martinique, begon met een lesje theorie. Het smakelijke goedje wordt al gemaakt sinds eind 15e eeuw toen de reguliere vraag naar rietsuiker instortte, al is de smaak door de eeuwen een stuk verfijnder geworden.

Met een charmant ‘Allo Allo’-accent probeerde de Fransman in zijn beste Engels het kennisniveau van zijn gehoor op te krikken, waarna de eerste fles openging.

Verstopte neus

Het eerste proefsel was een jonge witte rum die mij dankzij de scherpe geur vooral van een verstopte neus afhielp, maar een andere cursist vond het de meest uitgebalanceerde witte rum die hij ooit had geproefd…

Daarna werd het eigenlijk per rumtype steeds beter. Leuk was ook de smaak te proeven van rum die in oude eikenhouten whisky- of cognacvaten was gelagerd. ‘Hij tikt lekker weg’, jubelde een kenner verderop.

En daar was geen woord aan gelogen, wat ook wel mocht want de prijzen van de opeenvolgende flessen vertoonden een steile curve. Na acht verschillende types bleef vooral het geheim van goede rum hangen. ‘Goed riet, goed hout en tijd’.

Ieder normaal mens zou na zo’n proeverij een uurtje gestrekt op de bank gaan liggen, maar de liefhebbers niet. Een paar verdiepingen hoger wachtten twee zalen vol stands van importeurs en winkeliers met ruim 500 soorten whisk(e)y en rum die allemaal geproefd konden worden.

Sus Antigoon

Daar werd meer dan gretig gebruik van gemaakt. Echte diehards hadden zelfs hun glas aan een keycord om de nek hangen. Nu wil ik hen uiteraard niet vergelijken met Sus Antigoon, het zuipspook uit Suske en Wiske dat een fles aan een been geketend meezeult, maar ze spugen er duidelijk niet in. Een dampende Habano erbij op het dakterras maakte het lesprogramma compleet.

Kortom een enorm leerzame middag. En de moraal? Over smaak valt niet te twisten, maar je kunt er wel uren over ouwehoeren.

Eerder geschreven Ouwe Jongens:

Pijpen tussen de schapenkoppen

De zingende sjamaan