Nieuws/Lifestyle
1604917477
Lifestyle

Surfer John is 79 jaar, maar stoppen? ’Zolang ik leef blijf ik surfen’

John Overmeer: „Het geluksgevoel overheerste het gevoel van gevaar.”

John Overmeer: „Het geluksgevoel overheerste het gevoel van gevaar.”

Zodra de wind goed staat, is de 79-jarige John Overmeer uit Apeldoorn op de surfplank te vinden. „Als er wind wordt voorspeld is er nog steeds een gevoel van opwinding.”

John Overmeer: „Het geluksgevoel overheerste het gevoel van gevaar.”

John Overmeer: „Het geluksgevoel overheerste het gevoel van gevaar.”

„Als er geen wind staat, ben ik bereikbaar, anders ben ik aan het surfen.” Duidelijke taal van de 79-jarige John Overmeer: windsurfen gaat boven alles. In de jaren 70 woonde hij in Almelo, standplaats van de Ten Cate-fabriek die de eerste surfplanken in Nederland fabriceerde.

Zijn buurman dankte zijn 23 kilo-wegende surfplank van 3,5 meter lang af. „Bijna niemand surfte toen nog, dus ik moest naar Ten Cate om een gebruiksaanwijzing te halen. Ik heb de tekst in mijn hoofd gestampt, ben naar het meertje van Bussloo gereden en was gelijk verslaafd. Ik stapte erop, voelde de wind in het zeil; dat gevoel kan ik niet omschrijven, dat vergeet je nooit meer.”

Zodra er genoeg wind stond, nam hij vrij om op de plank te springen. „Vanuit Almelo reed ik geregeld naar Zandvoort de zee op en door het veel te doen werd ik steeds beter. Met mijn 1.65 meter lengte en 60 kilo ben ik klein van postuur. Wat nadelig is, maar ik kon en kan wel nog steeds de meeste gasten met grotere zeilen bijhouden. Inmiddels zijn mijn snelheden naar 60, 65 kilometer per uur gezakt, vooral door gebrek aan wind, maar ik ben ervan overtuigd dat ik onder ideale omstandigheden nog steeds de 70 kan halen.”

"Negatieve eigenschappen van mensen komen op het water niet tot uitdrukking"

De scene is de afgelopen jaren niet veranderd. „Negatieve eigenschappen van mensen komen op het water meestal niet tot uitdrukking, het is altijd fijn en gezellig. Soms heb je een aanvaring en dan scheld je even, maar dat hoort erbij.”

De boards zijn wel veranderd. „Geleidelijk zijn ze steeds kleiner geworden. Ik heb er 15 in de schuur liggen, sommige wel 25 jaar oud. Bijna om het jaar moest je indertijd een nieuw board kopen omdat ze weer verbeterd waren.” Die eerste tijd was ook de mooiste, met steeds wat bijleren. „Ik ging gerust kilometers de zee op, wat eigenlijk niet verantwoord is in je eentje met zo’n grote plank. Werd ik gespoeld in de branding. Gevoel van geluk overheerst het gevoel van gevaar. Als het sneeuwde voer ik in mijn uppie met het ijs in de snor en zeil.”

Voor altijd

Het sleepte hem ook door een moeilijke periode heen. „Drie jaar lang heb ik mijn vrouw verzorgd, zij overleed aan ALS. In die tijd kon ik gelukkig blijven surfen. Ik bracht haar naar haar moeder in Zaandam en ging zelf de Gouwzee op. Het heeft er mede voor gezorgd dat ik het vol kon houden.”

Sinds zijn 70ste is het fanatisme aan het afnemen. „De techniek heb ik nog steeds, maar het uithoudingsvermogen is minder. Maar met een paar uur surfen ben ik ook nog altijd tevreden. Zolang ik leef blijf ik surfen. Ik wil geen ziekbed, wil niet dat mensen me moeten verzorgen. Als het zover is dan pak ik mijn surfplank, rijd ik naar de Noordzee en surf ik zo richting IJsland mijn einde tegemoet.”