Nieuws/Lifestyle
1738451
Lifestyle

Filmrecensie: ‘Phantom thread’ ✭✭✭✭✭

Een afscheid op het hoogtepunt

— Wat: film, drama

— Regie: Paul Thomas Anderson

— Met: Daniel Day-Lewis, Vicky Krieps, Lesley Manville

Mode koning Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) en zijn geliefde en muze Alma (Vicky Krieps) in ’Phantom thread’.

Mode koning Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) en zijn geliefde en muze Alma (Vicky Krieps) in ’Phantom thread’.

Zal Phantom thread echt de geschiedenis ingaan als de allerlaatste film van Daniel Day-Lewis? Ondanks zijn aangekondigde pensioen is dat niet te hopen. Want in dit romantische drama van Paul Thomas Anderson toont de Engels-Ierse acteur opnieuw zijn ongekende klasse.

Mode koning Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) en zijn geliefde en muze Alma (Vicky Krieps) in ’Phantom thread’.

Mode koning Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) en zijn geliefde en muze Alma (Vicky Krieps) in ’Phantom thread’.

Als fictieve Londense couturier speelt Day-Lewis de creatieve dictator van het modehuis Woodcock. De geest van zijn moeder die hem het vak leerde, waart er in de jaren 50 van de vorige eeuw nog altijd rond, zeker in zijn verbeelding. Met zijn zus Cyril (Lesley Manville), die de zakelijke besognes regelt en al zijn grillen accepteert, heeft hij een relatie die weinig ruimte laat voor anderen.

Romantiek is in het bestaan van Reynolds Woodcock vrijwel afwezig, of slechts een kort leven beschoren. Tot hij in een plattelandshotel de buitenlandse serveerster Alma ontmoet, een prachtige rol van de Luxemburgse actrice Vicky Krieps. Zij laat zich niet zomaar laat wegsturen. Haar strijd om een plek in zijn leven als zijn vrouw en muze – waarover zij in een lange terugblik vertelt – maakt van haar de werkelijke heldin van het verhaal. Hoe onorthodox haar aanpak ook is.

Paul Thomas Anderson en zijn hoofdrolspeler brengen de wereld van Woodcock tot in de kleinste details tot leven. Van Reynolds minutieuze opdof-rituelen tot zijn verhouding met het legertje naaisters dat zijn ideeën in stof verwezenlijkt. Day-Lewis wekt daarbij in zijn rol de volmaakte illusie van monomane bevlogenheid en vakmanschap, laverend tussen de eisen van zijn voorname klandizie en zijn eigen lichtgeraaktheid.

Op het persoonlijke vlak houdt hij echte intimiteit intussen koppig af. Pas als Alma zijn kwetsbaarheid forceert, kan hij zich geven. Dat zij daar in het fascinerende Phantom thread samen een – nogal bizar - evenwicht in vinden, zegt ook iets over relaties in het algemeen. Wat werkt voor een specifiek koppel, staat volkomen los van elk oordeel van buitenaf.