Nieuws/Lifestyle
1788273
Lifestyle

René Steenhorst

Een dagje stumperen

Zwaar hijgend schuifelt de oude heer de treincoupé binnen. Alsof hij zojuist zijn reservevoorraad lucht heeft aangesproken. Voetje voor voetje nadert hij met veel gestommel – de grijswitte haren wild, de ogen gesperd, het voorhoofd bedekt met inspanningsdauw die in stroompjes van hem afglijdt en in zijn bodywarmer verzinkt. Onstuimig slaat de glazen NS-tussendeur enkele keren open en blijft even achter de binnenkomer hangen.

Moeizaam sleept de gevorderde zeventiger zijn linkerbeen met zich mee. Hij manoeuvreert zich behoedzaam tussen twee banken die tegenover elkaar staan. Als hij wil gaan zitten, zie ik dat ook zijn linkerarm er als een lamme vlerk bijhangt. Hij ziet dat ik het zie, hoewel ik hem niet die indruk had willen geven.

Minuten heeft hij nodig om weer op adem te komen. Daarna verontschuldigt hij zich, volstrekt onnodig, voor de rumoerige entree. „Ja ziet u, ik heb een zwaar herseninfarct gehad, op mijn 66e.” Maar dat was me al duidelijk. „Sindsdien gaat alles moeizamer. Ik ben ook bang dat de trein plotseling optrekt, dan val ik geheid.”

Hij is een van de 300.000 Nederlanders die door het leven moeten met de gevolgen van een hersenbloeding of herseninfarct.

De geschiedenisleraar die hij ruim veertig jaar was op een school in Overijssel, getrouwd met een historica, beschikt echter over een ongeschonden doorzettingsvermogen. De hele dag is hij onderweg geweest. ’s Morgens vroeg van huis vertrokken, met de trein, en nu is het acht uur in de avond, koud en donker. Dagje uit geweest: museumbezoek in de Nieuwe Kerk in Amsterdam, samen met een oude vriend. Gezellig gegeten, veel gepraat, herinneringen opgehaald, gelachen. „Het was heerlijk”, laat hij weten.

„Weet u, ik weiger mezelf door die hersenbloeding te laten gijzelen”, zegt de imposante heer, nu met herwonnen ademkracht. „Als het even kan, ga ik eropuit.” Hij spreekt als een toneelspeler uit de tijd dat het theater nog geen draadloze microfoons kende en acteurs zonder geluidsversterking met hun stemmen de achterste rijen in het theater wisten te bereiken. De treincoupé is evenwel leeg, op mij na.

Zijn stem, licht doortrokken met een streekaccent, is echter opvallend monotoon. Het is het gevolg van de zware hersenbloeding van acht jaar geleden. Veel mensen kampen na een herseninfarct met ’dysartrie’, een spraakstoornis die van invloed is op de articulatie en/of de intonatie.

U bent al wél lang onderweg, opper ik. „Dat komt door die verdraaide toegangspoortjes van de Spoorwegen!” klinkt het bijna grommend. „Overal rode kruizen die niet op groen sprongen. Ik weet, ik ben daar niet handig mee, ook omdat ik niet snel meer ben. Overal liep ik vast. Om moedeloos van te worden. Zelfs de lift waar ik naartoe werd verwezen om op een ander perron te komen, was defect. Veel tijd verloren. Zo stumper ik maar voort...”

Maar hij doet ’t tenminste. De oud-docent laat zich het leven niet dicteren.

Mail: r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst