Nieuws/Lifestyle
1792082
Lifestyle

Felix met smaak

Stadse zult

Onlangs hield iemand in Amsterdam een lezing over de toekomst van de mens en de voeding. Tegen de verwachting van de toehoorders in sprak hij de verwachting uit dat het over niet al te lange tijd met de mens is gedaan. De stadsen hadden daar niet op gerekend. Ze dachten dat ze het hele wereldvoedselprobleem op de ruggen van vleeseters konden schuiven, dat slaapt namelijk zo lekker. Maar de spreker was beslist: kansloos, die mensheid.

Hoewel ik het diep betreur en ik dagelijks meer van het leven, de natuur en de mens geniet, vrees ik dat de spreker gelijk heeft. Dat zal me nooit beletten op weg naar de afgrond mijn best te blijven doen zoveel mogelijk evenwicht in en rond mijn leven te behouden, te herstellen of te creëren. Zulks is de ware menselijke plicht. Niet eeuwig oud worden en ongeïnteresseerd boeren laten.

Op die belangrijke avond (telkens wanneer binnenstadsen samenkomen is het heel belangrijk; komt echter de rest van het land bijeen, dan moeten die ’boeren’ eens ophouden met zeuren) schrokken de toehoorders zo dat ze de spreker terugriepen, want hij had iets te vrolijk geponeerd dat de wereld vergaat. Of hij dat maar even wilde nuanceren. Wat dan wel de oplossing was? Naar verluidt lachte de spreker, zoals ik nu doe. Zultkoppen! Oh nee, zult lusten ze niet. Hmmm, zure zult...

f.wilbrink@telegraaf.nl