Nieuws/Lifestyle
2608380
Lifestyle

Column: Felix met smaak

’Wie wil nog oud servies met blauwe rand?’

’Wie wil het servies met de blauwe rand?” vroeg de oudste zoon op de familie-app. Formeel had hij dat misschien eerst even aan mij moeten vragen, maar eerlijk gezegd, mijn erfrecht had ik al verkwanseld. Mijn herinneringen zijn niet zijn herinneringen dus toen er een mooi zondags servies te erven was, nam hij het, waar ik nog opstandig was.

Nu moest het ook bij hem weg. Zou ik het dan toch maar terugnemen?

Opeens piepte een buitenpost… zoon nummer twee, hij was opnieuw aan het inrichten. „Ik wil het wel.” Vreemd, toch een beetje een gevoel van opluchting. Het blijft in de familie maar ik hoef er niet voor te zorgen. Ik probeerde me de blauwe rand te herinneren. Maar de vele zondagen met heftige discussies en onenigheid tot het bot zorgden voor ruis op de lijn. Altijd nog.

Even een paar dagen weg met vrienden. Tsjechië. We eten in ondergrondse gangen in een brouwerij. Ik grap: „Als er nu een ramp gebeurt zitten we goed, bier voor jaren.”

Wanneer we buiten komen, ligt de weg bezaaid met omgewaaide bomen. Een windhoos. We vechten ons naar het vakantiehuis. Uitstappen, bomen sjouwen, halve kilometer verder, uitstappen bomen sjouwen. Eenmaal binnen is er thee. Dat is gezellig, Dat voelt huiselijk. Tot ik de theepot zie. Blauwe rand. Natuurlijk! Maar dit servies heeft een gouden handvat. Pfff, dat scheelt.

f.wilbrink@telegraaf.nl