Nieuws/Lifestyle
2900564
Lifestyle

Spijt

‘Vriendenstel bleef ons maar kopiëren’

In onze rubriek SPIJT vertellen lezers over hun ervaringen. Deze week: “Een bevriend stel kopieerde zo’n beetje alles wat wij deden. Totdat ik iets deed wat ze onmogelijk konden nadoen… Maar daar kreeg ik spijt van.”

„Toen ik Christel in een discotheek leerde kennen, praatte ze honderduit. Grappig en zelfverzekerd. Ik lachte al geruime tijd met haar totdat ik half achter haar rug een vriendin ontdekte: Winnie. Een kopie van Christel, haar in dezelfde coupe, zelfde kleur, zelfde soort kleding. Ze zei de hele avond geen stom woord.

Op onze eerste paar dates kwam Winnie mee. Christel vertelde dat ze Nederlands studeerde. Winnie was aan psychologie begonnen, maar dat vond ze niks. Zij was ook naar Nederlands geswitcht. Bij alles wat Christel zei, knikte Winnie. Of ze zei: „Vind ik ook.” „Ja, zo is het.” Ik had al snel genoeg van haar.

Uiteindelijk kon ik Christel van haar sidekick losweken. We gingen samen uit, we stelden elkaar aan elkaars familie voor. Een jaar later gingen we samen op vakantie. Of Winnie mee mocht? Nou, nee.

Kocht mijn vriendin een bepaalde tas, dan kon je er donder op zeggen dat Winnie een paar weken later dezelfde had. Had Christel besloten dat het sjiek was om een trui om je hals te knopen, dan nam Winnie dat over. „Laat haar maar”, zei Christel dan. „Het is onschuldig. Ze heeft zelf niet zoveel ideeën.”

Soms dacht ik dat Winnie een oogje op Christel had. Maar Winnie kreeg verkering met Eric en ze leken erg verliefd. Maar ook zoiets: uiterlijk leek Ewout enigszins op mij. Alleen was hij een slome duikelaar.

Een paar jaar later gingen Christel en ik samenwonen in een koopappartement. Een halfjaar later kochten Winnie en Ewout een flat. Christel zat inmiddels in het onderwijs; rara waar Winnie belandde? Gelukkig niet op dezelfde school.

We gingen op vakantie naar een Grieks eiland. Later die zomer boekten Winnie en Ewout een last minute naar hetzelfde hotel: „Jullie waren zo enthousiast, we vonden dat we het ook maar eens moesten proberen.”

Een ander zou zich misschien gevleid voelen, maar ik ergerde me kapot. Ik vroeg me af of we een stap zouden kunnen zetten zonder dat we werden gekopieerd. Op mijn verzoek spraken we zo min mogelijk met het stel af, al zag Christel haar vriendin regelmatig buiten de deur.

Christel, inmiddels mijn vrouw, raakte in verwachting en we waren dolblij. Nu is Winnie natuurlijk van dezelfde leeftijd en het zat erin dat zij ooit aan kinderen zou beginnen, maar binnen de kortste keren was ze ook zwanger. Na de geboorte van onze eerste keek zij gretig naar de leuke rompertjes die mijn vrouw had gekocht. Dezelfde soort babykleding zou een tijdje later bij haar thuis opduiken.

Winnie en haar man hadden het lef om de voornaam van onze baby als doopnaam voor hun eerste kind te gebruiken. Je verzint het niet. Voor Christel was de maat ook vol. Ik ging woedend verhaal halen: „Wanneer gaan jullie zélf eens wat verzinnen?” Zij ontkenden hun kopieergedag natuurlijk in alle toonaarden.

Niet lang daarna maakte ik mijn jongensdroom waar: ik kocht een klassieke wagen. Winnie en Ewout keken bijzonder zuinig. Ik had er niet eens bij stilgestaan, maar ik had eindelijk iets gevonden wat zij niet konden nadoen. Ze konden zich zo’n wagen niet veroorloven, laat staan het dure verbruik. Over dat laatste had ik zelf helaas niet goed nagedacht.

Tot mijn tevredenheid is onze vriendschap met Winnie en Ewout ernstig bekoeld. Maar ik zit nog steeds met die benzineslurper.”

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 575 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.