Nieuws/Lifestyle
2929095
Lifestyle

SPIJT

’Sukkel koos voor zijn moeder’

In onze rubriek SPIJT vertellen lezers over hun ervaringen. Deze week: “Mijn aanstaande schoonmoeder wilde me maar niet accepteren. Ik was te min voor haar zoon. Toen ze ook nog eens lelijk tegen me begon te doen, trok mijn vriend partij voor háár.

Toen ik Bart leerde kennen, had ik al een paar mislukte relaties achter de rug. Ik had de liefde eigenlijk al opgegeven. Maar daar zat hij, op de verjaardag van een kennis. Het had zo moeten zijn.

Bart bleek lief, attent en zorgzaam. Na ongeveer een halfjaar nam hij me mee naar zijn ouderlijk huis. Spannend, want ik had inmiddels het idee dat hij De Ware was.

Zijn vader Eric deed de deur open en verwelkomde me hartelijk. Dat warme gevoel duurde slechts een paar minuten terwijl we in de hal stonden te babbelen. Want daarna liepen we naar de huiskamer en kreeg ik Barts moeder Helène in het oog. Zij keek me aan alsof ze een zwerver zag binnenkomen. Vreemd, want ik had uiteraard iets leuks aangetrokken.

We dronken een kop thee en Eric vroeg me van alles. Hij had wel in de gaten dat het menens was tussen Bart en mij. Helène was beleefd, maar niet meer dan dat. De koektrommel stond open op tafel en ik voelde me dankzij Barts vader zo thuis dat ik mijn hand uitstak om een tweede koekje te pakken. Helène keek alsof ik een briefje van honderd in mijn zak wilde steken.

De volgende bezoeken aan zijn ouders speelden zich volgens hetzelfde ongemakkelijke patroon af: Eric deed het woord, Helène zat er grotendeels zwijgend maar misprijzend bij.

Soms was Barts zus ook aanwezig. Zij leek erg op haar moeder, zowel uiterlijk als in doen en laten. Dan raakten moeder en dochter steevast met elkaar in gesprek. Als ik me soms in het praatje mengde, keken zij alsof ze door een adder werden gebeten. Vaak babbelden ze ook over dingen waarvan ik geen weet had, over gemeenschappelijke kennissen, over zaken die zich in hun buurt afspeelden.

Ik kreeg het idee dat zij me expres buitensloten. En waarom? Ze gaven me niet eens een kans.

Mijn relatie met Bart werd alsmaar serieuzer. We praatten zelfs voorzichtig over een huwelijk. Ik grapte: „Misschien moeten we maar naar Las Vegas, want je moeder overleeft de plechtigheid niet.” Hij haalde zijn schouders op: „Ach, ze trekt wel bij.”

Die kerst zouden we met zijn familie in een restaurant dineren. Ik kocht een mooie jurk, dirkte me op en had er zin in. Misschien zou zijn moeder in die feeststemming ontdooien?

Halverwege de avond liep ik met Helène mee naar het toilet om een praatje te kunnen maken. Ik had hoop dat ze me eindelijk zou accepteren. Ik was immers meegevraagd voor het kerstdiner?

Maar terwijl ik mijn handen waste, keek zij me via de spiegel aan en zei: „Kijk nou eens naar jezelf, in je goedkope jurk. Bart kan heus wel beter krijgen.” De tranen sprongen me in de ogen. Die jurk was duur geweest, maar daar ging het niet om. Wat ik ook deed, ik zou nooit goed genoeg voor zoonlief zijn.

Bart wilde niet geloven wat Helène tegen me had gezegd. Sterker nog: volgens hem verzon ik het. We kregen enorme bonje.

Toen puntje bij paaltje kwam, koos hij voor zijn moeder. Was dat nou een volwassen kerel? Wat had ik een spijt dat ik zoveel energie in die sukkel had gestoken!

Ik trok tijdelijk naar het buitenland waar ik gelukkig alsnog tegen een geweldige vent aanliep. Ik vraag me weleens af hoe Bart is geëindigd: met net zo’n hopeloze snob als zijn moeder? Of is hij vrijgezel gebleven omdat geen enkele vrouw de goedkeuring van mams kon wegdragen?

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 575 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.