Nieuws/Lifestyle
3049349
Lifestyle

Spijt

’Twee vriendjes veel te ingewikkeld’

In onze rubriek SPIJT vertellen lezers over hun ervaringen. Deze week: “Een tijd lang had ik een vriend in Nederland én eentje in Londen. Ik hoefde nooit te kiezen, totdat de situatie zo ingewikkeld werd dat ik een radicaal besluit moest nemen.”

„Razendsnel maakte ik carrière. Na diverse evaluaties waarin ik de hemel in werd geprezen, vroeg mijn werkgever of ik in Londen wilde werken. Nou en of!

Mijn vriend Frenk had zelf een prima baan en was niet van plan om mee te verhuizen. Ik vermoed dat hij al aan trouwen en kinderen dacht. Het idee dat ik in m’n eentje naar Londen zou verkassen, was voor Frenk onbespreekbaar.

Tot mijn grote verbazing was mijn baas begripvol – het was een harde werkomgeving – en stelde voor dat ik maandelijks ongeveer een week in Londen zou verblijven. Dat zou buffelen worden, maar dat had ik ervoor over. Wie weet waar die promotie me zou brengen!

Mijn werkgever regelde woonruimte en met de regelmaat van de klok vertrok ik naar Londen. Ik had niet veel vrije tijd, maar in een boekwinkel raakte ik met Sean aan de praat. Behalve collega’s kende ik er niemand en hij bood aan om me wegwijs in de stad te maken. Jaja! Sean viel gewoon op mij. Ik ook op hem.

Hij was heel anders dan Frenk die superlief maar een tikje saai was. Sean was spontaan en avontuurlijk. En een beetje gek. Bij min vijf picknickten we op zijn piepkleine balkon. Daar zaten we in winterjas aan de sandwiches en champagne!

Een tijd lang hield ik alle ballen hoog: mijn drukke baan, een week per maand Sean, van wie ik nooit wist wat hij nu weer ging verzinnen. Dan stond hij weer voor de deur met kaarten voor de opera. De andere drie weken bracht ik door met Frenk die ik wat gezapig begon te vinden. Maar hij was weer de betere minnaar.

Ik vergeleek hen voortdurend met elkaar. Ik maakte zelfs lijstjes met hun plussen en minnen, maar ik kwam er niet uit. Ooit moest ik een keus maken, dat wist ik best, maar nu even niet.

Frenk had het er regelmatig over dat hij op visite wilde komen. Dat zag ik uiteraard niet zitten. Dan keek ik moeilijk en zei ik dat ik geen afleiding kon gebruiken. Dat ik bezig was met een groot contract. Dat ik moe was en altijd om half tien in bed lag. Dat ik mijn etage met anderen deelde – die er trouwens zelden waren – en dat we geen privacy zouden hebben.

Op een mooie zomerdag belde Sean: of ik met hem bij vrienden op het platteland wilde logeren? Ik zou die vrijdag terug naar Nederland vliegen, maar het was zo verleidelijk. Ik zei gewoon ja en belde Frenk dat ik een paar dagen moest doorwerken.

Uitgerekend dat weekeinde besloot Frenk me te verrassen. Ik bevond me op anderhalf uur rijden van Londen toen hij belde dat hij voor de deur stond. Ik haalde mijn smoezen van stal.

Ik was zogenaamd razend druk in de City, ik zou niet eens naar huis komen, ik zou op de sofa in mijn kantoor slapen... Ik klonk vast onoprecht. Frenk bleef maar bellen en ik speldde Sean iets op de mouw over een noodgeval. Halsoverkop ging ik terug. Moest ik terug.

In de trein dacht ik diep na. Ik had er spijt van dat ik mijn mannen zo slecht behandelde. En ze wisten het in feite niet eens!

Toen bleek dat Frenk me met een trouwring was komen bezoeken, was ik gedwongen nee te zeggen. Ik was nog helemaal niet zover om me te binden. Sterker nog: ik zette radicaal een punt achter beide relaties.”

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 575 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.