Lifestyle/Reizen
3055300
Reizen

Motorcowboy in Wilde Westen

Totale vrijheid op de motor richting de Grand Canyon in Nevada.

Totale vrijheid op de motor richting de Grand Canyon in Nevada.

Je kunt door de Verenigde Staten cool roadtrippen in een cabrio of romantisch (en praktisch) in een camper. Maar iedere motorliefhebber wil ook eens over een ’road to nowhere’ op een Harley knallen. Een groepsreis maakt zo’n trip eenvoudiger.

Totale vrijheid op de motor richting de Grand Canyon in Nevada.

Totale vrijheid op de motor richting de Grand Canyon in Nevada.

Niet voor niets wordt California State Route 18 ’Rim of the World Highway’ genoemd. Oké, dat wereldse is erg veel dichterlijke vrijheid, maar de rand waarop je rijdt, is die van de San Bernardino Mountains en die zijn indrukwekkend genoeg. Dat geldt ook voor de slingerweg waarop we rijden. Voor bochten moet je niet in de Verenigde Staten zijn, wordt vaak gezegd.

Je kúnt in Amerika inderdaad uren rechtdoor rijden, met alleen de horizon voor je. De een zal het heerlijk rustgevend vinden, de ander slaapverwekkend saai. Die smaakverschillen vind je ook in de bochtenobsessie van de motorrijder. De een wil haarspelden en krappe hoekjes, de ander heeft liever lange doordraaiers. In de San Bernardino Mountains, de Dolomieten in Californië, kan het allebei.

Een paar dagen eerder krijg ik in Phoenix (Arizona) de sleutels van een Harley-Davidson Heritage. Met André Contant, eigenaar van USA Motorreizen, stippel ik de route van de dag uit. Contant is halverwege een van zijn groepsreizen ’Best of the Wild Wild West’ en ik sluit me daar morgenochtend bij aan. Eerst mag ik een dagje in m’n eentje naar het plaatsje Kingman rijden. Via de lange weg, dat spreekt voor zich.

Ik laat al gauw de enorme parkeerterreinen en grauwe pakhuizen rond het vliegveld achter me en draai Interstate 17 op. Dat ik eerst 80 kilometer alsmaar rechtdoor moet, geeft me de gelegenheid om aan de motor te wennen en de omgeving in me op te nemen. Veel cactussen langs de weg, in de verte een bergketen. Plaatsen met klinkende namen als Black Canyon City en Bumble Bee. Vlak voor Arcosanti verlaat ik de snelweg in westelijke richting.

"Met Harley Davidson over legendarische Route 66"

Courthouse Plaza in Prescott is een soort Back to the future-ervaring. De neoclassicistische rechtbank met zuilen en klok, een parkje ervoor. In de straten eromheen onder meer een ouderwetse barbershop, een cowboyhoedenwinkel en een aantal saloons, waaronder de oudste ’frontier saloon’ van Arizona. The Palace – anno 1877 – mocht Wilde Westen-legende Wyatt Earp tot zijn vaste gasten rekenen. Een week per jaar zit het hier weer net zo stampvol Stetsonhoedendragers als eind 19e eeuw. Elf jaar na de opening van The Palace werd in het dorp een rodeo op een braakliggend stukje land georganiseerd. Tegenwoordig worden de Prescott Frontier Days die rond bronc riding, calf roping en steer wrestling zijn georganiseerd, bezocht door een kleine 30.000 mensen.

Legendarisch

Een uurtje naar het noorden vind je heel andere historie die voor de roadtripper veel interessanter is dan wilde paarden en lasso’s. Hier kom je op een onvervalst stukje Route 66. Het eerste plaatsje op het traject, Ash Fork, is symbolisch voor een groot deel van de legendarische weg van Chicago naar Los Angeles. Het is vergane glorie. Een gehucht dat nooit is bekomen van de aanleg van de Interstate die er lángs voert in plaats van erdoorheen.

Toch heeft het zijn charme, want juist die verwelkte staat is interessant. DeSoto’s Salon, in de jaren 50 een drukbezocht benzinestation, met een echte Chrysler op het dak. De verweerde schilden en borden langs de weg. De Oasis Lounge waar je kunt poolen en sjoelen. Wat maakt het dan uit dat er huizen met dichtgetimmerde ramen tegenover staan en de bestrating hier en daar loslaat?

Bedevaartsoord

Seligman, een paar kilometer verderop, is van een ander laken een pak. Het is de ’Birthplace of Historic Route 66’, de plek waar werd besloten dit cultureel erfgoed te koesteren en uit te baten. Op initiatief van de plaatselijke barbier Angel Delgadillo werd het traject tussen Seligman en Kingman eind jaren 80 een officiële Historic Highway. Sindsdien weten de reizigers het plaatsje weer te vinden.

Delgadillo is inmiddels 91 en knipt niet meer, maar slijt zijn dagen nog steeds in zijn tot cadeaushop annex bedevaartsoord omgebouwde barbershop. Hij zit nooit om een praatje verlegen. Angels overleden broer Juan leeft voort in het andere icoon van Seligman, de in 1953 geopende Snow Cap Drive-In waar heerlijke milkshakes (en ’dead chicken’) worden geserveerd. Leuk feitje: Seligman stond model voor Radiator Springs, het fictieve noodlijdende plaatsje waar Bliksem McQueen terechtkomt in de animatiefilm Cars.

Route 66 was in 1926 een van de eerste ’highways’ van de Verenigde Staten.

Route 66 was in 1926 een van de eerste ’highways’ van de Verenigde Staten.

Onderweg naar Kingman kom ik langs tal van dorpjes, vaak niet meer dan één straat, die elk op hun eigen manier hun Route 66-historie op de voorgrond brengen. Met grote schilden, een fifties diner of een museumpje. De kitscherige General Store in Hackberry, vol oude (verkeers)borden en gekke voorwerpen. Overal roestige pick-uptrucks en glimmende cabrio’s met haaienvinnen.

De zon begint te zakken en de temperatuur daalt voelbaar. De weg voor me is helemaal leeg. Links kruipt een vrachttrein vol tanks langzaam over het spoor, rechts zie ik in de verte een ranch. De weg is eentonig, maar zeker niet saai. Op een motor zijn je zintuigen scherper: je hoort, ziet, voelt en ruikt alles beter. Dat maakt een motorreis ook zo anders dan een roadtrip met een auto of camper: je bent meer onderdeel van het landschap waarin je rijdt.

In de ’general store’ van Hackberry vind je gekke voorwerpen zoals oude (verkeers)borden, pick-uptrucks en cabrio’s met haaienvinnen.

In de ’general store’ van Hackberry vind je gekke voorwerpen zoals oude (verkeers)borden, pick-uptrucks en cabrio’s met haaienvinnen.

In Kingman ontmoet ik de groep. Het tiental Nederlanders, Duitsers en Zwitsers is een week eerder in Los Angeles aan de reis begonnen. Deze bracht hen via het zuidelijke deel van Arizona en New Mexico tot in het Texaanse El Paso, thuisbasis van de grootste Harley-Davidsondealer ter wereld. Nu zijn ze iets noordelijker op de weg terug naar het westen. Een gemêleerd gezelschap: van twee vriendinnen in de veertig uit Arnhem tot een 76-jarige Zwitser met zijn vrouw achterop. Dat ze al een tijdje met elkaar op pad zijn, is duidelijk te merken aan de ouwe-jongens-krentenbroodsfeer. Een steek onder water hier, een por daar. Ook zij zijn net aangekomen, na een rit van 450 kilometer, de langste etappe. Voor het motel nemen ze de dag door, de blikjes bier uit een koelbox vinden gretig aftrek.

Geen van allen zijn ze groepsreistypes, benadrukken zij. Maar het mooie is dat dit helemaal niet zo voelt, aldus de Nederlandse Sandra. „Je zit de hele dag in je eentje op de motor, alleen met je gedachten. Heerlijk. ’s Avonds ga je met z’n allen wat eten. Of niet. Ik denk dat motorrijders wat individualistischer zijn ingesteld, dus niemand die er wat van denkt als je je eigen plan trekt.”

"Gebroederlijk in formatie richting Grand Canyon"

Om acht uur ’s ochtends staat iedereen gereed en is het follow the leader. Grappig, zelfs tanken is een groepsgebeuren: een voor een rollen we onze motor naar voren om hem te laten volgooien, waarbij een van de achteropzitters als pompbediende fungeert. Onze leider heet Harald. Een reis als deze valt of staat met een goede gids, aldus ervaringsdeskundige Rolf. De Zuid-Duitser toert al voor de zoveelste keer georganiseerd door Amerika. „We hadden eens een gids die niets wist. Die zei ’s ochtends: ’Vandaag rijden we daarheen’ en dat was het; navigatie aan en rijden maar. Hij liet ons niets bijzonders zien. Maar Harald is top. Hij weet alles: welke omweg leuk is, waar een goed restaurant zit, waarom dat ene dorpje zo speciaal is.”

Gids Herald leidt de groep langs de mooiste plekjes.

Gids Herald leidt de groep langs de mooiste plekjes.

Rolf reist samen met zijn maat Dieter. Ze ontmoetten elkaar een jaar of zes geleden op een motorreis en toeren nu voor de vierde keer samen door de States. Een mooie bromance. Ook Rolfs vrouw is mee, maar zij rijdt met een vriendin achter de groep in een huurauto. Achterop zitten is niks voor haar.

We rijden in formatie richting de Grand Canyon, wat een onverwacht gevoel van saamhorigheid geeft. Wel merk ik dat het me een beetje te traag gaat. Altijd net tegen de toegestane snelheid aan; we worden veelvuldig ingehaald, soms door een vrachtauto. „Dat is wel een dingetje”, beaamt Sandra later. „Maar die snelheid en het feit dat je niet op de borden hoeft te letten omdat je achter de voorste rijder aan tuft, dragen bij aan het ontspannen gevoel waardoor je meer om je heen kijkt.” Ze heeft een punt.

De laatste 20 kilometer naar Grand Canyon West is een heerlijk bochtige road to nowhere die op een enorm parkeerterrein eindigt. Dit deel van het natuurlijke wereldwonder hoort niet bij het nationale park, maar ligt op land van de Hualapai-indianen. Om toeristen te trekken, bouwden ze elf jaar geleden een enorm hoefijzervormig uitkijkplateau: de Skywalk. Dat steekt boven de canyon uit en door de glazen vloer kijk je 150 tot 240 meter de kloof in, wat heel gaaf is. Bovendien kun je op de Skywalk genieten van topentertainment in de vorm van mensen met hoogtevrees: van zenuwachtig gegiechel tot doodsangstgillen en huilbuien.

De volgende stop is Las Vegas. Een colonne Harley’s maakt hier geen indruk; om in Sin City hoofden te laten omdraaien, moet je minstens naakt én brandend op de motor staan en door Freemont Street slalommen. Op je achterwiel.

Hoe anders is de sfeer in de San Bernardino Mountains, waar we 36 uur later doorheen cruisen. Geen gekte, geen drukte. De door sparren omzoomde weg is nagenoeg leeg, dus we kunnen heerlijk knallen. Voor bochten moet je niet in de Verenigde Staten zijn, wordt vaak gezegd. Onzin! Leuke wegen zijn overal te vinden, je moet alleen weten waar je moet zoeken. Die queeste word je met een groepsreis uit handen genomen, wat een groot voordeel is. Straks weer ’saai’ rechtdoor naar Los Angeles, nu nog even de stepjes aan de grond.

Ultieme vrijheid

Route 66 was in 1926 een van de eerste ’highways’ van de VS. Anders dan soortgelijke wegen leidde deze Main Street of America niet in één rechte lijn van A naar B, maar verbond hij talloze kleine gemeenschappen. De totale lengte van de route tussen Chicago en Los Angelesis 3940 kilometer.

In de jaren 50 en 60 symboliseerde Route 66 de vrijheid die de opkomst van de auto gaf. In 1985 werd de fameuze weg uit het officiële US Highway System gehaald. Sindsdien zijn steeds meer stukken als ’historic highway’ aangemerkt.

Zo kom je er

De beste startplek voor een motorreis door het westen van de VS is Los moniamonicmo. KLM vliegt er dagelijks rechtstreeks naartoe in zo’n 11 uur.

Bij de groepsreizen van USA Motorreizen rijdt altijd een volgwagen met reserveonderdelen en zelfs een extra motorfiets mee. Ook je bagage wordt van locatie naar locatie gebracht. Een niet te onderschatten plus, want al mogen de motoren met zadeltassen zijn uitgerust, veel past daar niet in.