Nieuws/Lifestyle
334192144
Lifestyle

Koukleumen in de camper

Met een hottub is er van afzien geen sprake.

Met een hottub is er van afzien geen sprake.

Corona mag ons weliswaar dwingen in eigen land te blijven en de winter staat voor de deur, maar dat hoeft een vakantie niet in de weg te staan. Lang leve winterkamperen! Met een luxe camper is er van afzien geen sprake, van een mooie beleving des te meer.

Met een hottub is er van afzien geen sprake.

Met een hottub is er van afzien geen sprake.

Dat is nog eens een warm welkom! Eigenaresse Janny Dekens staat met zelfgebakken cake op een boerenbontdoek klaar wanneer ik met mijn grote camper het terrein van kampeerplaats Vechtdal in Nieuwleusen op hobbel. Manlief Luit Dekens stookt ondertussen de hottub: vier van de in totaal twaalf camperplaatsen in het weiland kennen zo’n luxe.

De camper eenmaal op zijn plaats en in de elektriciteit gestoken, gaat de vuurkorf aan. Want hoewel de temperatuur voor de tijd van het jaar zacht is, is alle extra warmte gewenst, ook die van het straalkacheltje in de camper. Twee van de vier stoeltjes uit de garage die de camper heeft, worden uitgeklapt, de dop gaat van de wijnfles: het leven is goed. Helemaal wanneer het tweede glas rode wijn in de inmiddels 38 graden aantikkende hottub wordt genuttigd. Winterkamperen is zo gek nog niet!

De vuurkorf aan, de hottub warm: dat winterkamperen is zo gek nog niet.

De vuurkorf aan, de hottub warm: dat winterkamperen is zo gek nog niet.

Dat merken steeds meer kampeerders. Corona kent veel nadelen, maar het voordeel is dat we ons eigen land steeds meer ontdekken en daartoe ook dit soort mogelijkheden aangrijpen. Immers ruimte genoeg, ook in de hier brandschone sanitaire voorzieningen die open mogen blijven.

Huurcamper

Mijn camper is voorzien van een verrassend grote douche met toilet. De twee Volkswagenbusjes met uitklapdak van mijn buurvrouwen die hun vriendinnenjubileum vieren, hebben die luxe niet. Wel mogen ook zij gebruikmaken van de Finse sauna die verscholen op het terrein staat.

Eerder die dag heb ik ’De Bul’ opgehaald: mijn camper die eigenaar Gerrie van Wely via het deelplatform Goboony (zie kader) verhuurt. De dag ervoor heb ik me via twee uitgebreide instructiefilmpjes al kunnen voorbereiden, al loopt de eigenaar alle punten nog eens na wanneer ik de vierwieler kom ophalen. De Bul doet zijn naam eer aan. Best een geval om de weg mee op te gaan, wetende dat de laatste keer dat ik een camper bestuurde, ruim 15 jaar geleden was. Dat was in de bergen van Nieuw-Zeeland, dan moet immer geradeaus op de Nederlandse snelweg toch ook lukken?

Met zo’n groot gevaarte de weg op: even wennen, daarna een eitje.

Met zo’n groot gevaarte de weg op: even wennen, daarna een eitje.

Al moet je even doorhebben dat de handrem links zit en helemaal naar beneden moet, anders gaan er na een bocht lampjes branden en geluidjes af. Na de eerste twee wat onwennige bochten is het gevoel daar en kan ik lekker tuffen. Muziekje aan en het vrouw van de wereld-gevoel is compleet: wat een vrijheid om met alles wat je nodig hebt, op pad te gaan! Ook koken is makkelijk te doen: de camper telt drie ruime kookplaten.

De eerste beproeving van winterkamperen is de nacht: weliswaar niet heel koud, maar voor een koukleum als ondergetekende zakt de temperatuur voldoende om behalve een winterdekbed, wollen deken en geitenwollensokken nog een extra dekbed over me heen te trekken op een van de twee tweepersoonsbedden. ’s Nachts tikt de regen gezellig dicht bij mijn hoofd: het bed, te bereiken met uitschuifbaar laddertje, ligt vlak onder het dak.

Lekker wakker worden met het winterzonnetje.

Lekker wakker worden met het winterzonnetje.

’s Ochtends staat onder de overkapping een mandje met brood klaar. Een voor een worden de deuren van de campers opengeschoven; de helft van de kampeerplekken is bezet. Opvallend en deels te danken aan de coronacrisis: de buren zouden bijvoorbeeld anders in Spanje hebben gezeten, nu in de dampende hottub in het Vechtdal.

Vol de natuur in

Tijd om afscheid te nemen van Janny en Luit die me bijkans als een geadopteerde dochter hebben verzorgd. De volgende camping wacht: landgoed De Barendonk in het Brabantse Beers, op ruim anderhalf uur rijden. Net voor de schemering kom ik aan, toch prettig om met zo’n bakbeest niet in het donker te hoeven rijden.

De Barendonk is geheel anders: groter, omgeven door bossen en weilanden, en een gecertificeerde natuurcamping. Een historische plek: de receptie, het winkeltje met streekproducten en de brandschone faciliteiten zijn gevestigd in een gedeelte van het op het op een terp gelegen landhuis dat uit 1484 stamt en zijn huidige vorm sinds 1796 kent. Sinds 1996 hebben eigenaren Liesbeth en Jan Hermanussen-Thijssen het familiebezit tot recreatiebestemming omgedoopt, naast het melkveebedrijf dat al jaren bestaat. Veel verser krijg je de kaas niet.

Van de 30 plaatsen verdeeld over vier velden is er slechts één bezet. Dat zal de komende weken drukker worden, laat het aantal boekingen zien. In coronatijd weten steeds meer mensen de weg naar de camping te vinden. Bij elke plek kan een gezellig vuurkorfje worden gezet, wat het winterkampeergevoel versterkt.

De winterkampeerders zijn anders dan de zomergasten, zo laat ik me vertellen. Althans, op deze camping. Robuuster, meer van de outdoor-activiteiten. Ze draaien hun hand niet om voor slapen in een tentje bij temperaturen onder het vriespunt. Respect, want ik heb makkelijk praten in mijn luxe camper.

De camping bijkans voor mezelf: wat een unicum!

De camping bijkans voor mezelf: wat een unicum!

Ondertussen roert het thuisfront zich: in mijn eentje op zo’n donkere camping. moet dat nou? Met de gordijnen dicht en de deur op slot had de camper overal kunnen staan en met dank aan alles wat ik bij de hand heb, hoef ik er niet meer uit. De verwarming gaat wederom aan, evenals het meegebrachte waxinelichtje. Muziekje op, laptop bij de hand, de geitenwollensokken weer aan, een eenvoudige maaltijd vanuit de (gas)oven bereid: dit leven begint me steeds meer te passen.

Grappig hoe snel je went aan de dingen die reizen met een camper makkelijk maken. Voor het rijden: check of alles vaststaat, anders vliegt bij de eerste bocht het servies uit de kast, de dopjes op de afvoer van de gootsteentjes omdat er anders door de beweging een niet al te fijne geur ontstaat en alle deuren (van onder meer garage en watertoevoer) goed op slot omdat ze anders tijdens het rijden spontaan openklappen. Alles op een vaste plaats (en het daar ook weer terugleggen) voor het overzicht.

Eigen wereldje

Eenmaal de gordijnen dicht is daar je eigen wereldje, inclusief een blokje bieslookkaas, gekocht in het bij de camping horende winkeltje met lokale producten. Zorg voor voldoende wijnvoorraad of rijd, voordat je het voertuig op de camping stalt, langs een supermarkt, want eenmaal ter plekke komt daar niets meer van. Zelf meegebrachte thee, dan maar. En het thuisfront appen dat ik morgenochtend meteen zal reageren of ik niet de Brabantse bossen ben ingesleurd.

’s Ochtends ontwaak ik met de opkomende zon vanuit die bossen. Ook dat is leuk aan de camper: overal ramen zodat je altijd wel aan één kant met een mooi uitzicht wakker wordt. De rijp ligt over de weilanden, de mist geeft een mystiek beeld, weer wat anders dan in de zomer kamperen. Ook hier wacht ’s ochtends een bij te boeken mandje met ontbijt, wederom een corona-ontwikkeling. Ook merkten de eigenaren dat kampeerders weliswaar alles bij zich hebben, maar een ontbijtservice kunnen waarderen zoals hotels die hebben.

Een broodmandje met ontbijt is bij veel wintercampings bij te bestellen.

Een broodmandje met ontbijt is bij veel wintercampings bij te bestellen.

De derde en laatste camping wacht, op naar Noordwijk. Camping De Duinpan heeft veel vaste plaatsen van grote caravans. Op een steenworp afstand van een prachtig duinlandschap en het strand. Twaalf jaar ontvangt deze locatie nu ook bezoekers in de winter. De winterseizoensplekken worden steeds meer geboekt omdat mensen liever €200 per jaar meer betalen dan voor een stalling. Zo kunnen ze ook in de winter gebruikmaken van hun stek op wielen, ook omdat de winters zachter worden en daarmee aanlokkelijker voor een weekendje.

Vanaf camping De Duinpan wandel je zo het strand op voor een frisse wandeling.

Vanaf camping De Duinpan wandel je zo het strand op voor een frisse wandeling.

Het is wat manoeuvreren om het zeven meter lange gevaarte tussen de strakgesnoeide hagen te sturen, maar eenmaal op zijn plek word ik ’s avonds verwelkomd door een groepje konijntjes dat op de lege plek naast me nieuwsgierig en bijna tam de wacht houdt.

De heldere nacht laat de sterren (en sporadisch overkomende vliegtuigen van Schiphol) duidelijk zien door de dakraampjes van de camper. Zo’n heldere nacht zorgt ook voor een lage temperatuur, zowel buiten als in de camper. Al vroeg in de ochtend zet ik het bijgeleverde elektrische kacheltje op de hoogste stand. Maar een beetje afzien mag wel, nietwaar? Het blijft immers winterkamperen.

Airbnb voor campers

De camper huurden wij via Goboony: een platform, vijf jaar geleden opgericht, waar campereigenaren hun voertuig kunnen verhuren voor periodes dat ze ’m zelf niet gebruiken. Een soort Airbnb met keuze uit meer dan 4000 campers in alle soorten en maten. Ophalen zelf is als het ophalen van een huurauto: papieren invullen, de staat van de camper bekijken en rijden maar! Problemen onderweg? Een belletje of appje en hulp is daar.

Dit jaar zijn er via dit platform 50.000 mensen op reis geweest; een verdubbeling van het aantal boekingen en het camperaanbod.

goboony.nl