Nieuws/Lifestyle
34906045
Lifestyle

’Afkicken? Ja, maar wel zonder zijn hulp’

Ik zocht professionele hulp omdat ik niet met alcohol kan omgaan. Mijn vriend steunde me niet; hij zette doodleuk weer bier en wijn in de koelkast.

In onze familie werd nooit moeilijk over alcohol gedaan. Verjaardag of etentje? Biertje, wijntje. Nieuwjaar of geslaagd voor je eindexamen? Champagne. Ja, de echte.

Mijn eerste ervaring met alcohol was tijdens de WK-finale van 1974. De kamer was volgepakt met ooms en tantes, wij pubers zaten in stoeltjes voor de tv. Na afloop was de teleurstelling onder de volwassenen groot. Mij staat die wedstrijd zo goed bij omdat ik voor het eerst 7Up met bessenjenever mocht drinken. Net limonade.

Als opgroeiende tiener stortte ik me in het uitgaansleven op de alcohol. Een wijntje maar vooral, zoals een vriendje het toen uitdrukte, ’wijvendrankjes’: Malibu of pina colada.

Niet in grote hoeveelheden, maar genoeg om een beetje teut te worden. Zodat ik nog naar huis kon fietsen. Zodat ik niet in het verkeerde gezelschap terecht zou komen. Zodat ik mijn ouders nog onder ogen kon komen. Zodat ik niet als een dweil in de school- en collegebanken hing.

Je zou denken dat ik helemaal los zou gaan toen ik eenmaal aan een opleiding begon. Dat viel best mee, want ik zag te veel stomdronken leeftijdgenoten.

Destijds had ik mijn eerste serieuze vriend die redelijk hoog voetbalde en dat bloedserieus nam. Hij zal vast hebben gedacht dat zijn lichaam een tempel was, of iets in die geest, want hij nuttigde nooit alcohol. Wat hij niet wist, was dat ik een halve fles wijn in mijn zelfgemaakte soep gooide. Niet vanwege de alcohol, maar omdat het er lekkerder van werd. Recept van mijn moeder.

Ik was begin dertig toen ik Hidde leerde kennen en ik raakte behoorlijk aan hem verslingerd. We hadden een vast ritueel: na ons werk schonk de eerste die thuis was, iets voor de ander in. Vaak kwam ook tijdens het eten wijn op tafel. Of voor de tv. In het weekeinde gingen we over op sterker spul.

Hidde zei ook regelmatig nee. Omdat hij de volgende ochtend een lange rit of een belangrijke vergadering voor de boeg had. Bij mij zat er geen stop op. Ik wilde blijven drinken, zeker als we gezellig met vrienden zaten.

Een vriendin vroeg voorzichtig waar ik mee bezig was maar ik luisterde niet. Totdat ik flessen begon te verbergen om er stiekem uit te lurken. Ik wist dat ik dringend hulp moest zoeken.

Ik schaamde me kapot maar moest ook aan Hidde vertellen dat ik totaal niet met alcohol kon omgaan. Hij was een tijdje solidair door niet te drinken, maar na verloop van tijd trof ik tot mijn verbijstering weer bier en wijn in de koelkast aan. Niet dat Hidde erop aandrong om gezellig met hem mee te doen. Hij schonk fris voor me in, maar ik gunde hem toch zeker zijn pleziertje wel...?

Begreep hij dan niet waar ik mee worstelde?! Al die verleiding in de koelkast. Eén keer had ik een korte terugval, daarna won mijn gezond verstand het gelukkig altijd.

Dat vergde veel wilskracht en aan Hidde had ik hoe langer hoe minder steun. Al bleef ik zeker dat ik tot hem zou kunnen doordringen. Ik wilde hem niet opgeven. Maar toen ik uiteindelijk besefte dat de zogenaamde liefde van mijn leven gewoon een egoïstische zak was, vertrok ik.

Mijn huidige vriend snapt me precies. Toen ik hem ontmoette, was het helaas te laat om nog aan kinderen te beginnen. Eeuwig spijt dat ik zo lang bij Hidde ben gebleven.

Deze rubriek is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, circa 600 woorden, naar [email protected].