Nieuws/Lifestyle
378474
Lifestyle

Filmrecensie: 'Ben-Hur'

Houterige hervertelling

Een tijdloos meesterwerk werpt een slagschaduw over Timur Bekmanbetovs remake van Ben-Hur. Maar uiteindelijk zit de Russisch-Kazachtstaanse regisseur vooral zichzelf in de weg.

Judah Ben-Hur (Jack Huston) en Messala Severus (Toby Kebbell) zijn tijdgenoten van Jezus, hun levensweg kruist op verschillende momenten die van hem. Al neemt Bekmanbetovs film eerst ruim de tijd om de relatie tussen de joodse prins en zijn Romeinse pleegbroer te schetsen. Judah komt daarbij vooral uit de verf als een nogal verwend sujet. Daarnaast schept de behandeling van Messala begrip voor diens beslissing om als soldaat in Romeinse dienst zijn geluk te gaan zoeken.

Na zijn triomfantelijke terugkeer in het Heilige Land als Romeins bevelhebber komen de verhoudingen met zijn vroegere pleegfamilie al snel op scherp te staan. De boel ontploft als bij de intocht van Pontius Pilatus in Jeruzalem een fanatieke vrijheidsstrijder een pijl afschiet vanaf het dak van de familie Hur. Als straf maakt Messala Judah tot galeislaaf, zijn moeder en zus veroordeelt hij ter dood. Voor Ben-Hur volgt een lange strijd om te overleven, gevoed door zijn allesverzengende wraakzucht.

De spectaculaire zeeslag die de film ons daarbij voorschotelt, maken we volledig mee vanuit het roeiersruim en vormt het visuele hoogtepunt van de film. Daarmee piekt Ben-Hur te vroeg. Want de wagenrace - die eigenlijk de climax zou moeten vormen - valt door een overmaat aan digitale effecten én door de chaotische cameravoering en montage vies tegen.

Een ander probleem is dat de religieuze accenten in deze houterige hervertelling zó nadrukkelijk worden aangebracht, dat ze vooral op de lachspieren werken. Dat geldt net zozeer voor de bizarre rol van Morgan Freeman, die als woestijnwijze met Whoopi Goldberg-vlechtjes het verhaal vooruit moet helpen. Jack Huston mist intussen het charisma om als de titelheld van Ben-Hur al die losse eindjes aan elkaar te knopen.

M.W.