Nieuws/Lifestyle
427563
Lifestyle

Kwetsbaar ideaal

Filmrecensie: Deense Kollektivet goed voor 4 sterren

Architectuur-docent Erik erft van zijn vader een kast van een huis. Onmiddellijk verkopen, zegt zijn instinct. Zijn vrouw Anna, een bekende nieuwlezeres, ziet dat anders. Natuurlijk is de villa te groot voor hen en hun 14-jarige dochter Freja. Maar als ze nu eens een commune begonnen… Gezellig toch?

Tobias Lindholm schreef net als bij Jagten het scenario, maar ergens keert voormalig Dogma- regisseur Thomas Vinterberg in Kollektivet ook terug naar zijn eigen jeugd in een woongroep. Landgenoot Lars von Trier sneed het verschijnsel - dat vooral in de jaren 70 opgang deed - al eerder op een absurdistische manier aan in The idiots. Hun Zweedse collega Lukas Moodysson koos voor een mild-komische aanpak met Together.

 

Op zijn beurt legt Vinterberg in Kollektivet wat meer nadruk op het drama. Dat is er genoeg: niet alleen wringen individuele behoeften soms met het belang van het collectief, ook strookt het gekoesterde ideaal van verdraagzaamheid en acceptatie vaak niet met werkelijke gevoelens van verlangen en jaloezie. Zo lijkt Anna op te bloeien binnen de commune, terwijl Erik (Festen-acteur Ulrich Thomsen) ondersneeuwt in het gekrakeel. Dus wanneer hij van een jongere studente wel de aandacht krijgt waar hij thuis tevergeefs naar snakt, gaat hij voor de bijl.

 

Zijn dochter is de eerste die met zijn affaire wordt geconfronteerd, daarna licht hij ook zijn echtgenote in. Dan ontstaat het onzalige idee om zijn nieuwe liefde Emma (Helene Reingaard Neumann) ook deel te laten uitmaken van de commune. Moet kunnen, nietwaar? Kollektivet maakt subtiel duidelijk welke spanningen dit met zich meebrengt. Bij Anna (Trine Dyrholm) én bij de jonge Freja (Martha Sofie Wallstrøm Hansen), die zelf net haar eerste onzekere stapjes op het liefdespad zet.

 

De centrale personages zijn prachtig uitgewerkt, maar dat geldt niet voor de bijfiguren die toch vooral licht komische karikaturen blijven. Wat meer doortekening was hier op z’n plaats geweest, al bieden de acteurs die de hoofdrollen voor hun rekening nemen ruim tegenwicht. Vooral Trine Dyrholm, in Berlijn bekroond met een Zilveren Beer, is hier adembenemend in haar kwetsbaarheid.