Lifestyle/Geschiedenis
609072689
Geschiedenis

Beroemde danstenten verdwenen door houseparty’s

Discotheek Tinder van de jaren 70

Opening van de Woo in 1970 met Veronica-dj Lex Harding.

Opening van de Woo in 1970 met Veronica-dj Lex Harding.

De discotheek was in de jaren zeventig en tachtig Tinder avant la lettre. Menige relatie ontstond op de dansvloer. Vanaf de jaren negentig ging het bergafwaarts met de disco’s als gevolg van de concurrentie van feesten en dancefestivals. Sommigen hebben het echter tot nu toe vol gehouden zoals de Utrechtse discobar Woolloomooloo die dit voorjaar zijn 50-jarig bestaan viert.

Opening van de Woo in 1970 met Veronica-dj Lex Harding.

Opening van de Woo in 1970 met Veronica-dj Lex Harding.

Om een brug te slaan naar de niet-leden en om de verminderde inkomsten als gevolg van het dalende ledental te compenseren, besloot het Utrechtsch Studenten Corps (USC) in 1969 een studentendiscobar op te richten. In 1970 ging de Wolloomooloo, genoemd naar de hippe buurt van Sydney, naast de sociëteit van start. Het was meteen een succes. Schrijver Ronald Giphart versierde er in de jaren tachtig zijn vrouw, prins P.C. draaide er in de nineties.

Sticker ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van de Woo.

Sticker ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van de Woo.

Meisjes

„Er is een aantal redenen waarom de Woolloomoolo het volhoudt”, zegt een van de schrijvers van het jubileumboek advocaat Wolter Wefers Bettink, die in de jaren zeventig in de ’Woo’ schuifelplaten als If you leave me now van de band Chicago draaide. „In de eerste plaats is het dé ontmoetingsplek van de jongens van het USC en de meisjes van de UVSV. Verder is het er ook voor de andere studenten aangenaam toeven. Tot slot weet de discobar zich op de sociale media goed te verkopen.”

De naam ’discotheek’ komt van de uitgaansgelegenheid La Discothèque in Parijs, die in 1941 opende. Maar het duurde tot de jaren zeventig alvorens de naam discotheek wereldwijd in zwang kwam. Wel waren er in de jaren zestig ’dancings’, vaak achter in een cafézaal, waar op rock-’n-roll werd gedanst. In Amsterdam was Club 67 aan de Korte Leidsedwarsstraat waar The Bee Gees en The Buffoons optraden. De muziekstroming disco, die begin jaren zeventig ontstond, is van ’discotheek’ afgeleid.

Speciale krant van Club 67.

Speciale krant van Club 67.

Enkele bekende Nederlandse disco’s in de jaren zeventig en tachtig waren Bristol in Rotterdam, Cartouch in Utrecht, Dansen bij Jansen in Amsterdam en de roemruchte Marathon in Den Haag, een levensgroot bruin café met acht bars, grote discobollen en boomstronken om op te zitten. „De Marathon heeft de disco naar Nederland gebracht. Het geheim was dat ze daar de platen uit Amerika eerder hadden dan Hilversum,” vertelde ondernemer en oud-portier Ben Manuputty in 2017 op een reünie.

Koeienstal

Studentendisco Dansen bij Jansen, die het nog tot 2013 heeft uitgezongen, was volgens oprichter en later advocaat Patrice Katz ’een koeienstal. In onze tijd had je genoeg aan twee draaitafels, een mengpaneel, een lichtshowtje en natuurlijk een bar’, vertelde hij in het studentenblad Folia.

Hoewel typische discomuziek, die in 1971 begon met Shaft van Isaac Hayes, begin jaren tachtig aan populariteit verloor, bleven de discotheken toch overeind, omdat ze hun muziek aanpasten aan de tijd. In de jaren negentig gingen bijvoorbeeld veel disco’s over op housemuziek. Tenten die dat niet deden, bijvoorbeeld de Marathon, verdwenen.

Karen Lynn Gorney en John Travolta in dé discofim allertijden uit 1977. The Bee Gees maakten de muziek, zoals Night Fever, How deep is your love? en Stayin’ Alive.

Karen Lynn Gorney en John Travolta in dé discofim allertijden uit 1977. The Bee Gees maakten de muziek, zoals Night Fever, How deep is your love? en Stayin’ Alive.

In diezelfde jaren negentig kwamen bezoekers vaak speciaal naar een disco om de programmering, zoals naar Richter, Roxy en iT in Amsterdam en de Hollywood Music Hall in Rotterdam, die in de jaren nul nog doorging. Plekken om te dansen verschoven echter steeds meer naar feesten en dancefestivals.

„Disco's hebben afgedaan; de kids gaan liever naar houseparty’s”, zei de Utrechtse zanger en ondernemer Henk Westbroek in 1995, toen hij disco Cartouch had overgenomen en er het rockcafé Stairway to heaven van maakte. „Maar voor een rockcafé met podium en dansvloer is altijd plaats.”

Danscafé Eindelijk in Almere.

Danscafé Eindelijk in Almere.

Het rookverbod, de lagere studiefinanciering en de hogere alcoholleeftijd gaven de genadeslag. Het aantal disco’s in Nederland daalde van 326 in 2007 naar 149 nu. In dit geweld blijft de Woo overeind. „Knap”, zegt Wolter Wefers Bettink. „Tien, vijftien jaar geleden ging het minder door concurrentie van clubs en dansfeesten. Daar hadden ze toen geen antwoord op, maar nu wel.”