Nieuws/Lifestyle
646220193
Lifestyle

Binnenkijken: Fan van Fiat

Als je idolaat bent van de koddige Fiat 500, waarom zou je hem dan alleen voor de deur zetten? In het huis van Monique van Oostveen is het een en al Fiat 500 wat de klok slaat.

Al vanaf het paadje in de voortuin van Monique van Oostveen wordt duidelijk dat dit geen doorsnee woning is. De buitenkant is het wel. Een rijtjeshuis, door wat struiken afgescheiden van de drukke doorrijroute van de A2 naar de dorpsstadskern. Het in verschillende kleuren gespoten Fiatje 500 op het grind voor het jaren 50-huisje trekt de aandacht. Het is De Jan, een van de vijf auto’s die Monique heeft. Overgenomen van een inmiddels helaas overleden lid van de Fiat 500-club, zodat het wagentje toch in ere bleef. De aan de bakstenen naast de deur geschroefde felroze voorfront van hetzelfde model valt trouwens ook op.

Binnen is het een en al Fiat en Volkswagen wat de klok (die dan wel weer gewoon is) slaat. Hier woont Monique (48) met hond DJ, een ‘Griekse kliko’ van 11. Modelauto’s -Volkswagenbusjes in blauw wit, Fiatjes in babyblauw en rood – staan in de withouten buffetkast, met roestvrijstalen hartjes aan de grepen. Op de bruinleren bank liggen kussentjes met afbeeldingen van de vierwielers. Aan de muur een ingelijste foto van een aantal Fiatjes. In de tuin ook nog een legergroene kofferklep aan de schutting, en een lichtblauwe voorkant op links.

Een afwijking wil ze het niet noemen, maar dat ze een voorliefde heeft voor Fiat en Volkswagen, moge duidelijk zijn. Komt door een vriend van haar, die reed destijds in oude Amerikaanse bakken en de geur (‘die ouderwetse benzinegeur’) en het geluid (‘dat zware gebrom’) betoverden haar. Zo’n zelfde mobiel was niet te betalen, en via via kwam ze 12 jaar geleden uit bij haar eerste Fiatje. Uit 1971 en Ferrari-rood, niet de originele kleur, maar het was liefde op het eerste gezicht. Vanaf toen ging het hard. Haar eerste liefde heeft inmiddels plaatsgemaakt voor De Baby, een lichtblauwe Fiat uit 1976. Dan is daar dus De Jan, uit ’72. De Volkswagenbus uit 1977 heet Yvon, omdat Yvon Jaspers voor Boer zoekt vrouw in eenzelfde soort bus reed. En tot slot een kever uit ‘78. Die De Kikker heet, omdat ‘ie kikkergroen is. “Het zijn zulke lollige auto’s. Ze zijn knus, je hoort het geluid goed, ook al ligt de motor achterin, en ze hebben ook die typische oldtimergeur.”

Denk nu niet dat Monique in een soort garage woont, met al die autogerelateerde accessoires. Er is een duidelijk beleid: modelauto’s moeten dezelfde kleur hebben als een van haar auto’s, want “anders wordt het zo’n overkill”.

23 jaar woont de geboren Baambrugse hier nu. Ze trof het huis weinig sjiek aan: als kantoor van het gemeentehuis dat ooit ernaast stond had het tl-verlichting aan de zachtboard plafonds, goedkoop tapijt op de vloer en een keuken met een geribbeld aluminium keukenblad. In vijf maanden tijd werden de muren gestuukt, de vloer gelegd, de plafonds vervangen. De oude haard sloopte ze er zelf uit, maar de gekoesterde oude elementen als het doorgeefluik en de granieten vloer in badkamer en toilet bleven.

Niets van de meubels die op de eikenhouten vloer staan, is nieuw. Alles komt van Marktplaats, of van lokale Facebook-groepen. “Ik vind het net zo leuk om ernaar te speuren en je koopt iets met een ziel.” Ze wijst op de witte barokke salontafel: “Deze vond ik voor een tientje in een tweedehandswinkel in Heereveen. Het stond al drie weken hier, toen ik allemaal gaatjes in het blad ontdekte. Geen idee waarvan, misschien oud hout of motten. Dat vind ik juist leuk, niet zo strak in de lak.”

De beste vondst is het apothekersladekastje, dat ook ooit nachtzwart was, in de tijd dat ze vond dat alles in het interieur zwart/wit moest. Nu is het wit en staat het vooral te pronken, want ‘er zit verder niets in, het is gewoon mooi’. Van de bruinleren bank heeft ze de meeste lol. “Het was totaal niet onderhouden, ik moest eerst los met lederreinigingsspul. Het kwam van een gezin met kleine kinderen, dus zat vol met vlekken. Ik heb mezelf de versuffing lopen poetsen om hem weer mooi te krijgen.” De opvallende witte leren stoel mag wel weg. “Ik zit er nooit in en degenen die er wel in zitten, vinden het niet lekker zitten.”

Daarvoor in de plaats komen, ooit, stoeltjes afkomstig uit, inderdaad, een Fiat 500. Gelast op een onderstel van de bureaustoel. Dat wordt het volgende project. Het meest gelukte project hangt aan de door haarzelf krijtroze geverfde muur: de van een kennis gekregen Fiat 500-front dat ze eigenhandig met kastenfolie van een groenblauw en roze bloemetjes-print heeft voorzien. En de groene koplampen doen het nog ook. Het gebloemde stoeltje eronder doet haar aan haar opa en oma denken, naast het witte draadstalen tafeltje staan pront twee flamingo’s, terwijl vanaf de vensterbank en onder een stolp een Mariabeeld toekijkt. “Het idee was een leuk hoekje te creëren om daar dan te zitten met een kopje thee en wat te lezen, maar het is er nog niet van gekomen.”

We beschrijven nu wel de inrichting, maar over een half jaar kan het zomaar helemaal anders zijn. Dan staat de bank op de plek van de houten tafel waar aan bolletjeslichtslinger en kroonluchter boven hangen en vind je de bontjes die nu op het witte ladekastje en het houten krukje liggen vast weer ergens anders. “Eens in de zoveel tijd krijg ik de kolder in mijn kop. Het is nu wat rustiger, maar vroeger kon ik echt eens in de zoveel tijd alles omgooien. Ik hou er wel van om te experimenteren. Dat had ik als kind al, toen heeft mijn bed ook alle hoeken van mijn slaapkamer gezien. Ik ben een Waterman, die denken out of the box. Het hoeft niet allemaal altijd hetzelfde.”

Alles wat er nu nog inkomt, gaat door een strenge selectie. “Het moet niet hutjemutje worden. Of het stoffig is? Nee hoor, gewoon de deur van de buffetkast dichthouden.”

Al met al omschrijft Monique het geheel als een ‘gezellig en fijn huis.’ “Als ik de hond heb uitgelaten en ik sta aan de overkant van de straat kan ik nog steeds trots zijn. ‘Wat een lekker huissie’, denk ik dan. Het staat aan een drukke straat, maar ik zou niet kunnen wonen in een straat waar ik geen kip of kat zie. Verschrikkelijk, geef mij maar reuring!”

Bewoner

Monique van Oostveen

Oppervlakte

119 m2

Kamers

5

Woont er sinds

1996

Beste woonkoop

“De leren bank. Gevonden op Marktplaats, moest hard poetsen om de vlekken eruit te krijgen, maar ik heb er zo’n lol van.”

Nog aanpakken

“De badkamer. De tegels zijn klein en verouderd en het is niet heel mooi betegeld. Ik zou dan zo’n mooie grote douche willen, grotere tegels. En het plafond in de slaapkamer moet er ook ooit uit. Maar voorlopig ben ik wel even klaar.”